فلسفه و عكاسي

کنار هم قرار گرفتن واژه‌ها و تصاویر معنا را دستخوش تغییر می‌کند. معنای یک تصویر نسبت به زمینه‌ای که در آن دیده می‌شود تغییر خواهد کرد. می‌توان یک تصویر خاص در آگهی تبلیغاتی استفاده کرد یا با یافتن امری شخصی در آن، آن را به دیوار اتاق خود آویخت. @philosophyphotography

درون مایه اخلاقی عکس‌ها چیز ناپایدار و آسیب پذیریست که با گذشت زمان بار عاطفی خود را از دست می دهد. زمان به تدریج بیشتر عکس‌ها را به سطح هنر می آورد و جذابیت آنها را به این دلیل که متعلق به آن تاریخ است دو چندان می کند. سونتاگ @philosophyphotography

عکس‌ها بیشتر از تصاویر متحرک به یاد می‌مانند چون جریان مداوم نیستند و برش‌هایی انتخاب شده‌ای از زمان‌اند و بارها می‌توان به آن نگاه کرد. سونتاگ @philosophyphotography

شَر و پورنوگرافی تابع قانون واحدی هستند. شوکِ ناشی از دیدن عکس‌های قساوت‌آمیز با دیدن مکرر از میان می‌رود، همانطور که حس شگفتی و سرگردانیی که پس از دیدن یک فیلم پورنوگرافیک برای اولین بار به شخص دست می‌دهد، بر اثر تکرار از میان می‌رود. سوزان سانتاگ @philosophyphotography

برای نخستین بار است که میان یک شئ پدید آورنده و نسخه بدلش تنها واسطه ای از یک عامل بی جان دخالت دارد. برای نخستین بار است که تصویری از جهان اتوماتیک وار بدون ملاحظه خلاقانه آدمی شکل میگیرد و شخصیت عکاس تنها در انتخاب سوژه عکاسی مورد نظرش و از طریق هدفی که در ذهنش می پروراند ، مورد مذاکره واقع می شود.” آندره بازن @philosophyphotography

در جهانی که تصاویر آن را احاطه کرده، عکس تقریباً چیزی نامرئی گشته که دیگر به چشم نمی‌آید. ما عکس می‌گیریم به طور سیری ناپذیری تماشایش می‌کنیم و آنها را همه جا با خود به همراه می‌بریم. آنها یکی از رایج‌ترین اشیائی هستند که همه‌روزه دست به دست می‌شوند. چنین موقعیت متعارفی، دشواری و پیچیدگی نهفته و ریشه‌ای آنها را از یاد می‌برد؛ و همواره این پرسش ابتدایی متغییر باقی می‌ماند که: عکس چیست؟ گراهام کلارک @philosophyphotogr…

"هنر واقعی توان عصبی کردن ما را دارد. با کاستن هنر به محتوا و تفسیر آن، کارکرد هنر را اهلی می‌کنند. تفسیر هنر را مدیریت شده می‌کند..." سوزان سانتاگ @philosophyphotography

آنچه جاي ما را در جهان پيرامونمان تثبيت ميكند ديدن است. ما اين جهان را با واژه ها تو ضيح مي دهيم، اما با واژه ها هيچ گاه نمي توانيم اين واقعيتي كه مارا احاطه كرده است، انكار كنيم. رابطه ي ميان آنچه ميبينيم و آنچه ميدانيم هرگز ثابت نيست. جان برجر @philosophyphotography

«عکاسی مخل و مخرب است، اما نه آن هنگامی که می‌ترساند، پس می‌زند یا حتا آبرو می‌برد، بلکه آن هنگام که فکور است، آن هنگام که می‌اندیشد». بارت @philosophyphotography

_ معمولا آماتور در حكم هنرمند نابالغ و ناپخته وصف می شود: کسی که نمی تواند یا نخواهد توانست - که استادی حرفه ای را به چنگ آورد. در کار عکاسی اما، برعکس این آماتور است که کارکشته انگاشته می شود: آخر این اوست که به نوئمای عکاسی نزدیک تر می ماند. برشی از کتاب اتاق روشن رولان بارت @philosophyphotography

_ رولان بارت در درون عکس از مرگ دیگری نیز سخن می گوید و آن مرگ مسطح است؛ عکس به مرور زمان از بین می رود و ممکن است بپوسد و رنگ و رویش بپرد. چیز دیگری نیز به همراه عکس نابود خواهد شد؛ آن چيز نه فقط زندگیست، بلکه گاهی عشق هم هست.| @philosophyphotography

_ رولان بارت عکاسی را به عنوان معمایی مسحور کننده و ماتم زا تجربه می کند. از نظر وی عکاسی تنها با مرگ نسبت دارد. هر چند که عکس شاهد و مدرک است، اما شاهد چیزی است که دیگر نیست. هر عکسی شوک عاطفی عظیمی برای بشر است. شوک عاطفی که مدام تجدید می شود. لحظه ای که سپری شده و دیگر وجود ندارد. در واقع آن لحظه با مرگ روبه رو شده است حنی اگر شخص درون عکس زنده باشد. بارت @philosophyphotography