دوزخ

Sticker, posted without a caption

Sticker, posted without a caption

چیزی که تو روایتت برام جالب بود، تبدیل شدنِ اندوه به یک حضورِ بی‌صدا بود؛ حضوری که نه با هیاهو، بلکه با حذف آروم رویاها خودش رو نشون میده. تصویرِ اون پوسته‌ای که هنوز زندگی رو ادامه میده، اما زیر بارِ خاطرات فرو می‌ریزه، از اون تصویرهایی بود که فضای متن رو تو ذهن موندگار کرد. تشکر بابت همراهی در این محفل، قلم زیبایی داری.

هراس‌انگیزترین شکل اندوه آن نیست که اشک از چشمانت جاری شود؛ اشک، تنها زبان زخمی‌ست که هنوز توان فریاد کشیدن دارد هراس‌انگیزترین اندوه، آن سکوت آرامی‌ست که آهسته‌آهسته در جانت ریشه می‌دواند؛ همان سکوتی که هر روز تکه‌ای از رویاهایت را می‌بلعد، بی‌آنکه حتی صدای جویده شدنشان را بشنوی آن‌قدر آرام پیش می‌آید که روزی به خودت نگاه می‌کنی و می‌بینی دیگر چیزی از آن آدم سابق باقی نمانده است؛ فقط پوسته‌ای که نفس می‌کشد، راه می‌ر…

Sticker, posted without a caption

هراس‌انگیزترین اندوه؛ آن نیست که کسی را از دست بدهی، آن است که هر روز، اندکی از او در خاطرت بمیرد آن‌قدر آرام که نه صدای شکستن قلبت را بشنوی، نه لحظه‌ای را که دیگر بویش را به یاد نیاوری، صدایش را فراموش کنی و می‌فهمی بعضی زخم‌ها برای خوب شدن آفریده نشده‌اند تا جایی که یک روز در آینه به چهره‌ای نگاه کنی که دیگر خودت را در آن نشناسی روزی برسد که بزرگ‌ترین ترست، به عادی‌ترین بخش زندگی‌ات تبدیل شده باشد.

اندوه رو جایی جست‌وجو کردی که کمتر به اون فکر می‌کنیم؛ نه در لحظه‌ی از دست دادن بلکه در لحظه‌ای که خاطره هم به آرومی نامرئی میشه. این نگاه، به متنت عمقی تلخ و تأمل‌برانگیز داده بود. به‌ویژه اون مرز بین فراموشی و دلتنگی بسیار ظریف روایت شده بود. تشکر بابت همراهی در این محفل، یکی از متن‌هایی بود که با خوندنش حس کردم بخشی از افکارم بیان شده.

Sticker, posted without a caption

متنت بیش از اینکه پاسخِ یک جمله باشه، شبیه اعترافِ شخصی بود که مدت‌ها بارِ اندوه رو به دوش کشیده. اونچه برام پررنگ بود، تغییرِ زاویه‌ی نگاه از فقدانِ دیگران به فرسوده شدنِ خودِ انسان بود؛ جایی که اندوه، آروم‌ آروم هویت آدم رو مصرف می‌کنه. این لحنِ روایی، به متن شخصیت بخشیده بود. تشکر بابت همراهی در این محفل، این روایت‌محور بودنه واقعا به دلم نشست.

خنده ای تلخ از طرف مردی خسته و بی رمق که بر زانو های خویش افتاده بود فضا را به خویش گرفت ـ صدای تیک تاک ساعت ـ ثانیه ای نکشید که صدای لرزانش بار دیگر سکوت را به خود بلعید « واقعا فکر می کنی هراس انگیزترین شکل اندوه فراغ یار است؟ ـ خنده‌ی‌لزران دیگر ـ هراس انگیزترین شکل اندوه نه فراغ یار است نه از دست دادن عزیزانت نه لحظه ای که بی پولی دیوانه‌ات کرده است و نه بی احترامی دیگران . شاید باورت نشود ولی حتی نرسیدن به آرز…

Sticker, posted without a caption

قلمت اندوه رو با فریاد روایت نکرد؛ با سکوت... همین خویشتن‌داریِ روایت، باعث شد سنگینیش بیشتر احساس بشه. از اون متن‌هایی که آروم تموم میشن اما اثرشون دیرتر از واژه‌ها از ذهن میره، تشکر بابت همراهی در این محفل، روایت دلنشینی بود.