شعر

۱۱ـ ای اصلِ بنیادینِ هستی و ای دستگیرِ ما در روزِ واپسین، من در بندِ سودای عشقِ تو گرفتار شدم و حقیقتی دیگر داری. ۱۲ـ دهانم را می‌بندم و از غیرِ تو سخنی نمی‌گویم، زیرا هرآنچه غیر از گوشِ شنوا و جانِ توست، فانی است و حقیقتی دیگر دارد.

ای جان جان جان‌هـا جـانی و چیز دیگر وی کـیمـیـای کـان‌ها کـانی و چیز دیگر ای آفتـاب بـاقی وی ساقی سواقی وی مَشرب مَـذاقی آنـی و چیز دیگر ای مَشعله یقین را وی پرورش زمین را وی عـقـل اوّلـیـن را ثــانــی و چـیـز دیگر ای مَـظـهـر الـهـی وی فَـرّ پـادشـاهـی هر صنعتی که خواهی تانی و چیز دیگر هـر گـون غـرایـبـی را هـر بوالعجایبی را هـر غیب و غـایـبـی را دانی و چیز دیگر زان عشق همچو اَفیون لیلی کنی و مَجنون ای از سـنـا…

Photo, posted without a caption

مــن اگــــــر دیوانه ام، زنجیر کــــــــو؟ گـــــــــر اسیر دانشم، تــــدبیر کــــــــو؟ گــــــــر ز خاکم، این رمیدن ها زچیست؟ ور زبــــادم، آرمیدن هــــــــــا ز چیست؟ گـــــــر ز آتش، پس چــه شد خاکسترم؟ شد کجا دود و شــــــرار و اخــــــگرم؟ گــــــــــر شدم پیدا بــــــــه اقبال سجود، از سجود بـــــــی حضور من چه سود؟ سجده نی، این خـاک مالیدن بــه روست در ریــــــــــــای من ضیاع آبــــروست گـــــــر شدم پ…

گوهر قدر و وقارت پیش مهمان نشکند ساغر آبت ز دست خانه‌سامان نشکند

از لـب یـار شِـکـر را چـه خـبـر وز رُخَش شمس و قمر را چه خبر بـا دَمَـش بــادِ بـهــاری چـه زَنَـد وز قَدَش سَرو و شجر را چه خبر گر جهان زیـر و زبر گشت از او عـاشق زیـر و زبـر را چـه خـبـر چونک جان مَحرَم اَسرارَش نیست از رَهَـش اَهـلِ خـبـر را چـه خـبـر گرچه نرگس نگرانست به باغ از چمن نـرگسِ تَـر را چه خبر گفته هر قوم هم از مَستی خویش کـه زِ مـا قـوم دگـر را چـه خـبـر گُـفـت چـونـی و دِل تـو چـونَـسـت از دِل ا…

نیست آرام در آن دل که هوس بسیارست شرر آمیز بود شعله چو خس بسیارست دلِ بی‌وسوسه از گوشه‌نشینان مطلب که هوس در دل مرغان قفس بسیارست هر قدم اری و هر خار زبان ماری است آفت دامن صحرای هوس بسیارست بر تهیدستی ما خنده زدن بی‌دردیست به کنار آمدن از بحر ز خس بسیارست باعث رنجش ما یک سخن سرد بس است دل چون آینه را نیم نفس بسیارست ناقه و محمل و لیلی همه بی آرامند اثر شعلهٔ آواز جرس بسیارست از تماشای گهر نعل در آتش دارد ورنه …

هرکس عاشق شد جگرخون و پریشان می‌شود گر بود شاه جهان با خاک یک‌سان می‌شود @SelinPoem

سـاقیـا بـادۀ گُلرنـگ بیار داروی دَردِ دلِ تَنـگ بیار روزِ بَـزمـست نَـه روز رزمـست خـنـجَــرِ جـنـگ بِـبَـر چـنـگ بیـار ای زِ تو دَردکشان دُردکشان دُردیی کـه کُـنَـدَم دَنـگ بیـار من زِ هر دُرد نمی‌گـردم دَنـگ دُردی آن سـره سـرهـنـگ بیـار روزِ جامست نَه نام و ناموس نــام از پیش بِـبَـر نَـنــگ بـیــار کیمیایی کـه کُـنَـد سـنگ عقیق آزمـون کُـن بــرَ او سـنـگ بـیــار صیقل آیـنـه نُـه فَـلَـکـسـت زِ امتحان آهنِ پ…

اگر نه مدِّ بسم‌الله بودی تاجِ عنوان‌ها نگشتی تا قیامت نوْ خطِ شیرازه دیوان‌ها نه‌ تنها کعبه صحرایی‌ست دارد کعبهٔ دل هم به گِردِ خویشتن از وسعتِ مشرب، بیابان‌ها به فکرِ نیستیْ هرگز نمی‌اُفتند مغروران اگرچه صورتِ مِقراضْ «لا» دارد گریبان‌ها سرِ شوریده‌ای آورده‌ام از وادیِ مجنون تُهی سازید از سنگِ مَلامت جِیب و دامان‌ها حیاتِ جاودان خواهیْ به صحرایِ قناعت رو که دارد یادِ هر موری، در آن وادی سلیمان‌ها گلستانِ سخن ر…

باز گردد عاقبت این در؟ بلی رو نماید یار سیمین‌بر؟ بلی ساقی ما یاد این مستان کند بار دیگر با می و ساغر؟ بلی نوبهار حُسن آید سوی باغ؟ بشکفد آن شاخه‌های تر؟ بلی طاق‌های سبز چون بندد چمن جفت گردد ورد و نیلوفر؟ بلی دامن پُر خاک و خاشاکِ زمین پُر شود از مشک و از عنبر؟ بلی آن بر سیمین و این روی چو زر اندرآمیزند سیم و زر؟ بلی این سر مخمورِ اندیشه‌پرست مست گردد زان میِ احمر؟ بلی این دو چشم اشکبارِ نوحه‌گر روشنی یابد از…

گر ازگوهر کمر سازی وگر دستار زرپیچی دمی بی‌کشمکش‌گردی‌که زیر خاک سرپیچی نفس خون‌گشت و تسکین حبابی هم نشد حاصل چو گرداب اینقدر تا چند در فکر گهر پیچی ز حیرت پای درگل مانده‌ای‌، تحریک مژگانی نگاه بی‌نیازی تا به‌کی در چشم تر پیچی به خط عنبرین در هاله‌گیری ماه تابان را ز گیسو سنبل شاداب برگلبرگ تر پیچی ز تدبیر دگر آرایش نازت نمی‌آید به‌گردد نازکی‌گرد میانت تا کمر پیچی کمند اینجا رسایی درخور سامان چین دارد جهان صید خ…