خٰٰٰٰٰٰٰٰٰٰٰٰ‌ؤُُُُُُُُســـــــ

از جایی به جای دیگر می‌روم و از کابوسی به کابوس دیگر... از انتخابی به انتخاب دیگر می‌روم و از بیشمار فکر به غم‌انگیزترین فکر می‌روم و سپس جرأت بیرون آمدن ندارم... شاید از اینجا به بعد را بلد نیستم... شاید مجبورم چشم‌هایم را ببندم تا نترسم‌... شاید دارم چیزی را چال می‌کنم... نمی‌توانم درست توضیح بدهم.. هر چیزی می‌بینم خفه‌ام می‌کند... شاید نمی‌توانم ببینم... شاید همه چیز برای دیدن نیست.. چون هر قدر که می‌بینم مجبورم ب…

ساعت وقتی حرف نمی‌زند یعنی از من بی‌خبر است... از سرِ صبح در اتاق گیج می‌زنم و هی حرف‌ها را بیدار می‌کنم و زمانِ دیوانه کردنشان نمی‌رسد... با خودم حرف می‌زنم... مثل کسی که تنهایی بخندد... به خودم می‌گویم باید از این ساعتِ دیوانه جلو بزنم... آری جلوتر.‌.. جلو می‌روم و جلو می‌روم و... جلو می‌روم، آنقدر که از زندگی جلو بزنم... آنقدر که همه چیز تمام شود و تا ابد بخوابد... یا...شاید نه...! شاید به عقب بروم... آنقدر... ک…

شاید به عقب بروم... آنقدر... که بتوانم جلوی همه چیز را بگیرم... جلوی جنگ... جلوی گم شدن زندگی... جلوی تنهایی خانه‌هایی که ترک می‌شوند... جلوی مرگ آدم‌هایی که از روی ترس می‌میرند... جلوی سوختن باغ‌ها..لانه‌ها..جوجه‌ها... حتی جلوی کتک خوردن گربه‌ای که دندانش فقط گوشت را می‌شناسد... جلوی سوت قطارهایی که در شعری جا مانده‌اند.‌‌.. جلوی از پای درآمدن.. بیهوده آمدن... جلوی مهاجرت مادران وقتی خودشان را از دریا به رودخانه می‌…

🩹 چرا جانی رفت؟ چرا صدایی رفت؟ هیولای نیستی آن‌ها را به کجا برد؟ چرا برد؟ چیزی از زندگی از دست می‌رود و دیگر جایش پر نمی‌شود و اگر پس از این زمان تبدیل به خاطره‌ای ضعیف شود، چیز دیگری از دست می‌رود و دنیا خالی‌تر می‌شود... چه دنیای خالیِ پر از پریدن و رفتنی!... چقدر تنها مانده‌ایم... پس از این رفتن‌ها، چه چیزی را باید دوست داشت؟ پیش از این رفتن‌ها چه؟ آیا باید آماده بود؟... چیزی را مصرف می‌کنیم نامی... صدایی... کلم…

این‌بار از چشم‌ها... از سرزمین سبز‌ه‌ها و کوه‌ها و دریاها... از شب‌های در احاطه‌ی روز... این‌بار‌ که دو چشمه‌ی غریب مدام می‌میرند و زنده می‌شوند، در بیداریِ وقت‌هایی که فکرهایمان مثل برف بر پیشانی اتاق می‌افتد و آب می‌شود چطور حرفی بزنیم که قطره قطره خالی شدنِ این شهر رنگ سرخ نگیرد؟ #مهتاب_محمدی_راد @Mahtab_mohammadi_rad

به سمت خانه‌ای می‌روم در شهری پر از خانه‌های تاریک... این را قبلا گفته‌ام تو خوانده‌ای که هیچکس نمی‌داند در آن یکی شهر چقدر گریه کردم که هیچکس نمی‌فهمد... به درون خانه می‌روم تاریکی دلتنگی‌آور است به مرگ خودم یک چاله‌ی عمیق به این دنیا آمده در این خانه وسط اتاق روی این صندلی انتظار می‌کشد... مگر من چندسال دیگر قرار است این کلمات را تکرار کنم که آفتاب از من گرفته‌اند؟ مگر چقدر غریبه بوده‌ام که پرده‌ها را کشیده‌اند؟ خو…

