PAYA mousavi

جانم به لبت آمد و این جان ابدی گشت… از عطر گریبان تو عمرم به تو بگذشت ای شانه‌ی مغرور نگاه تو پناهم این جان که ستاندی غم آغوش تو کشتش… در هر نفسی لرزش نامت به صدایم من میشنوم نام من از یاد تو برگشت… ابری شوم و گر تو بگریی ببارم تا هیچ نبینند اگر چشم تو تر گشت… من سقف شوم روی نگاه تو که خورشید یک بوسه حرامش شود ار سمت تو برگشت… سدی شوم و بگذرم از راه نسیمی تا هیچ نگیرد تو در آغوش چو سردش دیگر گله ای نیست اگر تشنه‌ی جا…

باران آهسته نمیبارد گوش ناودان را پر میکند، ناودان بر زمین سیلی میزند امشب آهسته بارید… ناودان محکم تر سیلی زد، زمین از باران نالید بارانی دیگر نبارید، ناودان دگر بار… زمین ناودان را صدا زد دگر بار سیلی خورد.. دوستش داشت زمین ناودان را سایه سرش میدید سیلی باران را نخورده بود ناودان دگر بار… زمینم. - پایا موسوی

خیال میبافم با دستانت… برای خودم نوازش موهایم را و برای تو بافتنی زمستانی ام را سبز مثل نفس کشیدنم… از طبیعت و سرخ، مثل شرابی که ننوشیدم چند صباحی‌ست انتظار میکشم آرزوی نفس کشیدنم در آغوشت… و رویای نزدیک ترین فاصله چشمانمان تا مستی در آغوش لبانت جرعت شنیدنش را دارم و کلمات هستند که جرعتی ندارند، برای نوشیدن جرعه‌ای عشق زبانم لال… نکند گمان کنی دیوانه‌ات نباشم چشمانم نبیند… اگر جز تو دگر بار نام کسی را به خود آلوده کن…

بیدارم کن به خوابت رفته ام… گرد زمین میچرخم و پیدا نمیکنم حرفی که باید به چشمانت بفهمانم… کاش بدانم یک دقیقه بیشتر از من نمانده، آنگاه کلماتم در آغوش میگیرنت… آن لحظه را به عمرم میخرم ریشه دواندی در بند بندِ من، همچو سروی سیصد ساله… در قلب معشوقه اش زمین، کفر اگر نباشد خالق زیبا ترین نگاه، تورا مینامم… همان بارانی که به موقع میباری، آفتاب صبحی هستی که تاب انتظارت شمار نفس هایم را به گوشم میرساند… نظم جهان را به هم می…

می‌توانم همصدا با هر سکوتت، فراموش کنم قد عمری پلک زدنم را… میان لبخندمان راه‌آهن بکشم، مبدأ مقصودم تبعید مقصدم باشد به جزیره‌ی میان کنج لبانت… از ایستگاه نگاهت تا ابد هم کوپه باشیم، هم‌نفس با صدای نزاع ریل و قطار بی محابا تن پوش هم شویم، ماهتاب که مسیرش بر پنجره کوپه‌مان خورد برای آفتاب از زیبایی وصال مینویسد و فردایمان، گردش جهان هستی را قربانی عشق میکنیم… میسوزد ماه و میخشکد خورشید کور می‌شود ناشنوا و نمیشنود نابی…

خواب ممنوعه‌ی دیدار منِ ناسیراب با زیباترین فاصله‌ی چانه تا زیر بینی ات تعبیر شد… قانون برایت حبس ابد حکم کرد، آغوشت زندانی ام شد در سلول به سلول شریان های حیاتی ام و ماه رخ ات دربند شد در سیاهچاله‌ی مردم چشمم… کاش بخشوده نشوی صد سال گرفتار شوی… سوگند خوردم گر آزادی نبینی هزار و یک تازیانه‌ی جرم هم آغوشی‌مان را تنها بر بدنم مهر کنم… جرمت به جان خریدم فکرم تن پوش تو و برهنه تن بر زانو در انفرادی ام چشم انتظار جلاد بود…

