باغِ بی‌برگی

‍ آدم باید بتونه پایینِ یه تپه دراز بکشه، با گلویِ پاره و خونی که آروم‌آروم می‌ره تا بمیره؛ و همین موقع، اگه یه دخترِ زیبا یا یه پیرزن با یه کوزهٔ قشنگ رویِ سرش از کنارش بگذره، باید بتونه خودشو رویِ یه بازو بلند کنه و ببینه که کوزه، صحيح و سالم، به بالایِ تپه می‌رسه. ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ فرنی و زویی سلینجر 🟰

Signed 𝑬𝒍𝒉𝒂𝒎 𝑺𝒂𝒍𝒆𝒉𝒊𓅪

سرقتِ کتبِ خطیِ کتابخانهٔ مجلس توسطِ سعید نفیسی ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ عبدالحسینِ حائری در شرحِ ماجرایِ سرقتِ کتاب‌هایِ نفیس از کتابخانهٔ مجلسِ شورایِ ملی می‌گوید: «… چندی بعد، وقتی آقایِ بهبهانی دعوت کردند که به کتابخانهٔ مجلس بروم، پذیرفتم و یک روز به آنجا رفتم، امّا با توجّه به سابقهٔ ذهنیِ بدی که از ادارات در آن زمان داشتم، همین که چند دقیقه‌ای مرا معطل کردند، منصرف شدم و به خانه بازگشتم. حدود یک…

Signed 𝑬𝒍𝒉𝒂𝒎 𝑺𝒂𝒍𝒆𝒉𝒊𓅪

‍ از آفتاب‌هاش آن دورتر صدایِ یک آفتابِ دیگر می‌ایستاد وقتی بلور می‌شکست هم که درختی که توِی آب خم بشود خودش را نگاه کند! هر چه گفتن از خمی‌ست از ستارهٔ شکسته‌تر درماندن آهویی از دویدن در دشت در نگاه به ابری خم روی ستاره‌یی مظلوم! [پرویز اسلام‌پور] ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ 🟰

Signed 𝑬𝒍𝒉𝒂𝒎 𝑺𝒂𝒍𝒆𝒉𝒊𓅪

جایِ کلمه، جادویِ کلمه ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ در کلمه چیز هست؛ یک چیزی در کلمه هست. به کار بردنِ این، قبولِ آن است. به محضِ اینکه آن را به کار ببری، چیزی را که در آن است، پذیرفته‌ای. کلمه تنها که هست، به هیچ دردی نمی‌خورد؛ به دردِ هیچ می‌خورد. اگر با آن رُمان بنویسی، طبیعتِ بی‌جان می‌سازی. طبیعتِ بی‌جان باید: یک طبیعتِ اعلان. من کلمه‌های تنها را همان‌قدر دوست دارم که نجّار میخ‌هایش را! هر دو، اگر به م…

Signed 𝑬𝒍𝒉𝒂𝒎 𝑺𝒂𝒍𝒆𝒉𝒊𓅪

زبانِ دعا ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ من هیچ‌وقت در موقعِ نوشتن طبیعی نیستم. نه خودم و نه زبانم. برایِ چی طبیعی باشم؟ برایِ کی؟ به اندازهٔ کافی برایِ خودم هستم. پس می‌نویسم تا لحظاتی بیگانه با خودم و خدایِ خودم بمانم. و آن‌که در نویسش به زبان می‌رسد، به خودش، به بلوغ می‌رسد. و بلوغ یعنی به چی رسیدن؟ در کودکی‌هایِ من، بلوغ که می‌رسید، به چیزی نمی‌رسید. ولی حالا در نویسش، هر وقت که سر می‌رسد، به همان چیزی می…

Signed 𝑬𝒍𝒉𝒂𝒎 𝑺𝒂𝒍𝒆𝒉𝒊𓅪

گفتم: اگر ننویسیم اصلاً؟ گفت: آری، آری، این حرف از حرفِ من چیزی نمی‌کاهد. انسانِ کامل اوست، ما جمله‌نیمه‌ایم. او در میانِ نیمه‌هایِ اسیرِ ماست، ما در دنیایِ قاموس‌هایِ قطورِ او. و شروع کرد: من تن تو تن من و تو تن تن چو با تن تو می‌تنم تن تن تن تن گفتم: داری برایش شعر می‌گویی؟ «این شعر نیست»، گفت: «این کشفِ حسِّ منطق است.» گفتم: منطق که حس ندارد، جانم؛ همان‌سان که حس بی‌منطق از کنامش می‌آید! گفت: گفتی کنام؟ تو …

