دلانه های من

@Delaaaneha دچار است به روزمرگی‌ به لحظه‌هایی که جان شورش می‌کند بر روح دچار به تباهی و هجران به عشقی که لاجَرم بر خون نشست به سال و ماه و روزهای در غروب به نداشتن ها، نرسیدن ولی خواستن های در خیال ... با چهره ای آرام می زداید غبار از سال‌های دور موج می‌کوبد بر ساحلِ تنش و تلالوی خورشید می‌سوزاند جسم رنجورش را عشق معمایی‌ست لاینحل و او عصیان می‌کند بر آفتابِ رو به افول به تابشِ مهتاب بر آن جسمِ پیر و بی رمق که هر…

❤4👏2

@Delaaaneha میانسالی زندگیِ رو به افول میانسالی حس متفاوتی رو به انسان القا میکنه دوس داری زمان و مکان و گاها حتی کسانی که باهاشون زیر یک سقف زندگی میکنی، عوض بشن یک حس نوگرایی تکرار مکررات انسان رو بدجور خسته میکنه جسم کم کم حس و حالش رو از دست میده زندگی ساکت و راکده، ولی دل خواسته ها داره خواسته‌هایی که گاها مشروع و گاها یه جورایی نامشروع و از دیدِ جامعه‌ی ما، حرام یا مکروه ! شاید روزی به فکر کسی بیفتی که س…

👏3

نفس بکش، برای مبارزه برای زیستن، برای ماندن برای وصلِ دوباره شاید وقتی دیگر هم نفس عشق شوی فاصله تا فرسنگ‌هاست و تو آنجا در آن شهرِ دور با دستی پُر تمنا رها شده در سایه‌ها و او، اینجا در زیر نورِ مهتاب با شانه های خمیده بر خاک عصیان‌گر ، بی پروا گریزان از نیستی تو را فریاد می‌زند زنی که این بار صدایش رساتر از گذشته که فریادش تنها سنگری‌ست برای قلبِ پاره پاره ات زنی که تو را فریاد می زند. ✍ مهین_فرید. @Delaaaneha

❤5

و تو آمدی سوار بر موجی از طوفانِ سال‌های دور از باورهایی که عشق را از تو گرفت سال‌ها برایت چون قرن‌ها رقم خورد با قلبی شکسته و زخمی از بی هم‌زبانی با چهره‌ای درهم که هرگز زندگی به‌ رویش لبخند نزد تو آمدی با آرزوهایی که کوه بود کاه شد و بر باد رفت و من در لحظه های بی تو بودن، گم شدم در سال‌های دور بر تَلی از خاطرات تو را جستجو کردم برایت شعر سرودم شعرهایی که در باد و باران در مه، گم شدند و تو آمدی ... ✍️ مهین فرید.…

❤1👍1

تو را نفس خواهم کشید در تار تارِ مویرگ‌هایِ تن و ساز خواهم شد تو را با تو، فقط با تو خواهم خواست این روزهای ابریِ دلتنگی را لحظه ها بارانی‌ست تن پوشِ دل، حسرت چشم‌ها، خیس روزها از پشت هم در آمد و شد و من، تو را تو را در درونم به زنجیر خواهم کشید و با دلتنگیِ تارو پودم، درهم خواهم آمیخت تو را چهل بار، چهل ماه تو را چهل سال پیش تر دوست خواهم داشت شاید وقتی دیگر ... تو را آه تو را ماه تو را نفس خواهم کشید. ✍ مهین ف…

❤2

آینه روراست می‌گوید فاش می‌سازد واقعه ها را در سرم شور و شری نیست روحِ من بی پروا قاصدکی شد در باد روزها از پی هم در گذرند بیهوده و شاید بی تاب برف می‌بارد و من در حصار نداشتن و نبودن‌ها می‌گذرم از خود چون تصویری، بی جان و تو جانی که جهانی با توست سرد است هوای فاصله ها پریدن بی بالِ پرواز و نیست ذوقِ پروانه شدن ... ✍️ مهین فرید. @Delaaaneha

