تأملات

با خیال تو مگر دست در آغوش کنیم وقتی کسی را در آغوش می‌گیری، وقتی دستانت را از دو طرف کمر او به‌هم می‌رسانی و سرت را برروی شانه‌اش می‌گذاری، انگار به جغرافیای بدن او پناه می‌بری. به‌خاطر همین است که آغوش اصالت دارد. آدم به هرجایی پناه نمی‌برد و هر آغوشی تسکین‌دهندۀ او نمی‌شود؛ «آغوش تو غربتم را وطن». رد آغوش بر تن آدم می‌ماند. دستی که دور بدن حلقه می‌شود، تو را محکم به بدن خود می‌چسباند و سری که برروی شانه قرار می‌…

آشکارا نهان کنم تا چند؟ وقتی خود را مادر تمام گربه‌های شهر می‌دانی و جواب نگاه‌های متعجبشان را با «ای مااادر»های مطول می‌دهی، وقتی لپت را مثل بادکنکی باد می‌کنی تا با بوسۀ من بادش خالی شود، وقتی با «نه، ببین» توضیحاتت را آغاز می‌کنی، وقتی سرگرمی‌ات فشار دادن بندهای انگشتان من می‌شود، وقتی از خنده روده‌بر می‌شوی و دستت را جلوی دهانت می‌گیری، وقتی سرت را روی شانه‌ام می‌گذاری و گریه می‌کنی، وقتی صبح‌ها با چشمان بسته می…

بِه نگردد از رفوکاری جراحت‌های دل هفده سال پیش، در صبح یکی از روزهای تابستان، از کوه سقوط کردم و به‌طرز معجزه‌آسایی، بدون آن‌که جایی از بدنم بشکند، زنده ماندم. فقط کمی پیشانی‌ام زخمی شد که به‌مرور پوست انداخت و حالا دیگر رد و نشانی از آن زخم‌ها نیست. بعد از آن اتفاق، زخمی بر بدنم باقی نماند، اما ترس از دوباره سقوط کردن، چنان زخم عمیقی در یادم به‌جا گذاشت که دیگر هیچ‌گاه سراغ کوه و کوه‌نوردی نرفتم. همیشه این‌گونه اس…

عاقبت روزی تو هم تغییر پیدا می‌کنی در گذشتۀ همۀ ما، می‌توان افرادی را یافت که زمانی رفیق گرمابه و گلستان، عاشق یا معشوقۀ ما، و هم‌نشین گعده‌های شبانه‌مان بوده‌اند و حالا دیگر چنان ریسمان ارتباطی‌مان با آن‌ها پاره شده است که انگار هیچ‌وقت نزدیک‌ترین آدم‌ها به یکدیگر نبوده‌ایم. چه دوستی‌هایی که فکر می‌کردیم همیشگی‌اند و چه رابطه‌هایی که برایشان رؤیاپردازی می‌کردیم و بعد همه‌شان پوچ شدند. در این میان، برخی این انفصال‌…

چه توان کرد؟ که عمر است و شتابی دارد تا خواستم شمع روی کیک را فوت کنم، گفت: «نههه. آرزووو. آرزو کن اول.» تولدهای پیشین را در ذهن خود مرور می‌کردم. از آن سالی که تنهایی گذراندم، تا آن سالی که آرزویم را روی کاغذی نوشتم و همین پارسال که آرزویی را دل داشتم. آرزوهایی که هیچ‌کدام محقق نشدند. انگار هرکدامشان یک جایی به مانعی برخورد کردند و دیگر نمی‌توانستند ادامه دهند. سالی که گذشت، روزهای سخت زیادی داشت، اما برخی روزهایش …

کز هر زبان که می‌شنوم، نامکرر است [قسمت فرعی متن] فکر می‌کنم همۀ آن‌هایی که زمانی در طلب وصال معشوقی بوده‌اند، حال‌وهوای آن روزهای خودشان و تک‌تک کارهایی را که برای به چشم آمدن و نزدیک‌تر شدن به آن شخص انجام داده‌اند، فراموش نمی‌کنند. یادشان نمی‌رود که در دوران پیشاوصل، با هر پالس مثبتی که از آن شخص می‌گرفتند، چطور دوپامین ترشح می‌کردند و آن روزها، آن‌چه دوست نداشتند به انتها برسد، فرصت مصاحبت و گفت‌وگو با فرد موردع…

