ادبیات چیست؟

برو ای فقیه دانا به خدای‌ بخش ما را تو و زهد و پارسایی من و عاشقی و مستی #دوستان_جدیدم @whatisliterature

‍ به نظرم از توانایی‌های یک نویسنده‌ی خوب که باعث وجه تمایزش با دیگر همکارانش می‌شود شرح روایت در قالب بستری‌ست که بتواند سانسور و اختناق را دور بزند و در این میان نویسنده، بدون اینکه بخواهد نظر خود را به صورت مستقیم و بی‌پرده به تصویر بکشد، به داستان و کلماتش بعدی اسطوره‌ای و جادویی می‌دهد تا از این طریق سیستمی را که مانند سدی بر روی آثار ایستاده است دور بزند، چنین نویسنده‌ای باهوش است، و می‌داند چه گنجینه‌ی تاریخی …

خاقانی به‌جای اینکه بگه «بسیار غمگینم. بغلم کن که بغلت شاید دوا باشه.» می‌گه: ز میان برآر دستی، مگر از میانجی تو به کران برد زمانه، غم بیکران ما را

راه می‌آمد. چگونه؟ سوال در همه حال سوال نیست. گفتن را بگذریم. نه-می‌خواهم بدانم. راه می‌آمد‌. همیشه بر سر تاجی. از عشق؟ آری. و نفرت و ترس. با عشق، نفرت و ترس چگونه می‌آمد؟ عشق گذشتن از نفرت و خشم و ترس مگر نیست. مگر نیست که اینها همه باید باشد تا عشق بماند. عشق مگر اوج آن گره بیمار نیست؟ نه، عشق مهربانی است. عشق گذشتن نیست. ماندن است. گفتن نیست. خبری‌ست که هرگز گفته نمی‌شود، می‌بینی؟ حکایت هیجدهم اردیبهشت بیست و پنج…

روزی بود برای تمیز کردن کتابخانه و مرتب کردن کتابهایش. @whatisliterature

شبهایی هستند برای نخوابیدن، برای جان کندن، برای دفن کردن لاشه‌ی خودت و بعد نشستن بالای سر نعش خودت. @whatisliterature

انسان، در یک لحظه، به عشق پی نمی‌برد؛ مدتی طول می‌کشد. عشق زمان می‌خواهد؛ و البته نگریستن و در هر لحظه به شکلی خاص، همه چیز را دیدن. روزگار دوزخی آقای ایاز نوشته‌ی رضا براهنی صفحه‌ی ۱۴۰ @whatisliterature

و می‌توانستم به یاد یکی از همان عشقبازی‌ها بنویسم که هیچ‌کس نام مرا چون او بر زبان نرانده بود، اگر نامم را فراموش نمی‌کردم، این را وقتی فهمیدم که به قنوت نماز رسیده بودم و می‌گفتم وجدت بنان العامریه احمرا، و چه دردی کشیدم آن میان. @whatisliterature

پارسال که رفته بودم شیراز، یک کتابی خریدم به یادگار که عنوانش این بود: از نابهنگامی حیات تا سترون‌سازی خیال. @whatisliterature

با صدایِ تو همه‌ی کتاب‌ها خوبند. تو که می‌خوانی‌شان، آن‌طور لم داده به دیوار و من تکیه داده روی سینه‌ی برهنه‌ی تو، جوری که صدایت را از پوستت، از توی بدنت بشنوم. گوشم را بچسبانم بهت و صدایت حتی بم‌تر بشود. پرفورمنسِ اختصاصیِ تو برای من، این‌طوری که هر جمله را با لحنِ خودش ادا کنی و من چشم‌هام بسته باشد، دستت لای موها و روی شقیقه‌ام تکان‌ بخورد و برای من بخوانی: « تو بعدا مرا پیدا خواهی‌ کرد، مگر نه؟ پیدایم خواهی کرد؟…

همکارم، دخترش رو آورده بود تا باهاش صحبت کنم، به عنوان کسی که درس مهندسی خونده و الان داره در زمینه‌ی ساختمان‌سازی کار میکنه و ادبیات رو هم رها نکرده، موقعیت سختی بود واسم، باید در مورد لایه‌هایی از وجودم حرف می‌زدم که دوست نداشتم، انگار که مهندسی پوششی برای زندگی منه و ادبیات اون چیزی که درون منه و اینطوری دارم ازش محافظت می‌کنم، ولی دختر همکارم مشتاقانه داشت گوش می‌داد و فکر میکنم جلسه‌ی خوبی بود. آخرش بهش گفتم من …

شروع کرد‌ه‌ام به خواندن شرح برقوقی از دیوان متنبی، کلمات سنگینند، می‌خونم و خط می‌کشم تا بعدها دوباره بهشون مراجعه کنم، حجم ندانسته‌ها زیاد است، به اینها باید اضافه کرد خوانده‌هایی که فهمیده نمی‌شوند، خواهیم دید که کان الانسان جهولانی که گفته شده منم. @whatisliterature