مـن، در غیـاب تـو..

خیلی وقته باهاتون حرف نزدم 😭 http://t.me/HidenChat_Bot?start=7477700357

حداقل قبلا با نوشتن خالی میشدم.. ولی الان چی؟

روزی بود که تمام فصل‌ های دلم به نام تو ورق میخورد... انگار هر جاده‌ای که میرفتم، هر رویایی که میبافتم و هر آرزویی که در سکوت شب از آسمان طلب میکردم، ردی از تو در خودش داشت. بعضی آدم‌ ها بی‌آنکه بدانند، آن‌قدر در جان دیگری ریشه میدوانند که نبودنشان شبیه فرو ریختن بخشی از یک جهان میشود.. من هم روزگاری در روشنایی حضورت، آن‌قدر بی‌محابا به دوست داشتن ایمان داشتم که گمان میکردم هیچ طوفانی توان خاموش کردن این چراغ را ندار…

علاقه‌ی یک طرفه مثل قدم زدن توی خیابونی شلوغه، جایی که همه دارن میگذرن، ولی تو فقط به یه نفر خیره شدی.. یه نفر که حتی نمیدونه تو وجود داری، یا اگه هم میدونه، هیچوقت به اندازه‌ی تو براش مهم نبوده. عجیبه، نه؟ اینکه یه اسم ساده توی ذهنت بشه آهنگی که هرروز تکرار میشه، یه تصویر بشه چیزی که قبل خواب آخرین بار نگاش میکنی.. تو میدونی که این علاقه جوابی نداره، اما باز هم قلبت راضی نمیشه که ازش دست بکشی. هر نگاهش، هر لبخندش، ح…

Sticker, posted without a caption

این چیزی نیست که با کلمه‌ ها گفته شود.. کلمه‌ ها تابِ وزنش را ندارند ‌‌زبان از سنگینی‌اش ترک برمیدارد ‌‌کلمه ها کنار میکشند این، ردی گذرا بر صفحه خاطره نیست اثری‌ست حک‌ شده بر پوست روزگار من، فرو رفته تا مغز استخوان..‌‌ ‌‌جایی که زمان با همه‌ی کش آمدن هایش دستش کوتاه میماند. شبیه زخمی عمیق و تلخ؛ زخمی که نمیخواهی لمسش کنی اما نمیتوانی انکارش کنی دردش میماند، آرام و پیوسته، مثل نبضی پنهان زیر لایه‌ های سکوت.. و هر لحظ…

من هیچوقت نفهمیدم زندگی عادی و خوب دقیقا یعنی چی.. اصلا تصویری ازش ندارم برای من، زندگی همیشه چیزی بوده که باید ازش جان سالم به در میبردم، نه چیزی که توش نفس بکشم. وقتی میبینم یکی واقعا تو زندگیش خوشحاله، تعجب میکنم، نه از روی حسادت؛ بلکه از روی ناباوری.. انگار دارم یه صحنه غیر واقعی میبینم، یه فیلمی که من هیچوقت نقشی توش نداشتم و ندارم. وقتی دخترایی رو میبینم که باباشون بغلشون میکنه، باهاشون میخنده، نازشون رو میکشه،…

مسئله از آنجاست که من با خود ماهیت عشق درگیرم.. گویی هر بار که به آن فکر میکنم، چیزی در درونم میخواهد آن را زیر سوال ببرد. برایم عشق ماندگار نیست؛ ثبات ندارد، دوامش کوتاه است و انگار محکوم است که روزی خاموش شود. آنچه مردم در ظاهر عشق می‌نامند، بیشتر شبیه دوست داشتنی‌ست که رنگ و لعاب هیجان گرفته؛ نه چیزی عمیق‌تر. عشق در آغاز مثل شعله‌ای بلند سر میکشد، گرم و وسوسه‌ کننده.. اما همان‌طور که روزی اوج میگیرد، دیر یا زود فر…

آفتاب که بر چشمانش نشست، جهان مکثی آرام و عمیق کرد.. مانند ثانیه‌ای که می‌ایستد تا زیبایی را بهتر بفهمد. نور، گویی مسیر خودش را فراموش کرد و همانجا ماند؛ انگار فهمیده بود به نقطه‌ای رسیده که شایسته‌ی درخشیدن است. چشمانش… قهوه‌ای آرام پر عمقی که همیشه بویی از گرمای زمین را با خود دارد.. زیر تپش آفتاب به رنگی بدل شد که نامی برایش نیست.. رنگی میان عسل رسیده، میان خاک خورشید خورده، میان شعله‌ای آرام که نمیسوزاند، فقط روش…

در سکوت جهنم، صدای تو تنها نغمه‌ای است که به زندگی‌ام معنا میدهد.. اگر طنینِ صدایت از مغاک جهنم برخیزد، من با هر دم، بهشت را به آتش میکشم. نه از طمع وصال، بلکه از شور بی‌پایان در پی رسیدن به تو.. گناه من این نیست که عاشق شدم؛ گناه من آن است که تو را با چنین شوقی خواستم، که کفاره‌اش در بهشت خاموش نمیگنجد.. پس در آتش حضورت بسوزان مرا، که کفاره‌ی گناهم را نه در بهشت ساکت، که در شعله‌ های عاشقانه‌ی نگاهت بیابم.. گناهم د…

این روزهایم، به تظاهر میگذرد... تظاهر به آرامش، به خنده، به بی‌اهمیتی هر آنچه روزی جانم را میلرزاند. لبخند میزنم تا کسی نفهمد درونم چگونه فرو میریزد، چگونه هر شب، خودم را از نو جمع میکنم تا صبح دوباره وانمود کنم که خوبم.. میخندم، اما صدای خنده‌ام بوی خستگی میدهد.. نگاهم لبریز از چیزی‌ست که نامش را نمیتوان گذاشت جز «درد خاموش». هیچکس نمیداند پشت این نقاب آرام، چقدر فریاد جا مانده، چقدر اشک فرو خورده، و چقدر دلم برای خ…

از پوشاندن زخم‌ هایش، از بستن دهان درد هایی که سال‌ ها در سکوت جانش میگریستند، خسته شده بود. رنج‌ هایش همچون سیلابی خاموش در رگ‌ هایش میدوید و هر لحظه سنگین‌تر و بی‌قرارترش میکرد.. دیگر نمیدانست با این زخم‌ های بی‌مرهم چه کند؛ با این درد های پنهانی که در دل شب، در تاریک‌ ترین ساعت‌ های تنهایی، بی‌تابی میکردند، چه بگوید خستگی‌اش شبیه مهی سرد و بی‌انتها بر شانه‌ هایش نشسته بود و نفس را از سینه‌اش می‌ربود..‌ ‌گویی هر تک…