امیرحسین خوش حال

از نبردی؛ اسیر برگشته خسته و ناگزیر؛ برگشته او که از سفره های رنگارنگ خورد نان و پنیر، برگشته سفره اش گرچه خالی است اما مثلِ یک شیرِ سیر برگشته بینِ آغوشِ خود پناهش ده آخ مادر!؛ امیر برگشته... منهای یک؛ امیرحسین خوش حال ❤️🍏😔

یادش بخیر.... اینجوری چای میخوردیم... لیوان و ماگ برای شما سوسولاست... 🤣🤣🤣🤣 اخ اخ یادش بخیر سیگار بهمنم 😔😔😔😔 روزی یه پاکت 😔😔😔😔 میثم پیشم بود... رفیقم... توو کاسه ابگوشت خوری چای میخوردیم... خدایا شکرت.... ❤️🍏

تقدیم به شما: زیرِ این آسمان؛ تو هم هستی جایی از این جهان؛ تو هم هستی رد شدی از کنار من؛ شاید بوده ای در قطار ِمن؛ شاید مثل من یک شبی حرم بودی کافه ای رفتم و تو هم بودی گاه شاید که همسفر بودیم پیش هم ساحل خزر بودیم رد شدیم از کنار هم اما ناشناس و غریبه و تنها در خیابان، پیاده رو، بلوار رد شدیم از کنار هم بسیار شاید عیدی که آمدم شیراز با تو بودم درون یک پرواز هرکجا رفته ام تو هم بودی سینما رفته ام تو هم بودی …

برای امیرحسین قیاسی و ابوطالب حسینی: همیشه میگم ایران دیگه شده سرزمین کوتوله ها. کوتوله ها همه چی دستشونه. همه چی. تازه باز این کوتوله ها به حساب خودشون قدبلندن و قدشون بلندتره از دیگران... از صدا و سیما بگیرین تا سینما و ورزش و اموزش و پرورش و هنر و غیره... همه ش دست کوتوله هاست... وَ مردم چقدر این کوتوله ها رو بزرگ میبینن... از فریدون فرخزاد رسیدیم به ابوطالب و قیاسی.... وای وای وای.... واقعن؟... واقعن الان اینا ش…

تقدیم به شما غزل جدیدم: بوستان پُر شده ز بدبوها گم شده عشق در هیاهوها جمعِ کفتارها کنون جمع است بیشه خالی شده ز آهوها باعث زخم گشته هر مرهم موجب درد گشته داروها کرده طغیان دوباره رودِ فریب مهر گم شد کنارِ پاروها حرفهای دروغ و توو خالی میرسد هر دم از بلندگوها بزدلان نسخه میدهند هرروز از شجاعت برای ترسوها بر تنِ دوست میخورند از پشت این زمان دشنه ها و چاقوها کفّه ی جهل گشته سنگین تر از کفِ عقل در ترازوها اَه چه…

اگه من تا چندوقت دیگه فوت کردم دلیلش این بچه ست... اوف عاشقشم... دستاش... نگاهش و میدزده از دوربین... داره با خودش میگه: « مگه من چکار کردم؟ به این خوبی ارایش کردم.. ایرادش چیه؟... چرا بزرگش کردین؟ خودم میدونم چجوری پاک میشه... ».... اخ بمیرم من برات عزیزم.... منهای یک و همون گوه بازیا 🤣🤣 😍❤️🍏

مولوی؛ توی « فیه ما فیه » در قرن 7 میگه: « هر چند که زن را امر کنی که: " پنهان شو ". او را دغدغه ی خود را نمودن بیشتر شود و مردم را از نهان شدنِ او؛ رغبت به آن زن بیش گردد. پس تو نشسته‌ای و رغبت را از دو طرف زیادت می‌کنی و می‌پنداری که اصلاح می‌کنی. آن خود عین فساد است. اگر او را گوهر‌ی باشد که نخواهد که فعلِ بد کند؛ اگر منع کنی و نکنی؛ او بر آن طبعِ نیک خود و سرشت پاک خود خواهد رفتن. فارغ باش و تشویش مخور و اگر ب…

میخورم حسرت به ایامی که رفت کاش بودم شاعری در قرنِ هفت کاش میشد در زمان مولوی میسرودم پا به پایش مثنوی کاش با او میشدم مهمان شمس میسرودم بخشی از دیوان شمس تا سحرگه بی امان دف میزدیم شمس میچرخید و ما کف میزدیم... منهای یک؛ امیرحسین خوشحال ❤️🍏

اولین صحنه: می رود یک زن صحنه ی بعد: پچ پچِ دیوار سومین صحنه: بغض آیینه آن طرف صلحِ فندک و سیگار هقهق پله؛ صحنه ی بعدی در کنارِ سکوتِ جاکفشی یکنفر پابرهنه راهی شد مانده حالا بدونِ پا؛ کفشی بازگشتِ مجدد یک مرد یک خیابان سکوتِ معنادار قفل؛ ترسیده از صدای کلید مکثِ مشکوکِ کاغذ و خودکار صحنه ی بعد: سکته ی یک شعر در کنارِ لباسِ بی کاور عصرِ یکشنبه هشتم دیماه آخرین صحنه: مرگ یک شاعر منهای یک؛ امیرحسین خوش حال ❤️🍏

ما خیلی وقتا توی زندگیمون به ادما کمک کردیم. اما کم شده که ادمی و نجات بدیم. کمک کردن با نجات دادن فرق میکنه. کاش به جای این همه ادمی که بهشون کمک کردیم فقط یکی و نجات میدادیم. بعد اروم اروم همه چی درست میشد. توی زندگیت به چندتا فقیر کمک کردی؟ خب چی شد؟ هیچی. اون هنوزم فقیره. کاش از فقر نجاتش میدادی. همین. فقط یک نفر رو از فقر نجات میدادی. با کمک کردن چیزی درست نمیشه. با نجات دادن درست میشه. هربار کارگر ِخونه ت اومد …

بچه های " اپیکور " خیلی توی رپ اثرگذار بودن... اصلن از همون قدیم کاراشون چند لول بالاتر بود از دیگران... از اسم گروهشون مشخصه... داشتم این و گوش میدادم گفتم براتون بذارم... الان بعضیاتون دارین میگین: « وای از اینا گوش میده خوشحال؟ ما فکر میکردیم فرهیخته هست... » همین که شماها فرهیخته اید بسه 🤣🤣🤣... من پشمریخته م نه فرهیخته 😝... بخدا باخ هم گوش میدم 🤣🤣 منهای یک؛ امیرحسین خوش حال ❤️🍏

تقدیم به شما این غزلم: از مسیرم جدا شدی؛ رفتی چون پرنده رها شدی؛ رفتی غرق گشتم درونِ طوفانت تو ولی ناخدا شدی، رفتی زیرِ آواری از هیاهوها با سکوت همصدا شدی؛ رفتی بخشی از ماجرا شدم؛ ماندم همه ی ماجرا شدی؛ رفتی من طلا بودم و شدم خاکت خاک بودی؛ طلا شدی؛ رفتی قصدمان بود « ما » شدن اما حیف با او « شما » شدی؛ رفتی آه موسا! ز قصر من وقتی صاحبِ یک عصا شدی؛ رفتی « درد » بودی کنارِ من اما تا که روزی « دوا » شدی؛ رفتی ب…