〢𝖭𝖾𝗏𝖾𝗋𝗅𝖺𝗇𝖽

دیگه قرار نیست فعالیتی اینجا داشته باشم. اگر تمایل داشتید اینجا جوین شید.

می‌گن غم، به قلم زیبایی می‌بخشه اما فکر می‌کنم غمی که روی قلبم گذاشتی اونقدر سنگینه که قلمِ ناشی و نوپیشه‌ام رو از ریشه خشکونده. آرزو می‌کردم می‌تونستم مثل هرباری که دیوار دورم فرو می‌ریزه و درحال غرق شدنم، برات بنویسم؛ جوری که عاری از هر شِکوه و شکایتی باشه. اما بند بند وجودم چیزی رو فریاد می‌زنه که زبونم رو از گفتنش منع کردم؛ گله‌مندم و لطافتِ احساساتم تماماً به خشمی بدل شده که جز خودم، زورش به کسی نمی‌رسه. اگه بهت…

دلم می‌خواهد تمام رشته‌هایی که مرا به خودم، گذشته‌ام و اطرافم متصل می‌کند را ببرم و امیدوار باشم که روزنه‌ای از آرامش به قلبم بتابد.

در آب روان می‌بینم؛ در خواب‌هایم و میان دو انگشتِ خودم. ما سَرو می‌کاریم و مرگ می‌درویم. ما همه جوان می‌میریم. -بهرام بیضایی

‌به یاد ندارم تابه‌حال برای یک روزِ بخصوص تا این حد منتظر بوده باشم. درواقع اصلاً آدمِ مناسبت‌ها و هم‌رنگ جماعت شدن‌ها نیستم؛ اما تا وقتی که پای تو وسطه، می‌تونم تمام این‌ها باشم و هربار غافلگیر بشم از این‌که تا چه‌ حد می‌تونم پیش برم. هر روزی که با تو می‌گذره ارمغانی برای وجودم و هر تپشی که به‌سبب تو به قلبم می‌افته، تداعی‌گرِ معنای واقعی زندگیه. تو "معجزه‌ی اکتبر" منی و این فقط یک لفظ ساده برای ابراز دلدادگی نیست؛ …

از بینِ همه‌ی چیزهایی که به یاد ندارم، لحظه‌ای که تو به جای قلبم توی سینه‌م شروع به تپیدن کردی رو از بَرم و بارها و بارها زندگیش کردم، یا شاید بارها زندگی کردم تا بالآخره به اون لحظه برسم.. "از زمانی که تو قلبِ من شدی." هیچ گذشته‌ای وجود نداره، شروع و پایانِ من اون نقطه‌ست. حاضرم برای تو بشکنم و حاضرم برای تو زندگی کنم. چیزی نیست که بخاطر تو، حاضر به انجامش نباشم. فقط می‌خوام تا زمانی که دنیا، دنیاست هوایی که نفس می‌…

I wish that I could wake up with Amnesia

File, posted without a caption

آفرودیتِ عزیزم، دلم برای حرف زدن با تو و برای تو تنگ شده. چندروزی هست که احساس رخوت می‌کنم و از هر نوع معاشرتی با آدم‌ها ناتوانم. با این حال بیشتر از همیشه دلم می‌خواد به جبرانِ تمام فاصله‌هایی که به ناحق گرفتارش شدیم، قدمی به سمت تو و قلبم بردارم. اما به من بگو؛ سهم من از تو چیه؟ این سوالیه که با هر بار رد شدنت از ذهنم به سراغم میاد و از هر نوع حرکتی منعم می‌کنه. زمان زیادی گذشته و من هنوز نتونستم بهت بگم که معتقدم …

Photo, posted without a caption

Photo, posted without a caption

مردابِ نابودی من رو می‌‌بلعه و همه‌ی حرف‌هایی که روزی سرکوبشون کرده بودم، نفس کشیدنم رو دشوار می‌کنن. دیوار انتظاراتی که از خودم ساختم رو طویل و طویل‌تر می‌کنم و بین آجر به آجرِ این کابوس محبوس میشم. به سکوت پناه می‌برم تا در امان بمونم غافل از اینکه عادت به سکوت، توانِ ابراز رو ازت صلب می‌کنه. تو پنهان میشی و تظاهر می‌کنی نه حرفی برای گفتن هست، نه زخمی برای درمان شدن و نه دردی برای تسکین داده شدن. و حالا، توی اون نق…