کانال رسمی وحید دانا

غنچه به تماشای‌ تو‌ گُل می‌خندد جنگل به درختان تو می‌پیوندد عقل آمده تا دمِ سفر بَدرقه‌ات عشق است ‌که بندِ کفش را می‌بندد وحید دانا @vahid_dana

بخند ماهِ من! ای ماهِ دوردست! بخند! که با تبسّمِ تو چشمه‌ها به راه افتند مرا بپوش به چشمانِ مهربانِ خودت! مرا بگیر از این شب به گیسوانِ کمند! تمام راه بدونِ عبور تو بسته‌ست تمام پنجره‌ها، بَسته‌ی نگاهِ تواَند جهان همیشه به تقسیمِ سهم، محتاج است یکی مُراد شود، دیگری ارادتمند رفیق باش که عمرِ دو روزه می‌گذرد به وقتِ ابر، ببار و به شکلِ غنچه بخند! من از تو آمده‌بودم هزار سال از پیش در ازدحامِ غریبی، شدیم خویشاوند …

اگرچه با بالی شکسته، می‌سازیم هنوز مثل قدیم، به فکر پروازیم در اوج دلسردی بمان به همدردی نگو که خاموشیم، سراسر آوازیم تمام شد همه چیز، خوش آمدی پاییز! اگرچه افتادیم، به خویش می‌نازیم چو چشمه‌ای با ماه ترانه می‌خوانیم بدون پایانیم، پُر از سرآغازیم اگرچه کم صبری، بخوان! دلِ ابری! که روی باران را زمین نیندازیم وحید دانا @vahid_dana

بِدرود رفیق! تا درودی دیگر از هستیِ بی عشق، چه سودی دیگر؟! در پای تو با جان و دلم باریدم من خشک شدم، برو به رودی دیگر ! وحید دانا @vahid_dana

در عشق مجال لحظه‌ای باطل نیست این بار، گران است اگر مشکل نیست یک روز تو نیز مثل من می‌فهمی آن دل که در آن عشق نباشد، دل نیست وحید دانا @vahid_dana

آیینه‌ و حسرتِ تماشا خورده از دیدن زیباییِ تو جا خورده زرد است تمامِ خاطرش، تب دارد پاییز بهاری‌ست که سرما خورده وحید دانا @vahid_dana

تغییرِ فصول، حیرت‌انگیز شده پلکی بزنی دوباره پاییز شده با این همه، لبخند بزن ماهِ عزیز! این چشمه به دیدارِ تو سرریز شده وحید دانا @vahid_dana

هم سلامِ روی تو ماه است هم شبِ گیسوت، دلخواه است کوه، بی‌آوایِ تو سرد است چشمه بی سوی تو، گمراه است تو تمامِ هستی‌اَم هستی دوری‌ از تو سخت‌ جانکاه است بی تو هر شامم، شبی شب‌تر بی تو هر روزم، شبانگاه است ■■■ عشقِ من! من با تو فهمیدم عشق، مقصد نیست، همراه است وحید دانا @vahid_dana

هرگز نخواستم بنشینم به داوری اینکه چرا مرا به تماشا نمی‌بری؟ ای ماه! سر به چشمه‌ی شوقم نمی‌زنی ای آفتابِ حُسن! به سویم نمی‌پری ای عشق! بی دلیل، مرا کم نوشته‌ای وقتی نبوده دلبری‌ام با تو سَرسَری حتّی اگر بهار، گواهی دهد به تو حتّی اگر درخت بیاری به داوری دیگر به شوقِ آمدنت قد نمی‌‌‌کِشم چون می‌رسی که از منِ دل‌خسته، بگذری من آن قیافه‌ام‌ که خودم را گرفته‌ام مُحکم، که از غمی نخورم باز خنجری با شانه‌های خسته، نگی…

بنگر منِ از تو روی برتافته را این چهره‌ی رج به رج به غم بافته را از یادِ تو رفتم و تو هم از یادم مرهم نزن این زخمِ شفا یافته را وحید دانا @vahid_dana

چون آینه، یکرنگ به بار آمده‌ایم با عشق تو دلتنگ به بار آمده‌ایم یک عمر به حجم سخت غم خو کردیم کوهیم که از سنگ به بار آمده‌ایم وحید دانا @vahid_dana

افسوس! زمانه با دلی هم‌سو نیست گم ماندم و راهِ عشق از این سو نیست ای چشمه‌ی تشنه‌ی دِل‌آرایی‌ها! برگرد! چراغ ماه، دیگر سو نیست وحید دانا @vahid_dana