Signed 𝑬𝒍𝒉𝒂𝒎 𝑺𝒂𝒍𝒆𝒉𝒊𓅪

تنِ نوشتن ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ گفت: اگر نبود هم او بود، تن بود، اگر نبود، تن بس بود. گفتم: از روح حرف می‌زنی؟ گفت: نه، از تن. گفتم: مگر از آنچه نیست نمی‌گفتی؟ تن گفتی که هست. گفت: تن با نوشتن است که هست، و نوش از جان رها می‌شود و به سراغ تن می‌آید. و چون نوشتن همواره هست، تن هست؛ و روح اگر نبود هم تن بود. «شاید درست می‌گویی، اما یک اشتباه کوچک داری»، گفتم: «نوش تو در نوشتن روح است، و «واوِ» نوش، مال…

Signed 𝑬𝒍𝒉𝒂𝒎 𝑺𝒂𝒍𝒆𝒉𝒊𓅪

‍ تو برایِ نجاتِ زیبایی لبخند می‌زدی و من با مرگ‌هایم به تنهایی‌ات کمک می‌کردم وقتی که پرسیدم از خودم: آیا دوباره او را خواهم دید؟ زنبوری سرگردان بودم بر ظرفِ غذا یک ثانیه غافل شدم، فقط و دیگر چیزی در کار نبود من همیشه پشیمان می‌شوم از مُردن تو اما از چیزی پشیمان نمی‌شوی پس به این جماعت حالی کن: وقتی کسی در خودش غرق می‌شود، خفه می‌شود و ارواح که از دیوارها می‌گذرند، منظوری از ترساندنِ آدم‌ها ندارند روحِ من امّا طو…

Signed 𝑬𝒍𝒉𝒂𝒎 𝑺𝒂𝒍𝒆𝒉𝒊𓅪

چکیدهٔ هر دیار از پارهٔ انار چراغِ راه تو می‌شدی آوازِ ابریشمم برگ‌ها به شب لحنِ تو، لحنِ تو می‌جوند آب به آفتاب مزن، عزیزِ سراپردهٔ سحر، به در، امشب نکوبد عشق حلقهٔ در... دیرآمدگان حسرتِ بوسه‌ای مرده می‌بَرَند. شاهیْش نرود از پیش. زانو مگر به خاک بساید، از گردِ راه عاشق درآید! ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ #قاسم_هاشمی‌نژاد 📘گواهیِ عاشق اگر بپذیرند، ۱۳۷۳. 🟰

Signed 𝑬𝒍𝒉𝒂𝒎 𝑺𝒂𝒍𝒆𝒉𝒊𓅪

بازده رمزِ مرغانِ باغ ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ عشقی؛ نه که از تنهائی، پرنده می‌پائیدم روز. او که از حواشیِ شب آمده بود، اما سازِ دیگری می‌زد: یکسره کَل بود؛ با مختصر پوش‌پری تُنُک‌ به گَل و گردن، همین. گرچه وقارِ ذاتیش که از جثهٔ کلان او مایه می‌گرفت و رنگِ آبنوسیِ پرهاش و آن منقارِ خمیدهٔ تیرهٔ محکم جبرانِ کچلی‌اش می‌کرد. کاغ‌ْکاغش، غَرّا، از حنجرهٔ راست‌کوکِ او خبر می‌داد. لهجه‌اش دشتی بود. چشم‌ها دودو…

Signed 𝑬𝒍𝒉𝒂𝒎 𝑺𝒂𝒍𝒆𝒉𝒊𓅪

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ #منیرو_روانی‌پور 📘سیریا، سیریا! انتشاراتِ نیلوفر، چاپِ اوّل، بهارِ ۱۳۷۲. ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ 🟰

Signed 𝑬𝒍𝒉𝒂𝒎 𝑺𝒂𝒍𝒆𝒉𝒊𓅪

سیریا! سیریا! ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ ... و یک بار آرام به سویِ تَل رفتم، کنارشان ایستادم و گفتم: «چیزی اگر بگویید، باورم می‌شود که هستید.» مرد به جانبِ من چرخید. برایِ لحظه‌ای قلاب را وانهاد، دوروبرش را پائید و آهسته لبانش تکان خورد: «ماهی فقط وقتی دهانش را باز می‌کند، گیر می‌افتد.» حرف می‌زد، کلمات عیناً از دهانش بیرون پریده بودند. و بعدها فهمیدم که مردمِ آن آبادی تنها همین جمله را می‌توانند بگوین…

Signed 𝑬𝒍𝒉𝒂𝒎 𝑺𝒂𝒍𝒆𝒉𝒊𓅪