عاشقانه ای برای ماه

سرخم‌نکرده بود ایستاده در برابر گلوله وخشم ققنوس وار از آتش برخاست پرکشید تا ستاره ای جاویدان باشد بر آسمان آزادی پاشنه بر کشید دست بر وطن نهاد و بوسید آنکه خون بی گناهی اش نیم شبی طلوع آفتابی دیگر گونه را فریاد می کشد #موسی_افتخاری @mosaeftekhari

از هرطرف گلوله ای می آمد ما سینه سپر کرده بودیم ما ایستاده بودیم وفریاد آخرین ترانه ما بود با هر گلوله نوری از پیکر ما نمایان می گشت سنگ فرش لبریز خون می شد اما اما آسمان آن دم که روح ما را در آغوش می کشید می گریست وبر ما می بالید #موسی_افتخاری @mosaeftekhari

سقوط کرده ایم از سالی به سالی دیگر از روزی به روزگاری دیگر واز انسانی به انسانی دیگر زنده اما در تقلای مردن هرلحظه ،رو در روی مرگ نفس می کشیم چونان قربانی خسته ای در قربانگاه آزادی را در نمی یابیم جز در افکار پریشان ناگشته خویش چرا که زیستن تلاشی بیهوده می نماید برای نانی وخشتی برای خانه سقوط می کنیم از شرابی به شرابی دیگر مست و سرمست واین سرآغاز تباهیست #موسی_افتخاری @mosaeftekhari

درختی بی محابا به ایستادن پا سفت می کند تا طوفان را به تسخیر خویش دراندازد شب از نیمه نمی گذرد گویی زمان در نیم شب ایستاده است نه امیدی به سپیده دمان نه امیدی به کورسوی دهقانی باد به وزیدن در می آید ودر میان شاخه درخت برکوه گویی سازی می نوازند هرلحظه پا بیشتر می جنباند باد اما این تاریکیست که پا سفت کرده است نمی گذرد این شب سیاه وجهان در ماندن ورفتن می فرساید گویی تمام عمر ما اینچین بوده است #موسی_افتخاری @mosaef…

هربار که پیراهن خونین هابیل ها را در آغوش می کشیم خشم از نگاهمان فرو می چکد مادر مادر مادر گریستن بس است کدام لاله خونین با گریستن باز گشته است؟ کدام هابیل با گریستن برخاسته است؟ برای شیرخوارگان لالایی به چه کار آید؟ در گوش آنها رستاخیز را زمزمه کن وبرای ما سرود رهایی روزی سپیده دمان کوه بر می خروشد رود بر می خروشد وشکفتن آغاز می شود #موسی_افتخاری @mosaeftekhari

در یک قدمی مرگ پرسه میزنیم او می لولد ما ترانه می خوانیم چشم در چشم پیراهن خونینمان را می نگرد وگلوله ای دیگر در تفنگش می گذارد خندیدن را که می بیند بر می آشوبد دست بر گلویمان می فشارد اما دستانش از دلهره می لرزد ما تاب می آوریم ومرگ پا پس می کشد تقدیر غمناکیست مرگ هم بازی در می آورد برای ما #موسی_افتخاری @mosaeftekhari

دیری نمی پاید که آفتاب از آنسوی جنگل به آتش کشیده سر بر می آورد من اشک شوق می ریزم دختران شهر رقصان به هلهله در می آیند وزنجیرها گشوده می شود مردان مردان از بند باز می آیند وآزادی آخرین سیگار غم آلودش را لای دو انگشت به آتش می کشد بر گینو می ایستد ترانه سر می دهد وخود را چونان عطر شکوفه ها بر همه می گستراند من دست بر زخم یاران می کشم وبر آن بوسه خواهم زد دیری نمی پاید دیری نمی پاید ما این قصه را هزار بار هرروز دوره …

برای درختان بی بهار شکوفه آرزو کردم اما تبر برآورده شد لب فرو می بندم روزگار ناگفتنی هاست چرا که هر چه آرزو کنی بر دژخیمت برآورده می شود #موسی_افتخاری @mosaeftekhari

تنها زوزه می کشید در ستیغ کوه بر لب پرتگاه در استخوان سوز سرمای کوهستان از دهانش بخار می جهید واز لای دنده هایش خون گرگ تنهایی که پا پس کشیده بود از اطاعت و زیر چنگال هم آوازنش جانی نیمه جان را به در برده بود مغرور وزخمی سرود تنهایی سر می داد همین امشب همین امشب را اگر تاب آورد آزادی را سپیده دمان در آغوش خواهد کشید #موسی_افتخاری @mosaeftekhari

زخمی ام تمام تنم از زخم آکنده است دستانم صورتم پایم قلبم ،قلبم،قلبم،قلبم دست بر آن مگذارید که غرقه اشک می شوم بی تلنگری بی حرفی بی اشارتی می توانستم آسوده زندگی کنم بی صدا وفریادی بی جنگ وبی کشاکشی اما من با قلب خویش جنگیدم بدکرده ام با خویش بسیار بد اما هرگز افسوسی درمیانه نبود با این همه زخم با این همه رنج عشق را فراخواندم برگزیدم وجان دادم چرا که رسالت من و رسالت عشق اینگونه بود #موسی_افتخاری @mosaeftekhari

می توانستم تمام صورتم را بشویم ودستهایم را وتمام دیوارهای گلوله خورده را با سرخابه های خونین برادرانم در خیابانی پر از فریاد پراز گلوله پر از دژخیم به هنگام فریادآزادی می توانستم خیابان را بشویم با اشک مادران با ناله های کودکان چشم انتظار با اندوه بلند پینه در دست پدران افسوس افسوس فرصت فریاد از دست رفت سکوت پاگرفت وانزوای طولانی به گنگی لال مرا بدل کرد شاعری خاموش وگردن فرازی بی فریاد در شکوه زیستن سکوت نمی گنجد…

از جنگ بازگشته بود اما از جنگیدن هرگز سربازی که گلوله اش نامه دخترکی در سینه سربازی را دریده بود #موسی_افتخاری @mosaeftekhari