اشعار « رضا زارعی » قروه

چه شعری رو کنم امشب نشاند جای رفتن را نماند در "هجا"هایش ، صدای پای رفتن را تو را از ذهنِ اشعارم چگونه پاک خواهم کرد که پای ایستای " جان " ، ندارد نای رفتن را به پیچ و تابِ گیسویت، گره خورده نفسهایم "رهایی" کی بشوراند ، خرابی های رفتن را دمِ میخانه ی چشمت خیال آبادِ ذهن ماست نه مستی "تن" بمیراند ، نه وانفسای رفتن را شده حالِ دلم بدتر ، ز آن ناقوس صبحِ مرگ تحمل کی توانم کرد ، "جفا" در طای رفتن را ✍ ؛…

ما واژه های دردیم ، " درد " آشنا نداریم ویرانِ دستِ حزنیم ، وقتِ عزا نداریم خورشیدِ من کجایی ، سرما کلافه ام کرد بی سایبان تر از هم ، گویی بنا نداریم ! مستی که میخورد می! آب ازسرش گذشته غرقِ دو جامِ چشمیم ، خوفِ شنا نداریم درمان نگشته هائیم ، صعب‌ العلاجِ دائم باده نشینِ " ماتم " ، گویی دوا نداریم قدِّ " قصیده "هامان ، تا به فلک رسیده شاد از سکوتِ عشقیم ، قصدِ صدا نداریم! عمری ست خواهشم ر…

بر آمد "ماهِ من" امشب درونِ سیلِ افکارم جهانا ! جان به لب آمد از این بیدادِ بسیارم نقاب افکند ماتم در ، سکوتِ وحشتِ دیوار ز داغِ " فاصله " مُرده ، توانِ شرحِ اجبارم ز صنعِ " میمِ " ماتم تا ، غمِ حق الیقینِ من چه صبری لازم الاجرا به چندین سال تکرارم !؟ که در بازارِ دلبازان ، دلت را باختن حتمی ست خوشا در گوشه ی عزلت ، به داغِ او گرفتارم شدم از غایت مستی ، بری از هر چه هستم من " الا یا ایها الساقی " ، چه ب…

‍ داغِ سمن شعر ✍ ؛ رضا زارعی ..... قروه اجرا 🎤 ؛ بهار شعری از کتاب تقدیس @xilvan

دیدی نمی کوشد " مرا " فصلِ رسیدن ؟! درمانِ هجرانِ " تو " را اسرار ........ بدتر " تاوانِ " ناپیدای " زنجیرِ " دلم را ..... تن می‌دهد بر مرگِ تن ، انگار ........ بدتر مستانگیِ ، " پُر " ز آهم ، شد " فراهم " شرحِ " گناهِ " گفته را ، اقرار ........ بدتر می گفت با " من " در خفا حسِ غریبی تاخورده ی " ماتم سرا" ، انکار ........ بدتر گمگشته ام ، در " حجمِ " ، بی آرامشی ها هستم ولی درمانده در ، اجبار…

نگو که حالِ دلت چرا رو به راه نیست امان از وعده ی دلبری که تکیه گاه نیست نه عمر کوته ما دید و نه آرزوی وصال طریقِ بندگی ما در ، بختِ سیاه نیست چقدر غصه به سینه ام نشسته خدا داند روالِ متنِ درونم ........ غیرِ آه نیست حدیثِ غیر تو را من به گور میبرم یقین که راه رفته برای دلم اشتباه نیست به یوسف خریدنِ خلق عادت کرده فلک برده ی خانزادِ تو گشتن که گناه نیست رحمتِ واسعه ی خدا، جهاتِ قبله ی قلبم سرت سلام…

