نامه‌های‌عشاق

«می‌بینی که چقدر تنهاییم. خوش‌بختانه حداقل می‌توانیم هم‌دیگر را دوست بداریم. اما نه بدونِ افسوس خوردن برای آن‌هایی که ترک‌مان کرده‌اند.» _نامه ژرژ ساند به گوستاو فلوبر.

«چه‌قدر خودت را عذاب می‌دهی، چه‌قدر خودت را به خاطر زندگی می‌آزاری! این چیز‌هایی که از آن‌ها شکایت می‌کنی، همان زندگی است؛ هرگز برای هیچ‌کس یا در هیچ‌زمان، بهتر از این نبوده است.» _نامه ژرژ ساند به گوستاو فلوبر.

«دستم را بگیر و قلبِ شکسته‌ی مرا به پناه‌گاهِ امنِ خود ببر.» _نامه فرانتس لیست به کنتس مری‌ دَگول

«از میان تمام زنان دنیا، شما تنها زنی هستید که از آنِ من خواهید بود. دارایی یا نداری؛ با شما می‌توانم همه چیز را تحمل کنم.» _نامه بالزاک به همسرش اِوِلین هانسکا

«تو را تنها و خاص در تمام زندگی‌ام دوست خواهم داشت. تو دارای تمام آنچه هستی که دلپذیر من است‌. تو برایم سرمست‌کننده‌ترین عطری می‌پراکنی که زنی می‌تواند داشته باشد. این تنها، گنجی است از عشق. بدان! نفس می‌کشم هوایی را که تو نفس می‌کشی. هرگز جز اندیشه‌ات نمی‌توانم داشت. تو برای من پایان هر چیزی.» _نامه بالزاک به همسرش اِوِلین هانسکا

«در بی‌رحمانه‌ترین دلهره‌هایم، همیشه جایی در اعماق قلبم فراهم می‌کردم؛ که شما ساکنش بودید و در آن پناه می‌یافتم.» _نامه بالزاک به همسرش اِوِلین هانسکا

‏‌«هیچ چیزی نمی‌تواند مرا از تو جدا سازد؛ تو زندگی منی، خوشبختی منی، تمام امید منی. ‏با توست که این زندگی را باور دارم.» ‏_نامه بالزاک به همسرش اِوِلین هانسکا

«تو در من زندگی می‌کنی، من در تو. هرگز خداوند آنچه که پیوندی عمیق یافته را از هم جدا نخواهد کرد. زندگی‌ام زندگی توست. غمگینی‌ات غمگینم می‌کند، شادی‌ات شادم؛ من در قلب توام، هر لحظه صدایت را می‌شنوم. تو شروعی و تو پایانی عزیزِ من.» _‏نامه بالزاک به همسرش اِوِلین هانسکا

«تو انتخاب من نبودی، سرنوشتم بودی تنها انگیزه‌ ماندنم در این وانفسای شلوغ در این زندگی بی اعتبار.» _نامه‌های عاشقانه و منظومه عین‌القضات و عشق، عباس معروفی

«چیزی غیر عادی در رابطه‌ من و تو وجود دارد، خللی که تو نیز در پدید آوردنش بی آن‌که مقصر باشی سهیمی.» _نامه کافکا به پدرش

«و دیگر این که زیاد خسته و به همه چیز بی‌علاقه هستم. فقط روزها را می‌گذرانم و هر شب بعد از صرف اشربهٔ مفصل خود را به خاک می‌سپارم و یک اخ و تف هم روی قبرم می‌اندازم. اما معجزهٔ دیگرم این است که صبح باز بلند می‌شوم و راه می‌افتم!» _نامهٔ صادق‌هدایت به محمدعلی جمال‌زاده.

«هرچه می‌نویسم پنداری دلم خوش نیست و بیشتر آنچه در این روزها نبشتم همه آن است که یقین ندانم که نبشتنش بهتر است از نانبشتنش. چون احوال عاشقان نویسم نشاید. چون احوال عاقلان نویسم نشاید. هر چه نویسم هم نشاید و اگر هیچ ننویسم هم نشاید و اگر گویم نشاید و اگر خاموش گردم هم نشاید» _نامه‌ها / عین‌القضات همدانی