تظاهرِ بقا

مرادْ بابا! سیر! سیر! سیر! در زمانه‌ی ما چیز عجیبی بود به اسم سیر(نسلش منقرض باد)! در زمانه‌ی ما مردم سیر می‌خوردند. چرا؟ عده‌ای معتقد بودند خوردن آن هفتاد نوع بیماری را دور می‌کند و عده‌ای معتقد بودند که خوشمزه است! پس مردم سیر می‌خوردند. سیر تازه. سیر له شده. پودر سیر و ... مرادْ بابا اگر یک‌بار و فقط یک‌بار در زندگی سیر خورده باشی می‌دانی که لامذهب بوی گهی می‌دهد که نمونه‌اش را در مستراح‌های عمومی آزادراه تهران-قم…

«سینمون بون» در کمتر از یک هفته تبدیل به شیرینی مورد علاقه‌ام شد. خیلی زود جایش را در صدر فهرست باز کرد و کروسان بادام، رول شکلات و فندق، اکلر شکلاتی بی‌بی و ناپلئونیِ وزرا را کنار زد. هرچیزی که از یک شیرینی می‌خواستم داشت. نانِ چند لایه‌ی تُرد. تکه‌های گردو و یک خروار شکلات. دو-سه هفته‌ای با وجودش عشق کردم تا این‌که آن روز کذایی رسید. یک سینمون بون آنلاین خریدم و چیزی که به دستم رسید نه شکلات داشت و نه گردو. چند روز…

مرادْ بابا! قهری؟ خب باش. احتمالاً حق داری که قهر کنی. که بگویی چرا انقدر کم برایت می‌نویسم. که چرا درس‌های اخلاقی بهت نمی‌دهم. که چرا تو را از جاج کردن منع نمی‌کنم. که چرا مثل قدیم، زرت زرت از هرچیز بی‌ربطی یک چیز بی‌ربط‌تر استخراج نمی‌کنم که بهت بفهمانم من چقدر از زندگی چیزمیز سرم می‌شود و تو چقدر چیز باید یاد بگیری و این زندگی کلاً چقدر چیز دارد! مرادْ بابا راستش را بخواهی، این روزها آدم‌ها آنقدر حرف می‌‌زنند که ف…

مراد بابا! مسی یا رونالدو؟ این سوال احتمالا مهم‌ترین سوال نسل ما بود. مهم‌تر از «بودن یا نبودن؟» و تقریبا هم‌ارز با «علم بهتر است یا ثروت؟» در زمانه‌ی ما رسم بر این بود بابا، که هرجا صحبت از فوتبال، یا هرجایی که آدم‌ها دنبال چیزی سگ‌دو می‌زنند می‌شد، مردم سریع می‌رفتند سر اصل مطلب: «خب حالا مسی یا رونالدو؟» و بعد می‌شمردند گل‌های رونالدو و رکوردهایی که مسی جابجا کرده و اینکه هرکدام چند تا توپ طلا برده‌اند و طلای توپ…

بالقوه نزدیک به بیست میلیون و بالفعل دقیقاً دو هزار و پانصد تومن. سرمایه‌ی زندگی‌ام دقیقاً همین بود. دو تا اسکناس هزار تومنی و یک اسکناس پانصدی قرمز. یکی از هزاری‌ها آن‌قدر پاره‌پوره بود که شک داشتم کسی قبولش کند. ظهر روز بعد یک جلسه‌ی مهم داشتم و هیچ‌جوره با آن پول نمی‌توانستم خودم را به جلسه برسانم. پیاده نزدیک به دو ساعت راه بود که یعنی با آن هوای شل‌کن-سفت‌کن اول اسفند که تکلیفت با لباست معلوم نیست، باید با بوی گ…

پرده‌ی امام، دقیقاً ۹ سال و ۴ ماه است که در خانه‌ی من است. این‌که پرده‌ی امام چیست، یا کیست، را نمی‌دانم. این‌که کِی آمده و از کجا آمده را هم نمی‌دانم. دقیقاً حس و حالی دارم شبیه خودِ امام، وقتی ازش پرسیدند آیا جبهه‌ی آزادی‌بخش فلسطین برای انقلابیون ایران سلاح می‌فرستد: «نمی‌دانم! اطلاعی ندارم!» یک روز، احتمالاً یک روز بهاری، همان اوایلی که به این خانه آمدم، در طبقه‌ی بالای کُمُد دیواری را باز کردم. می‌خواستم کمی خرت…

