SaberAbar | صابر اَبَر

یاد آوری به خودم: محبت کردن، مهربان بودن، بخشیدن و دل سپردن به همان اندازه مهم است که ترک کردن ،حذف کردن، کنار گذاشتن، تمام کردن و پشت سر گذاشتن … برایم زندگی فقط در اضافه کردن نباشد گاهی باید کم کرد تا دوباره بتوان نفس کشید. مثل یک میز بی استفاده کنارِ نشیمن! باید بعضی آدم‌ها را دوست داشت و رها کرد، بعضی خاطره‌ها را عزیز شمرد و دفن کرد، و بعضی چیزها را، پیش از آن‌که ما را تمام کنند، تمام کرد. یادم بماند چه چیزی را…

باید بگویم اندکی خوشی هم گاهی کافی‌ست… خوشی های روزانه که ما را از مرگِ اندوه نجات دهد این روزها با دوستان(شاگردانِ سابق) و گروهم در اجرای هرشب ، در احوالاتی هستم که مشابهش را نداشته‌ام! تاتر بازی می‌کنم! تاتر… غذا می‌پزم و گربه هایم را نوازش می‌کنم، در روز به کسانی که دوستشان دارم فکر می‌کنم، خُر خُر های گربه ها را شُکر می‌کنم.مدرسه را سر می‌زنم.نمایش‌های گالری را می‌چینیم! مامان و بابا را دیدم. موسیقی خوب گوش می‌کن…

«آدم عینِ علفِ هرز است و خیلی زود به همه‌چیز عادت می‌کند.» — احمد محمود، زائری زیر باران کاش این یک چیز را هرگز یاد نگیریم؛ عادت کردن به جنگ. کاش هیچ‌وقت دیدنِ خانه‌ای که می‌سوزد، کودکی که می‌ترسد، مادری که چشم به راه است و شهری که هر روز زخمی‌تر می‌شود، برایمان عادی نشود. این روزها، جنوبِ ایران فقط یک جغرافیا نیست؛ تکه‌ای از قلب ماست که زیر صدای جنگ می‌تپد. - #صابر_ابر ✍🏻✨

چند یادآوری (کاملا شعاری) -به مامانت زنگ بزن -به کسی که دلتنگش هستی و منتظری احوالت رو بپرسه زنگ بزن - ناهار درست کن و سفارش نده - امروز ببوسش - و روی یخچال بنویس من یکبار زندگی می‌کنم ، مراقبش باش! - به یک حیوان امروز کمی از غذات رو بده -نذار حرف دیگران متوقفت کنه، مثل اسب بتازون - و امشب خوش بگذرون #صابر_ابر ✍🏻✨

نامه ای به « او» شاید این مدحِ نیکویی نیست اما باید بدانی اینجا که ایستاده ام غرق در تو‌ام و تو تمامم را زخم کرده ای از حبسِ وجودت مرا انداخته‌ای میانِ یک «تَن» … «زخم» «زخم» عجب چیز عجیبی‌ست یادآورِ درد و من به زخم زدن تو را محکوم می‌کنم تا دردِ حضورت وجودم را محتاج کند سعدی را بخوان: ‎دردی‌ست دردِ عشق که هیچش طبیب نیست ‎گر دردمندِ عشق بنالد غریب نیست عزیزم فکر می‌کردم هرگز کسی را در این جهان خشمگین نبینم که صبح دس…

. اگر قرار بر این بود که روزی یاد شوم همین سه جمله کافی‌ست: کسی که با هیچ کس‌در رقابت نبود ، هیچ وقت اُمید را زمین نگذاشت و عاشقی بلد بود. - چهل و دو سالگی #صابر_ابر ✍🏻✨

. در ستایشِ آغوش به وقتِ سوگواری . وقتی یک نفر دست‌های خود را برای جای گرفتنِ دیگری باز میکند تا او را میانِ قلب و سینه بفشارد ما در ذهنمان کلمه آغوش تداعی می‌شود. جایی میان دو دست که قرار است نبض در نبضِ «او» شویم. آغوش یک مکان است. بغلِ دیگری برای فشار دادن ولمسِ گونه دیگری بغلِ آمده‌ای یا رفته‌ای که دل‌تنگی در آن معنی می‌شود. محلی برای سِپُردن… اَمنی که در آن رهایی معنا می‌شود… آغوش جایی‌ست آشنا برای یک مُهِم آغوش…

. در ستایشِ سوگ سوگ، ضعف نیست؛ سوگ نشانه‌ی آن است که چیزی در جهان هنوز معنا دارد. انسان فقط برای آنچه ارزشمند بوده می‌گرید. اگر اندوهی هست، پیش از آن عشقی بوده است. من هیچ کسی را نمی شناسم که اشکی روی صورتش سُر بخورد اما نداند چرا!؟ سوگ، نه فروپاشیِ انسان، که آخرین شکلِ وفاداری اوست در سوگ، زمان لنگ می‌زند. صبح‌ها زود نمی‌آیند و شب‌ها دیر تمام می‌شوند. این کندی، بیماری نیست؛ بدن دارد معنای از دست دادن را تمرین می‌ک…

هزار چمباتمه زدن! من بارها در زندگی‌نشسته‌ام! زانو در بغل و پُر از اندوه! که چه شد که از دست دادم؟! هزار چیز را هم نشد و نتوانستم به دست بیاورم! من هزار خوش شانسی داشتم که بتوانم بلند شوم… حالا در میان سالگی بلند میگویم: این مردم ، نیاز به دست و همیاری و محبت دارند تا زانوهای بغل گرفته را رها کنند و بلند شوند. سال‌هاست که چمباتمه زده نشسته اند ! بارها از شما خواستيم كه ما را بشنويد، بارها و بارها. ما همانهایی هستیم ک…

مامان دوسِت دارم 🤍✨ #صابر_ابر

تو مامان آرزوی منی که هستی...❤️ #صابر_ابر ✍🏻✨

. منتظر نباش تا تو را ببوسم پیش‌دستی کُن. نمی‌دانی چه حالی دارد وقتی به چیزی فکر‌میکنی و اتفاق می‌افتد. من تمامِ فکر‌های تو را بوسه کردم... . #صابر_ابر ✍🏻✨