نقطه، سرِ خط|نسیبه صرّامی

مهم‌ترین ماجراها و‌رویدادهای حیات بشر نه در میدان نبرد، که در ساعات آرام و بی‌هیاهوی زندگی رخ می‌دهند. #رفقای_من

ما برای از دست ندادن از خواب بیدار می‌شویم یا برای به دست آوردن؟

حیرانم از فاصله کوتاه بین زندگی و مرگ... انگار کسی اول خط باریکی بین‌شان کشیده و گفته مرگ این طرف و زندگی آن طرف. بعد کس دیگری، شاید کودکی از سر بازیگوشی و کنجکاوی، آمده و با سماجت پاک‌کنی را هی روی این خط کشیده. و ناگهان مرگ هم‌چون مواد مذاب از دل آتشفشانی خاموش جاری شده و وارد سرزمین سبز و حاصلخیز زندگی شده و سر راهش همه چیز را سوزانده. زندگی‌هامان شده‌ است سرزمین‌هایی سوخته...

باز گردد عاقبت این در؟ بلی رو نماید یار سیمین‌بر؟ بلی ساقی ما یاد این مستان کند بار دیگر با می و ساغر؟ بلی نوبهار حُسن آید سوی باغ؟ بشکفد آن شاخه‌های تر؟ بلی طاق‌های سبز چون بندد چمن جفت گردد ورد و نیلوفر؟ بلی دامن پُر خاک و خاشاکِ زمین پُر شود از مشک و از عنبر؟ بلی آن بر سیمین و این روی چو زر اندرآمیزند سیم و زر؟ بلی این سر مخمورِ اندیشه‌پرست مست گردد زان میِ احمر؟ بلی این دو چشم اشکبارِ نوحه‌گر روشنی یابد از…

اینکه عزیزترین آدم‌های زندگی‌ات در روزهای سخت به تو پشت کنند و دردت را نبینند و نادیده بگیرند رنجی را که با خودخواهی در تو به جا گذاشته‌اند، جانکاه است. اما این روزها فکر می‌کنم دیوانه‌کننده‌تر آن است که بفهمی چقدر به همین آدم‌ها نیاز داری. همین‌ها که سال‌ها برایت تکیه‌گاه بودند. چقدر با پوست و استخوان نبودشان در لحظات تنهایی‌ات احساس می‌شود. اینکه چقدر آن حضور و آن پیامک خیالی می‌توانست دلگرمت کند که فراموش نشده‌ای…

زندگی همیشه جای دیگری در حال اتفاق افتادن است. در مکانی دور و ناشناخته‌. در دنیایی که نمی‌دانیم کجاست. بین آدم‌هایی که نمی‌شناسیم. لای مشغله‌هایی که ربطی به ما ندارد. در پس آینده‌ای که روحمان از آن بی‌خبر است. همیشه اتفاق اصلی جایی می‌افتد که ما نیستیم و بعد یواش یواش سراغمان می‌آید، دست‌مان را می‌گیرد و ما را پرت می‌کند وسط حادثه. وسط ناامنی و بی‌قراری و دل‌شکستگی. ما برنامه‌ریزی می‌کنیم، برای رابطه‌هایمان سرمایه‌…

نمی‌دانم خاصیت زندگی در خاورمیانه است یا چه، که تا سوت آخر بازی نهایی به صدا درمی‌آید تمام آن شور و هیجان رسیدن به هدف برایم رنگ می‌بازد. به چهره‌ی تماشاگرها نگاه می‌کنم که از شادی مثل زغال روی آتش‌اند و درون من یک "که چی" بزرگ نقش بسته است. انگار یک هاله از غم روی دلم یکباره وزن می‌اندازد. بعد ناگهان خشمگین و بی‌قرار می‌شوم. بازیکنان دو تیم اشک می‌ریزند، یکی از خوشحالی پیروزی و دیگری از شکست. تماشاگرها اما همچنان ر…

شاید درست‌تر این باشد که انسان را با چیزهایی که به دست نياورده یا از کف داده است تعریف کنیم. نه با آنچه به دست آورده و کسب کرده. چون هرآنچه حالا داریم، لباسی‌ست که بر تن ما زار می‌زند. مقام و موقعیت، خانواده، ثروت، مدرک دانشگاهی، کتابی که چاپ کرده‌ایم، ایده‌های خلاقانه، عضلاتی که ساخته‌ایم، خنده‌ها، محبت‌ها و پیشرفت‌ها. کدام‌شان دقیقا معرف شما هستند؟ کدام تکه را اگر از پازل انسان بودنتان حذف کنید، از شما تصویر ناکام…

"برای آنکه رنگ‌های روشن بدرخشند، پس‌زمینه باید تیره باشد." رفقای من هشام مطر

ای وای از این از دست دادن‌ها ای مرگ از جان رفیقانم چه می‌خواهی؟ شش ماه بهت و ناباوری...

لحظه‌هایی هست، لحظه‌هایی مثل همین حالا، که حسرتی گنگ و مبهم در دلم موج می‌زند. حسرتی که چون معطوف به چیز مشخصی نیست، جانکاه‌تر هم هست. نیرنگ زمان این است که فریبمان می‌دهد تا باور کنیم همه چیز تا ابد ماندنی است و با آنکه هیچ چیز پایدار نیست، ما همچنان در رویای آن باور به زندگی‌مان ادامه می‌دهیم. شکل و شمایل روزهایم شده مثل یک رویا و هیچ شباهتی به ان چیزی ندارد، که یک‌جورهایی بی انکه بدانم، ته دلم توقعش را داشتم. تک…

نشستن با رنج‌های انسانی، آن هم وقتی در اوج بحران‌های شخصی خودت هستی، ظرف وجود تو را آنقدر بزرگ می‌کند که شاید فردا روزی تَرَک برداری، اما نمی‌شکنی. در درد خود بودن و همگام شدن با زخم‌های انسان دیگر به تو یادآوری می‌کند که همه از یک مبدأ برانگیخته شده‌ایم و انسان بودن ویژگی مشترک ماست. پس از نردبان تکبر پایین می‌آیی و اندکی تمام رنج‌هایت را در آغوش می‌کشی. یادت می‌ماند که انسان با تمام این زخم‌ها، انسان شده است. در…