مرادْ بابا دلت نخواهد دیشب داشتم مشخصات آخرین موبایل کمپانی اپل را نگاه می‌کردم. می‌گویم دلت نخواهد، چون خودم دلم خواست و بدجور هم خواست که اصلاً چیز مهمی نبود. دو تا صلوات فرستادم و اوضاع به حالت عادی برگشت. مرادْ بابا، دلت نخواهد از قابلیت‌های این موبایل جدید این است که می‌توانی با آن تا سی دقیقه در عمق چهار متری زیر آب بروی. گفتم دلت نخواهد بابا چون خودم دلم خیلی خواست. فکرکردم که مثلا ... که مثلاً ... خب دریا که …

شواهد و مدارکی دارم که نشان می‌‌دهد یک نسبت فامیلی دوری با اسفندیارِ روئین‌تن دارم. کل مدرک‌ام هم در همین خلاصه می‌شود که توی فامیل ما کسی نمی‌میرد. نمی‌میرد یعنی نمی‌میرد. یعنی همه‌مان یک‌جورهایی عمر جاودان داریم. اکسیر حیات زده‌ایم بر بدن. توی جنگ تلفات ندادیم. کرونا هم نتوانست جمعیت‌مان را حتی به اندازه‌ی یک نفر کم کند. مطمئنم از طاعون و وبا و سِل هم همه‌مان باهم جان سالم به در برده‌ایم. بمب اتم هم اگر می‌زدند، شش…

مرادْ بابا تو یادت نمی‌آید. راستش را بخواهی من هم آن‌قدر پیر شده‌ام که دیگر سخت یادم مي‌آید نیمه‌نهایی جام‌جهانی ۲۰۱۴ برزیل را. برزیل و ‌آلمان جلوی هم بازی می‌کردند. برزیلی‌ها تیم خوبی داشتند و آمده‌بودند که جلوی تماشاگران خودشان جام را بردارند و بگذارند توی جیبشان. اما زندگی نه گه‌گاه، که هیچ‌وقت آن‌طور که آدم فکرمی‌کند پیش نمی‌رود. ده دقیقه از بازی بیشتر نگذشته بود که آلمان گل اول را زد. ده دقیقه بعد دومی را زد، دو…

مراد بابا آن قدیم مدیم‌ها، آن‌موقع‌ها که تو نبودی اتوبان کردستان یک چاله داشت. نه که فقط اتوبان کردستان چاله داشته باشد، نه. اتوبان کردستان هم درست مثل تمام کوچه‌ها و خیابان‌ها و اتوبان‌های دیگر یک چاله داشت. نسبتاً بزرگ. آن وسط مسط‌ها. یک متر کنار گاردرِیل. توی لاین آخر. مراد بابا چیزی که توی این شهر زیاد بود و هست چاله چوله‌ست: از کوچه‌ها بگیر تا زندگی خود مردم. این‌که چاله بی‌افتد توی همان مسیری که ازقضا گازش را گ…

بخش ثابتی از روزهای نوجوانی‌ام کلاس‌های ویُلن یکشنبه‌ بود. از مدرسه که مي‌آمدم سازم را مي‌انداختم روی دوشم و می‌رفتم تا سر خیابان اصلی؛ یک تاکسی می‌گرفتم و می‌رفتم کلاس و بعد همان مسیر را برمی‌گشتم. بخش ثابتی از روزهای کلاس هم پیرزنی بود که ساعت پیاده‌روی‌ روزانه‌اش با بازگشتن من از کلاس یکی بود. هر هفته، درست موقع برگشتن، در مسیر پیاده‌ی خیابان تا خانه، پیرزن را مي‌دیدم. آرام و فارغ از دنیا، آرام‌تر از هر آرامی برای…

مرادْ بابا روزی از روزها، توی یک سفر کاری‌ یکهو زد به سرم که بپیچم به کار و بزنم به گشت و گذار. مقصدی مشخص کردم. این وسط پیامی هم دادم به عمویت(دامت برکاته) که یکی دو جایی را که حتماً باید ببینم معرفی کند. او هم آدرسی داد از جایی که در وصفش می‌گفت حضرت اسطخودوس در آن‌جا مبعوث شده! صبح تا عصر در شهر گشتم و بعد رفتم سراغ حضرت. در مسیر باریک و بلند و پر پیچ و خم کنار رودخانه رفتم و سراشیبی را بالا رفتم تا رسیدم به سرمنز…