به جانان زنده ام تا عشقِ جانان دارم اندر دل نخواهم مُرد چون با دل برم اين عشق اندر گِل حياتِ جسمِ هر نفسی به جان و دل بوَد امّا ندارد غيرِ صاحبدل حياتِ جانِ صاحب دل به صورت صورتِ آدم بوَد اَبناب آدم را ولی فرق است در معنی ميانِ عالم و جاهل گشودَم چشم چندی تا شناسم حق و باطل را چو حق را يافتم، شد ديدِ باطل ديدنم باطل چنان مشكل بوَد صاحبدلان را غيرِ حق ديدن كه آسان ديدنِ حق نزدِ غيرِ اهلِ حق مُشكل به تيغم می كُ…

همان صدای عجیبی ، ز منتهای وجودم من آن هزاره ی دردم ، که بینوای تو بودم همیشه ذکرِ تو خوانم به"رَدُ اَلشَمس"دعایم صحیحِ قبله نمایی ، به اعتمادِ سجودم اگر که طالعِ من شد ،طوافِ گرمِ حضورت به داغِ شعله بسوزان دو بالِ عقده گشودم! "تو" سجده گاه اصیلی برای قلبِ شرارم نثارِ ماهِ وجودت ، سلام و ذکر و درودم دعای کفرِ مدامی پس از جعاله ی سیدور رها مگر که میشوم ؟ ز بندِ ظلمِ یهودم ! هنوز آه نهانم ، گره به وصلِ "تو"…

آنقَدَر میخواهمت دشمن نمی آید به من !! دل مگیر از من که دل کندن نمی آید به من پیش من از خلوت و آسایش ت هرگز مگو شک نکن آرامش ت اصلا نمی آید به من نقشِ اسکندر به خود هرگز مگیر جانِ دلم آریو با آرش و ، برزن نمی آید به من !!! صلحِ گندم با " حوا " ، آدم کشی آغاز کرد در حصارِ سختِ شب ایمن نمی آید به من هفتمم از سوّمم ، خلوت تر است روزِ عزا جَلدِ حتمِ رفتنم ، ماندن نمی آید به من نقشِ چشمِ دلبران ، ناقوسِ مرگِ ل…

وقتی روندِ زندگی این گونه باشد با درد می میرم ولی درمان نخواهم کافر به کیشِ خود مپندارم که اکنون بی دین می میرم ولی ایمان نخواهم تا کی مکافات از تنورِ داغِ هجران سبک و سیاقِ مضحکِ انسان نخواهم! مشغولِ پنهان کردنِ " آوارِ " دردم ازمن گذشت و فرصتِ جبران نخواهم این شهر مالامالِ قرنِ برده داری ست؟ من شوقِ بازار غمِ کنعان نخواهم حس می کنم افتاده ام در شیبِ ماتم من تیرِ بی وجدانِ آن شیطان نخواهم! رخساره ی غارت …

کجا مرهم "درد" است شرحِ دوباره ها ؟! نمی رسد دستِ قطره به لقای ستاره ها ! قلبِ سیاهشان رو سفیدِ عشق است باور کن صدای سکوت هایشان ، بلند تر از مناره ها به کوریِ چشمِ خودم ، کمرِ همت بسته ام بخند به بزمِ دعاهایمان،بخند به استعاره ها کسی به خاطرِ " ما " گریه اش نمی گیرد ای صدای ناکوکِ قلبم ، میانِ هزاره ها آن که نماند پای نارس تا به رسیدن !! نمیرسد به گردِ راهش دگر خیلِ سواره ها قرار شده بمیرم از دردت ، …

همان آغوشِ دلگیرم ، که ماتم داده بر بادم من از آوارِ یک حسرت من از ویرانه می آیم چنان سرشارم از ماتم ، تنِ ناسورِ کج بختم من از سمت و سیاقِ یک ،غمِ بیگانه می آیم چگونه بسته بختم را خدای چرخه ی گردون که گویی از دلِ سخت و بدِ افسانه می آیم و باید سرنوشت من ، بچرخد بر مدار غم برآورده ترین شخصی ک بد مستانه می آیم مکن منعِ دلم " ساقی " ، ز مدحِ ماهِ دلبندم من از شُکرانه ی چشمِ همان دیوانه می آیم ✍ ؛ رضا زارعی ق…