[اندرونی]

موزه در رده‌ی چندم لیست اماکنی که باید برای کنشگری اجتماعی و اعتراض مدنی مورد حمله قرار بگیرند، جای می‌گیرد؟ سوم، چهارم، ...، بیستم، ...، صدم؟ اصلا حمله به موزه نشان‌دهنده‌ی چیست؟ اعتراض؟ بله نشان‌دهنده‌ی اعتراض است اما نه آن چیزی که از اعتراض در ذهن شماست. حمله به موزه اعتراض به قدرت و شکوه و تمدن و پیشینه‌ی تاریخی یک ملت است؛ نه یک دولت، نه یک حکومت. بله، فقط و فقط اعتراض به ملت است. اموالی که در یک موزه نگهداری می…

آخرین نبرد؟ آخرین نبردتان این بود؟ غارت و آتش زدن اموال عمومی و کشتن بچه‌ها آخرین نبردتان بود؟ یعنی تمام آن‌چه که شماها در چنته داشتید همین وحشی‌گری‌ای است که گاها از وحشی‌ترین و درنده‌ترین حیوانات هم برنمی‌آید؟ خیلی عریان‌تر از قبل خودتان و آن‌چه که قرار است فردای به قدرت رسیدن‌تان بر سر این کشور و این ملت بیاید را به رخ‌مان کشیدید. ما نبودیم اما نیاکان‌مان نوشته‌اند و برایمان روایت‌هایی را به یادگار گذاشته‌اند که ا…

ما از کودکی باده نخورده، مست انگور ضریحتان هستیم! من از کودکی در حرم بزرگ شده‌ام. با این‌که مدام دور از مشهد بودم اما آدم همواره به زادگاهش برمی‌گردد. می‌دانستم هر بار بعد از رسیدن به مشهد و زیارت خانه‌ی مادربزرگ‌ها، قطعا سومین زیارت برای امام رضا(ع) ست. یعنی خواستم بگویم از کودکی آینه‌کاری‌های حرم، گلدان‌های روی ضریح، شبکه‌هایی که هر زائر دلش و حاجتش را به آن گره می‌زند و فضای معنوی آن را درک کرده‌ام و غریبه نبوده‌…

#روایت_حب

چیزی که عجیب بود تو خوندن دوباره‌ی این متن‌ها این بود که یه جاهایی یه چیزایی رو مثلا با کد نوشته بودم اما انگار خودمم "یادم رفته بود". با این‌که اون روز و شبی که اینا رو نوشته بودم تاکید کرده بودم که "یادم نمیره" اما رفته، الان که چهار سال گذشته یادم رفته! یه چیزایی رو با جزئیات یادمه مثلا "هدیه‌ی کتاب از یه ناشناسی که الان شناس شده" رو با تمام جزئیات یادمه تا این اندازه که یادمه وقتی زنگ زدن که بسته دارم داشتم ویدئ…

اون حماقت عظما رو یادم نمیره و اون تصمیمی که حکم انقلاب داشت. یادم نمیره که بابت اتمام این اتفاق به خودم پیتزا هدیه دادم، که این یه موفقیت تو زندگیم تلقی میشه و ازش درس گرفتم. یادم نمیره هیچ چیزی اندازه‌ی عزت نفس داشتن ارزش نداره. یادم نمیره اولین روزی که از جانب یه شخص بیرونی، یکی که خودش تو این زمینه حرفی واسه گفتن داره "مهندس" خطاب شدم. به قول دوستان اون لحظه قند تو دلمون آب شد و به روی خودمون نیاوردیم. اون روزی ک…

اگه ۱۴۰۰ تموم شه، اگه ۱۴۰۰ سال هم ازش بگذره، حتی اگه عمر دیگه پیدا کنم، فراموشش نمی‌کنم. یادم نمیره که چه اتفاقاتی افتاد. یادم نمیره که خاص‌ترین سال عمرم تا این‌جای کار بوده، تا ۲۳سالگی. این متن رو می‌نویسم تا فقط نوشته باشم و الا هیچ ارزش مادی و معنوی دیگه‌ای نداره. صبح ۹ فروردین بهم پیام داد که ببینیم همو. ایستگاه مترو شهدا، ساعت ۸. واسه اولین بار من زودتر رسیدم. وقتی دیدمش هنوز باورم نمی‌شد دو ساعت دیگه این دختر…

امروز داشتم تو قسمت Schedule این کانال دنبال چیزی می‌گشتم که یهو چشمم افتاد به یه پیامی که آخرای سال ۱۴۰۰ نوشته بودم. انگار نوشته بودم که ویرایش کنم و این‌جا بفرستم اما هیچ‌وقت نفرستادم. با خوندن یه پیام ۱۰۰۵ کلمه‌ای که نهایتا ۴ الی ۵ دقیقه زمان می‌بره انگار ۳۶۵ روز از یک سال رو دوباره زندگی کردم اما یه چیزی خیلی عجیب بود واسم.

• مامان‌جون برای رفتن عجله دارد. دقیقا یک هفته‌ی پیش در چنین ساعاتی نوه‌‌تان تماس گرفت و گفت که رفتید. گفت که دیگر قلبتان از تپیدن خسته شده، ایستاده. و من به جای تک‌تک نوه‌هایتان گریستم. تاکنون تجربه‌ی از دست دادن عزیزِ نزدیک را نداشتم اما شما نزدیک‌ترین عزیزی بودید که از دست دادمتان. دلم برایتان تنگ خواهد شد، بسیار تنگ به قدری که هر بار به موهای بافته‌ی درآمده از زیر روسری‌تان، به لپ‌های نرم‌تان، به آن لحن دلنشین‌ت…

نه تنها کسی چهره‌ات را ندیده بلکه کسی حتی اسم کاملت را هم نمی‌داند اما حدس زده می‌شود که حدود چهل سال پیش در آن نقطه از زمین که زندانی‌ست به وسعت یک شهر، دیده به جهان گشودی. اولین بار که خودت را با صورتی پیچیده در چفیه به تیر نگاه رسانه‌ها سپردی، فقط بیست و یک سال داشتی. با تیرهای آهنینی که از دهانت خارج می‌شد اسارت یک سرباز وحشی را اطلاع دادی. شاید هم به رسم عرب صورت پوشانده بودی تا خوف بیشتری در دل دشمنت بکاری، که …

برای مردی که کسی چهره‌اش را ندید. #ابوعبیده

خانه‌ی رویاها کجاست؟! چشمانم روی صفحه نمایش گوشی‌ام بسته می‌شود و دیگر دلم نمی‌خواهد بازشان کنم. انگشتانم آن‌قدر که صفحات آگهی را بالا و پایین کرده‌اند بند بندشان به صدا درآمده‌اند. کلافه شده‌ام و هر از گاهی هم احساس گناه می‌کنم. کلافگی‌ام از این است که مورد مناسبی که به جیب‌مان بیاید سخت پیدا می‌شود و احساس گناه از اینکه چند مرز آن‌طرف‌تر مردمانی خانه که هیچ، خانواده از دست داده‌اند و من همّ و غمّ این روزهایم پیدا …