آسمان

با آن‌که شیشه‌ی دلِ ما را شکسته است هرگز نکرده‌ایم به جایی صدا بلند ما را مبین به دیده‌ی بی‌قدر ای عزیز از کاه گشته مرتبه‌ی کهربا بلند #امید_همدانی | آسمان

پیمانه ی وفای تو را بر زمین زدم آبی بر آتش دل اندوهگین زدم شمعی که برفروخته بودم به بزم عشق بیهوده می گداخت؛ بر او آستین زدم جام شراب شوق تو کیفیتی نداشت مستی بهانه ساختم و بر زمین زدم #همدمی_مشهدی | آسمان

به چشم‌های نجیبت پناه آوردم آهای خانم آیینه آه آوردم دلم پر است پری‌جان! لبالب از حرفم سکوت شیشه‌ایِ پا به ماه آوردم دو جمله است: ببخشید و عذر می‌خواهم برای مرگ غرورم سپاه آوردم قضاوتم نکنی گریه را قدم‌ زده‌ام دو زابراه برایت گواه آوردم اگرچه شانه‌ی من هم‌طراز شأن تو نیست ولی برای سرت تکیه‌گاه آوردم بیا که بشکنم این عهدهای بی‌جا را ثواب کن بغلم کن گناه آوردم #علی_فرزانه‌موحد | آسمان #شعر_بلند #غزل

از ضعف به هر جا که نشستیم؛ وطن شد وز گریه به هر سو که گذشتیم؛ چمن شد جان دگرم بخش؛ که آن جان که تو دادی چندان ز غمت خاک به سر ریخت که تن شد پیراهنی از تار وفا دوخته بودم چون تاب جفای تو نیاورد؛ کفن شد هر سنگ که بر سینه زدم؛ نقش تو بگرفت آن هم صنمی بهر پرستیدن من شد عشاق تو هر یک به نوایی ز تو خشنود گر شد ستمی بر سر کوی تو، به من شد از حسرت لعل تو ز خون مژه طالب چندان یمنی ریخت که گجرات، یمن شد #طالب_آملی | آسما…

بعد ازین با او مرا غیر از تغافل چاره چیست آشنا سازد مرا با او مگر بیگانگی #فسونی_تبریزی | آسمان

چون هست بلای زندگی بیش از مرگ چندین چه کنی رنجه دل خویش از مرگ؟ گر زندگی این‌ست میندیش از مرگ جهدی بکن و بمیر خود پیش از مرگ! #کمال‌الدین_اسماعیل | آسمان #رباعی

نشسته‌ام بنویسم ولی قرار ندارم اگرچه منتظرم؛ با کسی قرار ندارم دوباره برف نشسته‌ست روی صفحهٔ کاغذ بیا که در غزلم برگی از بهار ندارم مرا به بند کشیده‌ست خاطرات تو، اما به حبس راضی‌ام و نیت فرار ندارم همیشه زخم زدی بر غرور خستهٔ این زن به غیر زخم زبان، از تو یادگار ندارم تو دل بريدی و من موی بافه بافهٔ خود را... ببین که بعد تو گیسوی تاب‌دار ندارم کنار پنجره رفتم، حواس پرت تو بودم مرا ببخش ولی از خود اختیار ندارم …

اَللَّهُمَّ صَلِّ عَلَي مُحَمَّدٍ كَمَا حَمَلَ وَحْيَكَ وَ بَلَّغَ رِسَالاَتِكَ وَ صَلِّ عَلَي مُحَمَّدٍ كَمَا أَحَلَّ حَلاَلَكَ وَ حَرَّمَ حَرَامَكَ وَ عَلَّمَ كِتَابَكَ وَ صَلِّ عَلَي مُحَمَّدٍ كَمَا أَقَامَ الصَّلاَهَ وَ آتَي الزَّكَاهَ وَ دَعَا إِلَي دِينِكَ وَ صَلِّ عَلَي مُحَمَّدٍ كَمَا صَدَّقَ بِوَعْدِكَ وَ أَشْفَقَ مِنْ وَعِيدِكَ وَ صَلِّ عَلَي مُحَمَّدٍ كَمَا غَفَرْتَ بِهِ الذُّنُوبَ وَ سَتَرْتَ بِهِ الْ…

شدم خاک و نگفتم عاشقم، کار اینچنین باید ز جیبم سرمه رویانید؛ اسرار اینچنین باید لب از خمیازۀ تیغ تو زخم ما نبست آخر به راه صبح رحمت، چشم بیدار اینچنین باید به نخل راستی چون شمع می‌باید ثمر گشتن که منصور آنچنان می‌زیبد و دار اینچنین باید رگ سنگ صنم کن رشتۀ تار محبت را برهمن گر توان گردید؛ زنّار اینچنین باید مژه گاهی کنار و گاه آغوش است چشمش را اگر الفت‌پرستی؛ پاس بیمار اینچنین باید به نور آفتاب از سایه نتوان یافت…

‌ چنان از زندگی امروز دور از یار دلگیرم که گر دانم که فردا زنده خواهم بود؛ می‌میرم #عرفی_شیرازی | آسمان

دیدمش مست به رخساره پریشان موها گره از زلف گشاده؛ زده بر ابروها رو ترنج ذقنی جوی طبیبا! که دلم نشکند تلخیِ صفراش بدین لیموها باز صف بسته به خونریز دلم خوبان را زلف‌ها از طرفی، وز طرفی گیسوها من مشام دل پر درد نمیدزدم لیک بوی تاثیر نمی‌آید از این داروها چشم با سرمه ز چشمان دگر ممتاز است راست چون آهوی مشکین ز دگر آهوها زخمی تیغ تو را جان به لب آمد گستاخ که چه تعویذ دهد بوسه بر آن بازوها کفر آزردن دلهاست اَیا دین…

ای خط سبزت بهار محشر آواره‌ها سنبل زلفت کمند گردن نظاره‌ها در چمن ای شعله‌خو تا عزم رفتن کرده‌ای شمع روشن کرده‌اند از مقدمت فواره‌ها کوکبم را نیست آرامی ز گردش‌های چرخ خواب آسایش نمی‌بینم در این گهواره‌ها روزگاری شد مروت رفته از دریادلان تر نمی‌گردد سرانگشتی از این فواره‌ها ما ز مصر امروز گویا رخت هستی بسته‌ایم نیست ما را کاوران غیر از گریبان پاره‌ها گشته‌ایم از شیر مادر تا جدا خون می‌خوریم تخت شاهی بود ما را تخ…