به نام آنکه انسان را آفرید و در کنارش انسانیت و خیرخواهی و عواطف انسانی را چاشنی زندگی در وجود تک تک آفریده‌های خود کرد. در جاده ای نه چندان شلوغ راهی سفر است. دل، بی‌قرارِ دیدن عزیزان و خانواده ای که با خونش عجین و برایش باارزش هستند. ولی چرا همیشه یک جای کار می لنگد ؟ آنهم لنگیدنی از نوع دلتنگی ! دلتنگ آنانی که آسمانی شده اند و از صفحه روزگار پاک و در دنیای مادی و پر از فتنه و آشوب، دیگر جایگاهی برایشان نیست ! …

از چه باید گفت از کدامین درد از موسم پاییز یا از آبان و آذرِ خونین ؟ می‌لغزد چرخش قلم آرام آرام به پشتِ میله های زندان و صدای فریادهایی که هرگز شنیده نشد پاییزی که دفن کرد گل‌های پرپر را دل کوهی از غم دارد می‌نویسد قلم از ضجه های مادر و چشمانِ کم سویِ پدر از ریختن خون‌هایی که چکه چکه زمین را رنگین کرد یادِ کیان، مهسا، نیکا، حدیث و حمیدرضای زیبا و ... باز قلم خونین است و پُر درد ... ✍️ مهین فرید. @Delaaaneha

👌1

@Delaaaneha در من دخترِ کوچکی راه می رود با موهای فرفری چشمانی نافذ و گیرا مردمک سیاهِ چشمانش چون دانه‌ی تسبیح می‌درخشد پوستی سبزه صورتی کشیده ابروانی شکسته، چون دل کوچکش که با هر زخم زبانی می‌شکند در من دختری راه می‌رود با پاهای قوی ذهنی بیدار و خلاق پُر از نا گفته ها ولی، بی حامی و بی تشویق ! جثه ای نیمه درشت گونه هایی گُل انداخته از هر تعریف در من اویی راه می‌رود که قِدمَتش به بیش از نیم قرن می‌رسد اویی که سرسخ…

@Delaaaneha موهایش هفت رنگِ رنگین کمانی‌ست چه کسی می‌گوید مرگ سیاه است و تاریک من شانه می‌زنم موهایش را چه بوی عطر مطبوعی آرام و صبور برمی‌گردد دستم را می‌گیرد زل میزند در چشمانم می‌خندم در گوشش زمزمه می‌کنم، برویم؟ چشمکی زیبا و می‌خندد... - زود است بمان عشق را بخوان فنجانت را پُر کن، بنوش مست زندگی شو تو را در نهایت مستی خواهم برد... می‌گریزم از مستی و هستیِ فنجان بر باورم زود است پوشیدن رختِ پرواز ✍ مهین فرید. …

@Delaaaneha و من ناقلِ دردی که از آنِ دیگریست با تاوان دادنِ بی ثمر در سکوتی که لال‌ام کرده شعر از من گریزان است و روح در تنگنای جسم، سرگردان چشم دوخته‌ام به تقدیر سفری در زیرِ صفر درجه با کدامین وصلِ ناخواسته، قرار از کف می‌رود. خسته ام از تکرار از موی سپیدِ و چشمانِ رنجورش و مفهوم درد ! دردِ جانکاهی که تنِ نحیفش در خانه، جا گذاشته است ... لطفا چای‌تان را به صرفِ رفتن بخورید او نیاز به تنهایی دارد... ✍ مهین فرید.…

❤1

@Delaaaneha می چکد پاییز قطره قطره از قلمِ بیمارم سرخ و من در سپیده دم همراه ترنم گنجشکی خسته سر در پَر فرو برده، گیج و بی هدف خسته از تمدیدِ بودن‌ها در تمنای وصال در آغوشِ بی روح وطن، ایستاده ام گیج و مبهوتم می‌کند بوی باروت و تنِ صدف‌های ساحل را گرم تا در اشتیاقِ کلمه‌ی رهایی بسوزم به کدامین گناه شعله می‌کشد وطن در میانِ آتش و خون؟ آزادی، پنج حرف کنارِ هم که هرگز از آنِ من نبوده! شاید از آنِ دیگری هم ... وقتی دنی…