منحط

در دنیای منحط، هرچه را باید اثبات کرد حتی خواست را، حتی اثبات نکردن را.

🔰انبارستان @anbar100

به سوی نقطه ی عطفی روی نمودار زمان، منحط را فراموش نمی کنم. خیلی چیزها به من آموخت.

خیلی شخصی و آمیخته با تنهایی. درون آدمیان متعفن است. نزدیکی و رد کردن مرز عفن آلود هم آغوشی با نیستی است. از اینسو اما هنر جریان می یابد و از ظاهر آراسته درونی آرمانی می سازد. گاهی هم سیاهی ها نمایان می شود. اما آن لحظه ی آرمانی لذت بخش است. برای آن یک لحظه به رابطه با آدمیان تن می دهیم و گاهی که از دست در می رود به تیرگی ها نزدیک می شویم و آن ما را در خود می کشاند

اوقات زیادی در جنگ و مبارزه به سر می برم. مبارزه با خود و در خود. اشتباه نشود، این جواب سوال اخیر نیست. این مبارزه تا چندین مرحله ی عمیق تر پیش می رود پس ایرادی ندارد گاهی هم فکر کنم که این نوعی خودکاوی است و چیزی نیست لذتبخش. اگر مبارز نبوده ایم ممکن است از افکار منحط ما ناشی شود یا اثری که عملا این گونه افکاری که ما را محاصره کرده اند، بر ذهن ما می گذارند. این که صرف مبارزه کردن مهم نیست بلکه نتیجه آن از درجه ی اهم…

انحطاطی که افکار و اوهام و الهام و احساسات ما و از همه مهمتر شاید که سیر فکری ما را در چنبره ی خود گرفته و سکان دار یکه تاز عرشه گشته هم بسیار ساده و معمولیست همانند مردم کوچه و بازار و هم بسیار فریفتگار و مغموص. با این گونه پدیده ای دشوار بتوان مقابله و حتی مسامحه کرد. همانند اکنونی که این گفتار ذهنی و نوشتار را هم احتمالا بخشی اش را در بر گرفته. غرض اینکه شرایط به گونه ای است که می توان انگ منحط را بدان چسباند و بی…

انحطاط در افکار ما ریشه دوانده! این توصیف برای ذهنی چون من که به دیدنی ها و تجربیات ارزش بالتری می دهد کمی دور است. پس در واقع چه است؟ جایی در همین نزدیکی هاست، شاید که در این زیرزمین، پشت آن میز یا بالای کمد. جای قابل دسترس که بشدت در کمینش هستیم. انحطاط اخلاق از همین جاها، از گفت و شنود های روزمره و کارکردها آغاز می شود و تخم شکی را در اعماق ذهن آبیاری می کند. امیدوارم در چند سال آینده کسی را بیابم که انحطاط را در…

با خواندن تاریخ فلسفه ی ویل دورانت و پس از گذر از ارسطو -که او از باقی گذر نکرده- به تلاش های نو برای بیرون آمدتداز انحطاط رسیده ایم؛ جایی بعد از قرون وسطا یعنی توسط فرانسیس بیکن. ناکاملی های فراوانی در نظریات دارد اما دید تحلیلی بسیار قوی هدایت کننده ی راهش است. در کتاب ارغنون نو-به معنای آلت منطق جدید- به خطاهای گذشته و حال فکر بشر و فلسفه می پردازد و رهنمودی برای جلوگیری از تکرار در حال و آینده می دهد. خطاها که از…

وه که چه سخت است. کاش مرادی بود ما را که روش مریدی بر او بجا می آوردیم... و ما را از این دایره می رهانید. از دور باطل از انحطاط.

آیا روزی خواهد رسید که از انحطاط و هر چه که زیربنای آنست خارج شویم؟ آن روز چگونه روزی خواهد بود؟ آیا اساس طرح این سوال منحط نیست؟ انحطاط در روشی که برگزیدیم، انحطاط شاید یکی از هزار راهی بود که جبر فکری برای ما قابل انتخاب باقی گذاشته بود و با این حال آیا راه های دیگر براستی منحط نبودند؟ پاسخ ما به این سوالات چیست؟

به فرزندان باید آموخت که چالش کنند به فرزندان باید آموخت که سیال باشند و گریزان. سیال در زندگی، در آموختن چیزهای نو و در ایجاد تغییرات چه کوچک و چه بزرگ. باید که از جزم اندیشی و پایه گستردن گریزان باشند و هر چه را به چالش بکشند؛ حتی همین سخن را. و در صدر همه خود را. اگر بر اساس جهان بینی افراد حاصل از مطالعه، مراوده و تفکر چیزی غیر قابل قبول بیاید، ضمن کنکاش برای دریافت پیشینه ها باید که گردن بی جهت بر آن ننهند. پس …

کودکی پرتاب شده به بزرگسالی این توصیف نسبتا کاملی از یکی از ویژگی های زندگی در این خطه است. این پرتاب در تک تک اعضای جامعه و خود بعنوان واحد بزرگتر ناگفته هویداست و برای دریافتش فقط کمی نیاز به دقت در مشاهده دارد. این مساله سوای از انحطاط کلی بشر است که وضعیت من و ما را پیچیده تر از باقی سرنشینان می کند. ما تجربه ی دوران بلوغ خود را از دست داده ایم و چه بدتر که عقده هایمان با جزم اندیشی تاریخی مان که بسیار محو و ناآ…