علیرضا بهجتی (حصار)

جدید🫶🏼

درونم یخ زده است و لمسِ احساسِ اتّفاق ها چه سرد و بی روح شده اند دیدارِ روزهایی که چشمداشت آمدنش را میکشیدی چه بی تفاوت از کنارت عبور میکنند انگار نه انگار که روزها و ساعت ها انتظارِ آمدنش را می کشیده ای ! میانِ یک تضادِ از زندگی ، گیج و مبهوت سرم را به این طرف و آن طرف میچرخانم خنده هایم تصنّعی تر و شادی هایم کوچک و کوچک تر شده اند آسمان من کوچک شده است یا بال هایم را کوتاه کرده اند ؟ بودنم رو به زوال است و یا ناخوا…

هر چه در قدمگاه زندگی به جلو و جلوتر می آییم احساس میکنیم گذشته یمان را با تمام حواس پنجگانه اش سر تمام کوچه و خیابان هایش جا گذاشته ایم دلمان تنگ‌ شده است برای بغل کردن های پدر لالایی های مادر طعم چایی های مادربزرگ گوشه ی اتاق شماره کردن های ستاره ها موقع خواب توی حیاط و ده ها حس خوب از آن دوران که با حسرت از جلوی چشمانمان عبور میکنند انگار هیچ توشه ای از کودکی و نوجوانی و جوانیمان دیگر به جا نمانده است نکند بی هویت…

آدمیزاد است دیگر گاهی میخواهد خودش را بردارد و برود گاهی دلش دکمه ی ریستارت میخواهد گاهی دلش از این رفت و روب ِ نامرئی ِ تمام‌ناشدنی خانه‌ی درونش خسته‌ میشود گاهی دلش به تنگ می آید میبُرد از همه و از آنچه که هست دلش می‌خواهد تنها یک دقیقه، یک روز، یک سال، یک عمر، بنشیند و همینی که هست و ساخته است را نگاه کند چشم در چشمش، چای بنوشد و بگوید من همینم که هستم اصلا به کسی چه مربوط است زندگی ام آدم‌ها مثل لیوان‌اند ، گنجای…

این روزا انگار ناخواسته آدمای دیگه ای شده ایم این روزها زندگی جوری شده که تنها بودن اذیتت میکنه اگه هم رجوع کنی به صندوقچه ی ذهنت تا سراغ چند تا از اون دوستای درجه یکت رو بگیری ، چند ساعت از اون با هم بودن که میگذره میبینی حضورشون فایده که نداشته هیچ ، احساس تنهاییتم بیشتر شده ما آدما ازهم خیلی دور شدیم اینروزا بعضی چیزا نبودشون نسبت به قبل بیشتر آزارت میدن مثل دورهمی هایی که قدرشونو ندونستیم ، با هم بودنایی که تموم …

باید رفت باید رفت و جا گذاشت دوست داشتنت را باید خودم را در چمدانی بگذارم و دور شوم مردمان این شهر همه حسود بودند با هم بودنمان را کسی دوست نداشت بوسه هایم را در زیر خاک های گلدان های خانه ات به جا میگذارم به همه ی گلدان ها سپرده ام برای تو شکوفه دهند و تو را بغل کنند و بوی عطر تنمان را بدهند اگر دیداری دوباره نبود ، کمی از خاک گلدان هایت را به روی قبرم به یادگار بگذار علیرضا_بهجتی @cafeparagraph_mag

باید قبول کرد که زندگی کردن در وضع کنونی کار هر کسی نیست باید جان کَند و جان داد تا بتوانی زنده بمانی و زندگی کنی اما میتوان‌ متفاوت بود میشود خوب زندگی کرد میشود با تمام داشته هایت برای خودت لحظات شیرین و در عین حال ساده بسازی میشود امید داشت و نیم نگاهی هم به آینده و بهتر شدن داشت میشود جوری زندگی کرد که رنگ و غبار تکرار به سراغت نیاید بخش دردناک قضیه آنجا هویدا میشود که دست به مقایسه میزنی اینکه مقایسه کردن، لذت ز…

دلت که گرفته باشد سفر میخواهی به کجا اما نمیدانی باید سوار بر قالیچه ای شد و از این شهر و مردمانش دور شد باید خودم را بردارم و به سوی ناکجا آباد روانه شوم باید چون پرستویی عاشق کوچ کرد و دور شد و دور من منتظر خواهم ماند منتظر فصلی دیگر منتظر فصل پنجمی که تقویم زندگی ام را تغییر دهد وقت رفتن است تو بمان با همان چهار فصل زندگی ات برای من فصل پنجم تازه شروع شده است #علیرضا_بهجتی @cafeparagraph_mag

گاهی نباید از زندگی چیز زیادی خواست همین که یکی را در زندگی ات دوست داری همین که در کنج ذهنت ، دلت به داشتن یک رفیق دلخوش است همین که هر شب موقع خواب از لابه لای درختان حیاط خانه ات میتوانی صدای جیرجیرک ها را بشنوی همین که میدانی فردا صبح که از خواب بیدار میشوی یکی تو را با نام مادر یا پدر صدا خواهد کرد و همین که با چشمانت میتوانی آن ها را ببینی و عزیزانت را بغل کنی و ببوسی شان و لمسشان کنی همین که برای به دنیا آمدن …

چه روز و شب های عجیبی در حال گذرند شهرها خلوت از ترس یک ویروس ، نگاه آدم ها به یک دیگر سرشار از یک بی اعتمادی کامل و با این همه پیچیدگی حاکم بر دنیا ، برای رفاه عزیزانت در حال تلاش باشی و ناگهان بر اثر یک انفجار چون کبوتری به سوی آسمان پرواز کنی شاید نباید دیگر به فردا و فرداها فکر کرد و نباید دیگر برای آینده مان برنامه ای چید گاهی نباید دوید ، باید ایستاد . باید یادت برود کارهای نکرده ات را شاید گاهی باید به تماشا ن…

اینکه توی این شرایط همه ی ما خسته ایم بی تردید شکی نیست اما ما کم نخواهیم آورد در این روزهای تکراری ملال آور از شلوغی های ذهنت یک هدف بساز و برای رسیدن به آن دست از تلاش برندار عاقبت این روزهای سیاه و تاریک تمام خواهند شد و ما یک روز چشم در چشمان هم به حال این روزهایمان خواهیم خندید همچنان باید امیدوار بود چرا که زیباترین باران ها از سیاه ترین ابرها می بارد در زردترین لحظاتی که در حال گذرند ، سبز ماندن هنر است نباید…

همیشه از تکرار فراری بودم اما این روزا دارم تعریف جدیدی از تکرار رو تجربه میکنم تکراری که دیگه توی اون لبخند مردمم رو فراموش کردم انگار این روزا بهترین کار خوابیدنه انگار وقتی خوابیم واقعیت دیگه زورش به ما نمیرسه شایدم داریم خودمون رو گول میزنیم اما هر چی هست خواب بودن برام بهتر از ماسک زدن و مدام دست شستنه حس مبهم این روزها قلب خمیدمو داره وحشیانه شلاق میزنه کاش بشه که زودتر تمام شه بهار همون فصلی که منتظرش بودم رسی…