| دست نوشته هام |

ما که جوانی نکردیم! یعنی وقت و حوصله اش را نداشتیم. ما سرمان شلوغ بود، خیلی شلوغ! به قدری فکر و مشغله روی سرمان سنگینی می کرد, که درک درستی از سن و سال نداشتیم ... ما حتی کودکی هم نکردیم, چشم باز کردیم و پیر بودیم ... ما قربانیان بدترین برهه‌ی تاریخ بودیم. نسل جوانی‌های بر باد رفته، نسل بحران و بلا تکلیفی، نسلی که بدون فریاد، در دل آتش زمانه سوخت. ما کم سن و سال ترین سالمندان تاریخ بودیم.

کمی از نیمه شب گذشته بود، خودم را به خواب زدم، چشم‌هایم را بستم .. اما نه خواب به سراغم می‌آمد نه چشم‌هایم به دنبالش می‌رفت. تنها ، خیال تو بود و خیال تو بود و خیال تو... که تا صبح در سیاهی پشت پلک‌هایم مرا تبدیل به دلتنگ‌ترین آدم امشب می‌کرد...!

برای کسی وقت بزار حداقل آدم حسابت کنه!

ديدى چه شد ؟ داشتم خامِ روزگار مى شدم داشت مرا در غمش مى بلعيد و مى برد بى خبر از روياىِ تو كه هر بار در من بيدار مى شود هر بار به خوابم مى آيد من باز از نو متولد مى شوم ! ديدى نتوانست تورا از من بگيرد !؟ گفته بودم ! عاشقى براى من ابدى ست من هنوز چاى دارچين هاى زيادى به لب هاىِ تو بدهكارم وتو هنوز هزار نگاهِ خواستار به من وقتى با دنيا دنيا ناز براى تو به رقص و شور مى ايستم من هنوز هم خسته نباشيد هاى هر روزه بوسه هاى…

دوام بیاور ... حتی اگر طنابِ طاقتت به باریک ترین رشته اش رسید حتی اگر از زمین و زمانه بریدی حتی اگر به بدترین شکلِ ممکن ، کم آوردی . در ذهنت مرور کن ؛ تمامِ آرزوهایِ محال دیروز را که امروز ، زیرِ دست و پایِ روزمرگی ات ، جولان می دهند تمامِ آن ثانیه هایی که مطمئن بودی نمی شود ، اما شد !تمامِ آن لحظه هایی که فکر می کردی پایانِ راه است ، اما نبود ! می بینی ؟! خدا حواسش به همه چیز هست ؛ دوام بیاور ...

باید سکوت کنی و به جای قانع کردنِ آدم ها ، استوار و مصمم ، مسیرِ هدف هایت را دنبال کنی ، بگذار تصور کنند نمی توانی ، که شدنی نیست و داری بیهوده تلاش می کنی ! تو محدود به زمان و مکان و نظرها "نیستی" ، و برای مسیری که سختی اش را به جان خریده ای ، توضیحی به هیچکس بدهکار ... که پیروزی را فقط با عمل نشان می دهند نه با کلام ... بگذار آدم ها در دنیای محالات خودشان بمانند و زیر لب ، آیه های رکود بخوانند ، تو راه خودت را برو …

خیال بباف، نفس بکش، کتاب بخوان، ذوق کن. به هر شکلی که می‌شود؛ زنده باش و دستان زمخت زندگی را محکم بگیر. کسی را پیدا کن که پایه‌ی دیوانگی‌هات باشد، با تو زیر باران خیس شود، با تو توی خیابان بلند بخندد، با تو موزیک گوش کند، برقصد، کتاب بخواند، فیلم ببیند. کسی را پیدا کن که سن و سال حالیش نباشد، که از قضاوت‌ها نهراسد، که ساده، ذوق کند، که سبز باشد، بکر باشد، دیوانه باشد. کسی را پیدا کن که با تو از طرح ناموزون ابرها، به …

به نسل‌های بعد از ما بگویید ما فرق داشتیم با شما. ما همان‌هایی بودیم که به ساده‌ترین‌ چیزها چنگ زدیم برای کمی آرام گرفتن، ما با یک لیوان چای مست می‌شدیم و با یک موزیک آرام، خیال می‌بافتیم و با یک فیلم ساده، احساس خوشبختی عمیق می‌کردیم... ما آدم‌های ساده‌ای بودیم، با یک لبخند و مهربانیِ کوچک، دل می‌بستیم به آدم‌ها و با یک شاخه گل و یک کتاب، ذوق می‌کردیم.... به نسل‌های بعد از ما بگویید اگر در روزگار شما آزادی هر صبح پش…

یک‌وقت‌هایی باید خودت را به «بیخیالی» بزنی! بیخیال تمام آدم‌هایی که دوستت ندارند! بیخیال تمام کارهایی که می‌خواستی بشود اما نشد، بیخیال هرکس که امروز وارد زندگيت شد و فردا رفت! بیخیالِ تلاش‌های بی‌نتیجه‌ات، دوست داشتن‌های بی‌ثمرت... وقتی کسی دوستت ندارد اصرار نکن! وقتی کسی برایت وقت ندارد خودت را به زور در برنامه‌هایش جا نده! «زندگيی همین است» شاید، تو برای همه وقت بگذاری ولی قرار نیست که: همه دوستت داشته باشند و برا…

ما همان‌هایی بودیم که همیشه کوتاه ‌آمدیم و خودمان را به نفهمیدن و نشنیدن زدیم تا درگیری و جنجال، خاتمه پیدا کند و دلجویی می‌کردیم تا آرامشِ از دست رفته، برگردد. ما همان‌هایی بودیم که اندوهمان را می‌بلعیدیم و وانمود می‌کردیم مشکلی نیست و از چیزی ناراحت نیستیم. ما همان‌هایی بودیم که دردمان برای خودمان بود و شادی‌ها‌مان برای همه، که مرهم زخم‌های دیگران می‌شدیم و پذیرای دردهایی که از خودمان نبود... ما صلح‌طلب بودیم! دلما…

!!

نوشته‌بود وقتی غمگینی چطور می‌خندی؟ نوشتم به کسانی که دوستشان دارم فکر می‌کنم. به لبخندشان. به صدایشان. نوشته بود وقتی کم می‌آوری، چطور دوباره ادامه می‌دهی؟ نوشتم ادامه نمی‌دهم، شکست را می‌پذیرم و از اول شروع می‌کنم. نوشته‌بود وقتی دلت گریه بخواهد چطور صورتت را خشک نگه می‌داری؟ نوشتم ادب علاقه همین است، گریه به درون، خنده به بیرون. مباد که کسی را غصه‌دار کنی. نوشته‌بود جهان ساکت خلوت خسته‌ات نکرده‌است؟ نوشتم پناه ببر…