امروز میهمانت باشم ؟ سفره ی دلم را با شیرینی گوشه چشمت رنگین کنی سیراب نت به نت آواز خندیدنت باشم گرمای آرامشت را هدیه به شمع نگاهم کنی چه میهمانی با شکوهی تو باشی دل باشد و دلدیده‌ی دلدارِ دل آشوب، مَن. ابر ها را به صف میکشم به زیر قدم گاهت به خورشید فرمان سایه میدهم تا مبادا گونه ات به جز دیدن من سرخ شود آفتابا روزی گر اندوهش را دیدی یا زبانم لال اگر دیدی در کنجی شبنم گوشه چشمش گلبرگ گونه اش را در آغوش کشید آنقدر ب…

کاش خاک گذرگهت مزار باشدم چه دست یافتنی آرزوی محالی که، نگین انگشترت سنگ مقبر باشدم زهر دمادم اشکین نفسِ ندیدنیت… عجب دلربایانه شهاب بارانیست در بزم اولین گذران عمر در شب آشنایی با گودالم… سرد میخشکم گرمایم از آنت ز سنگ میرستم هر آنگه بیادت، می نرویم ازت ریشه در خاک مگر با پلک عشقت برم زدن… مرا بکش، بکشم، بکش مرا مرا بمیران، بمیرانم، بمیران مرا جانت در بدن ندارم، نمیشناسد فکرم تن گون افکارم را… به گوشم به گوشه شنیدن…

می‌شود گاهی به ماه هم خیره نشد ؟ ماهی که شب در آغوشش کشیده و تدارک ستارگان برایش دیده… ماهی که ابرها به زیر گام هایش پهناور می‌شوند و تاریکی به نور چشمانش روشن… خفاشان‌ به دورش طواف می‌کنند و پلنگان به دنباله‌ی درخشش بی همتایش کفن پوش به قعر دره می‌شتابند… نمی‌شود به ماه خیره نشد حتی به فاصله‌ی پلک زدنی… هدر دادن عمر است لحظه‌ای غفلت و چشم پوشیدن از ماه امشب کهکشان ابری‌ست عمر به هدر رفت… موجود زمینی چشمانش بسته شد م…

دستانم بوی تورا میدهد… از چشمانم نمی‌افتی خاطراتم تنها نیست، یادت هست، دستانت هست، آغوشت… هست چیزهایی که زنده نگهم دارد نرسیدن، نه، رسیدن… شاید رسیدن به تو نبودنت باشد و بودنت تنها ترین رسیدن تاریخ… اما هیچکدام را نمیخواهم نبودنت، نه، بودنت… میخواهم بدون فکر نگاهم کنی بدون بال در آغوشت پرواز کنم بی هراس بر لبانت نقش زنم و گوشه چشمی اگر تر شد خودت باشی که پاکش کنی… - پایا موسوی

از چه کویی رفته ای خاکش به صد زر می ‌خرم، گیسوانت را ندیده بهر جانم می برم، لحظه‌ی لبخند روح انگیز مرواریدی ات من هزاران بار ازین مسکین جهان جان می برم، آفتاب از تابش چشمان تو شرمش گرفت، ماهتاب از رامش چشمانت آرامش گرفت، در جهانم جانی ای جانم جهانت جان من بر چه آسانی دلم در بندرت ‌پهلو گرفت… - پایا موسوی

زندگی ام را به پایانت دهم پایش بیوفتد، می‌پرم من از لب بام نگاهت تا لبانت چشم در چشمان مستت، گر گناهم باشد این عشق از تو بخشش گر بجویم، لاجرم من بی گناهم… از بشر هرگز ندیدم این چنین مستانه چشمی بند آمد من زبانم آدمیزاد آخرش دیوانه گشتی… - پایا موسوی