نمی‌توانم ترسم را زیر خاک پنهان کنم... حتی وزنه‌ای به آن‌ بستن و غرق کردنش کمکی نمی‌کند... حتی اگر‌ با ناخن‌های جویده دور بریزمش باز باز می‌گردد... وقتی حرف می‌زنم یعنی برایم کلمات خوابی جدید دیده‌اند... شما چه خواب جدیدی دیده‌اید؟ که کلماتم را اینجا جا گذاشتم... #مهتاب_محمدی_راد @Mahtab_mohammadi_rad

بعدها... در حرف‌هایم شعری خواهی خواند... در شعرهایم حرفی... مثل روز روشن است از ما یکی به سال‌ها بعد فکر می‌کند وقتی زخم‌های بیشتری داریم... خودم را می‌ترسانم از خیابانی که گممان می‌کند... تو قایق‌ات را بهانه می‌کنی برای فرار از صدای آدم‌ها... من هم آدمَم...! آدم‌ها را بهانه کنم وسط گلویم گیر می‌کند‌ آنچه نمی‌شنوی... زمین می‌گذارم... همه چیز...حتی تو را... آنجا که پنهانمان کرده‌اند تا سگی را نوازش کنیم که از بخار ده…

من رفته‌ام از همه سو با پایی برهنه از بین غریبه‌هایی که خرده‌شیشه‌اند... پناه برده‌ام به اندکی از خودم که هیچ اثری از خودم ندارد، به کسی که اصلا حرف نمی‌زند و هیچکدام سراغی از دیگری نداریم... بی خنده و گریه تنهایی‌‌ام را که دردیست یک طرفِ سر مشغول می‌کنم به کتابی که هیچکس نخوانده... من رفته‌ام و پشت‌ سرم آب بالا آمده.. آنان که جا گذاشته‌ام نفس نمی‌کشند دیگر... در این دنیا صداهای کوچکی هست که بی مادر'ند و اگر بخوابند…

به خواب‌هایی فکر می‌کنم که جایی پنهان گشته‌اند تا وقت دیدنشان برسد... به صداهایی که هنوز نپیوسته‌اند به ما... به این زندگی که همه چیز را دید می‌زند تا چیزی را به چیزی بچسباند... به زمین فکر می‌کنم که گمان می‌کنیم سنگین است در این دنیا!!! این دنیا... که نام ویژه‌ای ندارد تصویر کاملی ندارد و هر روز همینطور می‌رود هر چقدر هم که زیر گریه بزنیم... به قدیم فکر می‌کنم و آینده‌ای که نمی‌رسد و زمان‌هایی که نمی‌شود توضیح داد..…

چرا گاهی اجتماع را انتخاب می‌کنم با آنکه در اجتماع هم به دنبال سکوت و تنهایی می‌گردم؟ این را شاید نتوانم به درستی بازگو کنم اما احساسم می‌گوید همه چیز به زودی تمام می‌شود و مردم از دری که آمده‌اند برای همیشه خارج می‌شوند... آن‌ها برمی‌گردند سر پروژه‌ی خودشان و برای من هم تازه پرده‌ها کنار می‌روند... شاید این یکجور تلاش، یکجور پناه بردن است از برای رفع دلتنگی... دلتنگی برای چیزهایی که سعی می‌کنم حرفشان را بفهمم تا بب…

کدام سیاهی را به دندان گرفته این آسمان که چراغ‌های روز مرده‌اند... جای ما هیچ‌کس نمی‌گوید تمام این کلمات غمگین‌اند نقطه‌هایی که سر خط نمی‌روند غمگین‌اند درخت‌ها غمگین‌اند کلاغ‌هایی که می‌شنوند غمگین‌اند گربه‌ی روی دیوار غمگین است من غمگینم و تو می‌گویی بیا خودمان برویم زندگی همیشه دیر می‌رسد... اگر رفتیم و چیزی نیافت زندگی، چه؟ اصلا چه فایده؟ بی زندگی همه جا غریبه است.. کسی این را می‌گوید که قایقش را برگردانده تا بی‌…