یادت اگرچه خاموش، کی می‌شود فراموش هرکداممان، به فراخور درس و کار و زندگی، چیزهایی می‌دانیم و چیزهای بسیاری هم هست که دلمان می‌خواهد بدانیم. سعدی هم وقتی می‌گوید: «بپرس هرچه ندانی که ذل پرسیدن / دلیل راه تو باشد به عز دانایی»، بر این تأکید می‌کند که بپرسیم و چیزی یاد بگیریم. اما در ذهن، چیزهایی هم هستند که نفعی برای ما ندارند. مثل این‌که من می‌دانم پدربزرگ از جدی‌ترین طرفداران سیگار بدبوی بهمن بود. یا صمیمی‌ترین دوس…

غم آرد یاد شادی‌های رفته در دل خسرو غم بعضی چیزها عریان است. پنهان‌شدنی نیستند. ظاهرشان از صد فرسخی، غم نهفته در وجودشان را فریاد می‌زند. مثل آدم‌هایی که سهمشان از دنیا، رنج کشیدن بوده و غم درون دیده‌شان اظهر من‌ الشمس است. یا مثل حال بسیاری از شاعران، وقتی‌که به‌جای وفا، جفای یار نصیبشان شده و این داغ را به زبان آورده‌اند: «پیام دادی و گفتی که من خوشم بی تو». غم‌های پنهانی هم هستند که حتی شاید در ورای ظاهری مفرح و …

هی فلانی، زندگی شاید همین باشد سال‌ها تابلویی روی دیوار کنار پنجرۀ اتاق بود. چند روز پیش که آن را برداشتم تا تابلوی دیگری را جایگزین کنم، دیدم برخلاف سایر قسمت‌های کاغذدیواری اتاق که در طول این سال‌ها سفیدی خود را از دست داده و کرمی‌رنگ شده‌اند، آن فضای مستطیل‌شکل روی دیوار سفید مانده است. حالا تابلوی جدید فقط بخشی از آن فضای سفیدمانده را پوشانده است و آن‌چه از سفیدی‌ها باقی‌مانده، یادگار سال‌هایی است که تابلوی زیبا…

تا نگویند که از یاد فراموشانند گاهی به این فکر می‌کنم که همۀ ما می‌توانیم ادامه‌دهندۀ راه شاهرخ مسکوب باشیم و همچون روزها در راه او، این روزهای تاریکی و سیاهی را روایت کنیم. از این بنویسیم که چطور هر صبح، یک قدم از خواسته‌هایمان دورتر می‌شویم. از این‌که چطور برای داشتن یک زندگی ساده و آرام، تقلا می‌کنیم و به آن نمی‌رسیم. از دوران اضمحلال بگوییم. دورانی که چیزی برای چنگ زدن و امیدوار ماندن باقی نمانده است. آن‌ها که م…

گویی که در برابر چشمم مصوری تو را روبه‌روی خود می‌بینم. با همان حالت همیشگی‌ات. دو دستت را روی میز می‌گذاری. پاهایت را دراز و به محدودۀ من تجاوز می‌کنی. من هم از ترس این‌که جواب اعتراضم را با خاکی کردن کفش‌هایم ندهی، مجبور می‌شوم صندلی‌ام را عقب‌تر ببرم تا بتوانم پاهایم را جابه‌جا کنم. نگاه می‌کنی و می‌پرسی: «مشکلی داری؟» لبخند می‌زنم و جواب می‌دهم: «معلومه که نه.» درمیان تمامی دیکتاتورهای تاریخ، از هیتلر و موسولینی…

همه خطای من‌ست این‌که می‌رود بر من «خودمراقبتی» از آن چیزهایی است که دیدنش در آدمیان، مرا به وجد می‌آورد. من بیش از هر چیزی، به حال آن‌هایی غبطه می‌خورم که روزها و روزگارشان هرطوری پیش برود، درمیان هیاهوها، خودشان را فراموش نمی‌کنند. هرطور که شده، وقتی برای خود خودشان خالی می‌کنند. هوای خود را دارند. باغچۀ دیگری را بیش از باغچۀ خودشان بیل نمی‌زنند. دلسوزی و غمخواری‌شان برای دیگران، به‌اندازه است. دگرخواه هستند، اما …