یک روز به شیدایی...

‏اگه من یه روز نبودم، این وطن، وطن شد آخر منو به یادت بیار توی اون روزای بهتر ... ‎

Signed sheida vanoei

شش سال پیش در چنین روزی در نهایت معصومیت و بی‌پناهی چون تکه‌ای زیبا و بکر از دلِ طبیعتی دست‌نخورده و نیالوده٬ به دنیا آمده‌ تا شش سال بعدش٬ آغوشِ عزیز و مهربان و امنش بشود پناه زنی این چنین تنها و دل‌شکسته که منم این روزها؛ گویی همه‌ی پاکیِ باقیمانده‌ از این جهانِ سراسر زشت و بسی دوست‌نداشتنی را چون گنجی ازدست‌رفتنی در آغوش فشرده‌ام ... مبارکی بر من رفیق کوچک مظلوم و بی‌رقیبم #macchiato #napbuddy #اردیبهشت #catslove…

Signed sheida vanoei

بهار دلکش رسید و دل به جا نباشد 🌸 نوروزتون پیروز و پاینده تا ابد ایران 💚🤍💔

Signed sheida vanoei

جهان ما پیش از این جنگ چگونه بود؟ به یادش می‌آورید؟ با شمایم که در جنگ زاده شده و پا به پای جنگ‌هایی سخت بیهوده زیسته و بالیده‌اید… جهانتان پیش از این جنگ را به یاد می‌آورید؟ آیا زندگی‌تان یکسره نبردی نابرابر با اهریمن نبوده است؟ پایان این سیاهی کجاست؟ اگر اینجا و اکنون نیست، پس کی و کجاست؟ Our world، what was it like before this war? Do you remember it? ‌‌You, who were born in war, who have lived and grown alongs…

Signed sheida vanoei

File, posted without a caption

Signed sheida vanoei

⁨ ‌🍁 یک عادت بدی دارم؛ قبل از جلسات کاری مهم، درست دو سه دقیقه مانده به شروع، پناه می‌برم به اینستاگرامم. چیزی که روی صفحه نمایش داده می‌شود عمدتاً توانش را دارد ذهنم را منحرف کند. فرصتی است که از جدیت لحظاتی که تجربه می‌کنم فاصله بگیرم تا خودم را بازیابم. آن چیز، هر چه که باشد، دلالتی است بر رهایی و زندگی‌هایی که آن بیرون، بیرون از آنجا و اکنونِ من جاری است… آن روز عکس اِما آمد؛ اِما، گربه‌ی یلدا بود با آن چشم‌های …

Signed sheida vanoei

بِرشت جایی نوشته: “آنکس که می‌خندد، هنوز خبر هولناک را نشنیده است” با کمال فروتنی، اجازه دهید اضافه کنم: شاید شنیده و فراموش کرده است. شب‌بخیر را گفته بودم و خزیده بودم زیر پتو. خسته گودی کمر را چسبانده بودم به گرمای مطبوع سینه‌اش، دل‌خوش به ته‌مانده‌ی مزه‌ی گس ملایم شرابی که به شادی و خوش‌گواری نوشیده بودیم؛ درست در آستانه‌ی بی‌خبریِ خوابی خوش، بی‌عمد و بی‌منظور، زیر گوشم زمزمه کرده بود که سرِشب از فلانی، خاطره‌ای …

Signed sheida vanoei

اولین درخت کریسمس است که در این سالهای دور از خانه به ذوق و شیطنت تزئینش می‌کنم؛ نه که بهانه‌ای باشد تا یادم بیاورد که سرما و تاریکی و سختی رفتنی‌ست که نیست؛ تنها برای آن‌که دلگرمم کند به یادآوری این حقیقت که چه بی‌شمار انسانهای بر روی این زمین به سختی و در مشقت نزیسته‌اند و از هر نماد و نشانه و بهانه‌ای برای آفریدن معنا و تحمل‌پذیرکردن بار سنگین این هستیِ بی‌تفاوت، فروگذاری نکرده‌اند؛ حالا خواه تزیین درختی مرده باش…

Signed sheida vanoei

نوشته بودم که «در خانه‌بودن» بزرگترین سرگرمی من است این روزها، به صلح و به تماشا؛ گوشه دنجی که به مرارت فراهم کرده‌ام را به هر کجای این جهان پرتکاپو ترجیح می‌دهم، بوی خوش بهبود ز اوضاع جهانم می‌آید و بلاه و بلاه. نقطه این جمله‌ها را ولی هنوز نگذاشته بودم که اولین تک‌سرفه سروکله‌اش پیدا شده بود. خشک و معمولی بود، بی‌هیچ نشانه‌ی نگران‌کننده‌ای. به شب نرسیده ولی سرفه‌های عمیق‌تر آمده بودند و تنم به وضوح تب‌دار بود و همه…

Signed sheida vanoei

شب تولد سی سالگی در ایوان خانه‌ام نشستم و لیست بلندبالایی از آرزوها و اهدافی که می‌بایست تا چهل سالگی کنار همگی‌شان آن تیک سبزِ خوشرنگ را زده باشم،به حوصله و به دل، نوشتم. با خودم قرار گذاشتم که شب تولد چهل سالگی به آن برگردم و ببینم کجای کارم! شب تولد چهل سالگی که بشود امشب. اهدافم اغلب گل‌درشت و سرراست بودند، می‌دانستم از زندگی چه می‌خواهم و مرقوم کردنشان قرار بود کمکم کند مستقیم و بی‌تاخیر در یک جاده صافِ بی‌دست‌…

Signed sheida vanoei

Posted without readable text

Signed sheida vanoei

وسط این قُلزم پرخون که همگی داریم تخته تخته می‌شکافیم، وقت بگذارید و این انیمه زیبا و پر از لطافت را که از روی کتاب پسرک، موش کور، روباه و اسب نوشته چارلی مکزی ساخته شده است، ببینید. به شما قول می‌دهم دنیای سیاه و سراسر التهاب اطرافتان را برای لحظاتی فراموش می‌کنید و کمتر ، یا دست‌کم آرام‌تر، دندان به دندان رنج‌هایتان می‌فشرید. #پسرک_موش_کور_روباه_و_اسب

Signed sheida vanoei