شعر زندگی

این شعر، یکی از زیباترین اشعار فارسی در قالب «مستزاد» است. سراینده آن معلوم نیست و چون شعری قدیمی است، به اشخاص مختلف نسبت داده شده است: دیشب غم دل به دل بگفتم بنهفت. افشا کردم. چون صبح دمید دیگری هم میگفت. حاشا کردم. من بودم و دل ، راز مرا فاش که کرد؟ ای وای به من. دیگر غم دل به دل نمی باید گفت. بیجا کردم.

عشق، تفکر و فکر و غصه را برطرف می‌کند. بهترین راهنما است چون شادی را به ارمغان می آورد. بهشت عاشقان ، وصال معشوق جهان است: عشق را دانش و رایی نیست بهتر از عشق، رهنمایی نیست طلب وصل و عشق ورزیدن کار هر مفلس گدایی نیست نام جنّت مبر که عاشق را خوشتر از کوی دوست، جایی نیست عبید زاکانی ( جنّت: بهشت ) ( کوی دوست: خانه معشوق)

آیا بازماندگان به مردگان رشک خواهند برد؟ دوره هایی در جهان آمده، و خواهد آمد، که همه انسانها از خود می پرسند: آیا بازماندگان به مردگان رشک خواهند برد؟ آیا سهم زنده ها از خنده، حذف می شود و همه، در هر رده ای ، اشک خواهند برد؟ آیا همه به افکار خودشان(که قوی بودند و پر تبلیغات) می خندند و زبانهایشان به جای اعتماد به نفس کاذب و رجز خوانی ، کشک خواهند برد؟ ای دوست ، مراقب باشیم که در آن روزهای داغ، همه انسانها ، ب…

File, posted without a caption

وقتی کسی گرفتار می شود ، به هر چیزی پناه می برد. باید مراقب اطرافیان اهریمنی و نادان، بود تا مصلحت و راه درست زندگی ، مشخص شود: خیره نوشت، آنچه نوشت اهرمن پاره کن این دفتر و طومار را هیچ خردمند نپرسد ز مست مصلحتِ مردمِ هشیار را روح گرفتار و به فکر فرار فکر، همین است گرفتار را پروین

برای رسیدن به یار جهانی، باید مانند موسی در کوه طور، کفش ها را و هر چه مربوط به ایگو( نفس ، ضمیر ) هست را درآورد. آن وصال، خلأ است که فقط یار در آن وجود دارد: عشق را اندر دو عالم، هیچ پذرفتار نیست چون گذشتی از دو عالم ، هیچ کس را یار نیست هر دو عالم چیست؟ رو، نعلین بیرون کن ز پای تا رسی آنجا که آنجا نام و نور و نار نیست عطار ( پذرفتار: پذیرفتار ) ( اندر: در ) ( نعلین: دو کفش)

این مغز فعلی؛ محصول هزاران سال تلاش: طبق دانش سنّتی، زمین مسطح، ثابت و مرکز عالم بود. خورشید و همه اجرام نورانی که شبها در آسمان می درخشیدند ، همه از توابع و مضافات زمین بودند و به دور زمین می چرخیدند. برای وجود باران، برف، رعد، باد، زلزله ، آتشفشان ، جزر و مد دریا و.... هیچ علت طبیعی وجود نداشت. عالم هستی از چهار عنصر ( آب و خاک و باد و آتش ) درست شده بود. طبع بشر، دماوی یا سوداوی یا صفراوی و یا بلغمی بود. دل ( قل…

Voice message, posted without a caption

امید، ریشه کن شد، در این جهان فانی بیا تو باوفایی و قدرِ عشق، دانی جهان ندارد آرام، بخند تا بخندیم برقص تا برقصیم و شادمان بمانی حیات ما صفا شد و غصّه ای نباشد منم که می توانم، تویی که می توانی ... قسمتی از غزل در صفحه ۲۵۶ ، از کتاب عمق بیکران پدید آورنده: دکتر محمدمهدی بخارائی « شادی ام می آید، به هر قیمتی به یاریِ یاورانم » شاد باشیم

حتی نسیم عشق، مستی جاودانه را می آورد. رقص ما با شراب عشق، شادی عارفانه ای را برای ما به ارمغان می آورد. هر که زان باد، جرعه ای بچشد لافِ مستی جاودانه زند با حریفی سه چار ، کز مستی بال زرین بر آشیانه زند با مُغان، باده مُغانه خوریم تا به کِی غصه زمانه خوریم؟ عبید زاکانی ( مُغ: موبد زرتشتی. منظور از این لغت در اشعار، عارف واصل است )

عارف باش و شادمان ، بر ابرها بنشین و سفر کن

Video, posted without a caption