آفرودیته

#بنیاد گرایی مذهبی آنجا نفوذ پیدا می کند که زیباشناسی تراژدی سوگ، سایه ای خود را بر فرهنگ آن سامان گسترانده است در شیراز بنیاد گرایی مذهبی شکل نمی گیرد، چون حافظ و سعدی یک آرکی تایپ ذهنی ساختند که کسی نمی توانی بیایید حرف عجیب و غریب و خرافی بزند . #حافظ میگوید: تو اگر خواستی بین میخانه و صومعه انتخاب کنید به رنگ توجه کن: مرو به صعومه که آنجا سیا کارانند بیا به میکده و چهره ارغوانی کن زاهد ِ پشیمان را ذوق ِباده خ…

#شاهنامه ابیات زیر پسِ نبرد طوس با تورانیان است در غم کشته شدگان سپاه و عزیزان و بستگان. که دلالت بر رنج دنیا دارد: همی گفت: اگر نوذرِ پاک تن نکِشتی پَی و بیخِ من برِ چمن، نبودی مرا رنج و تیمار و درد غم کُشته و گُرمِ دشتِ نبرد که تا من کمر بر میان بسته ام به دل خسته ام، گر به جان رَسته ام در ایران باستان گویا رسم بر این بوده که به نماد سوگواری کمر بند بر میان می بستند، رستم در مرگ گودرزیان با جنگ تورانیان چنین گفت…

#گزینه گوئی های #شاهنامه: اگر تاج یابد جهانجوی مرد وُ گر خاکِ آورد و خونِ نبرد، گر ایدون کجا رفت باید ز دهر چه زو بهره تِریاک یابم، چه زهر! ندانم سرانجام و فرجام چیست براین رفتن اکنون بباید گریست! سرت سبز باد و دلت شادمان! تنِ زال دور از بدِ بدگُمان! در وصف کاموس کُشانی: همه کارهای شِگَرف آورد چو خشم آورد، باد و برف آورد چو خشنود گردد، بهار آورد گل و سنبلِ جویبار آورد یک امروز با کامِ دل مَی خوریم پَیِ روزِ ناآم…

#پند آموزی های #شاهنامه چُنین است رسمِ جهانِ جهان که کَردار خویش از تو دارد نِهان همی با تو در پرده بازی کند ز پُرّی و از بی نیازی کند به رنجِ درازی در چنگِ آز چه دانیم باز آشکارا ز راز؟! زباد آمدی، رفت خواهی به گَرد چه دانی که با تو چه خواهند کرد؟! عِنان بزرگی هر آنکس که جُست نَخستین بباید به خون دست شست! اگر خود کُشد، گر کُشندش به درد به گِردِ جهان تا تُوانی مگرد! که روزی فَرازست و روزی نِشیب گهی شاد دارد، گهی ب…

#مدرنیته نقل قولی از کنت یورک: در نظر من چنین می نماید که خیزاب های بلندِ برانگیخته از اصل خروج از مرکز که بیش از چهارصد سال پیش به عصر جدیدی منجر شدند به غایت پهن و مسطح گردیده اند. (اشاره به نظریه ی کپرنیک و گسترش آن به دست کپلر. بنابر این نظریه، زمین مرکز کاینات نیست. بلکه به همراه سیاره های دیگر به گرد مرکز ستاره ی خورشید می چرخد.) پیشرفت معرفت به جایی رسیده که معرفت بر خود قلم بطلان می کشد. آدمی چندان از خود دو…

Aufhebung (آفهبونگ) در فلسفه ی #هگل واژه ای است که سه معنا را افاده می کند: فسخ و حذف، حفظ و جمع، و رفعت. امکان ابژکتیو بودن زمان و امکان سوبژکتیو بودنِ آن هردو با هم به مرتبه ای ثالث رفعت می یابند تا چیزی شبیه "تکرارِ" کی یرکگور و "بازگرفتِ" هایدگر رخ دهد.

هایدگر می‌گوید: #آزادیِ اصیل، آزادیِ انتخابِ یک تصمیم و سپس اسیر شدن در آن نیست؛ آزادیِ اصیل، آمادگی برای رها کردن همان تصمیم نیز هست، اگر حقیقتِ موقعیت چنین بخواهد. این نکته تفاوت بزرگی با برداشت معمول از «عزم» دارد. در زبان روزمره، فرد مصمم کسی است که «هر طور شده بر تصمیم خود می‌ایستد». اما نزد هایدگر، چنین پافشاری‌ای اگر ناشی از نادیده گرفتن موقعیت باشد، دیگر اصیل نیست. از این رو، عزمِ اصیل بیش از آنکه «سرسختی» ب…

#تاریخ یک ملت فقط حاصل حوادث بیرونی نیست؛ بلکه حاصل شیوه‌ای است که آن ملت میراث خود را می‌پذیرد، تکرار می‌کند و به آینده می‌سپارد. این همان معنایی است که هایدگر از «Geschick» اراده می‌کند. آنجا که دازاین همیشه با-دیگران است، تاریخمندی فقط فردی نیست. وقتی یک نسل یا یک جامعه، میراث مشترک خود را آگاهانه بر دوش می‌گیرد، تقدیر جمعی پدید می‌آید. بنابراین، تاریخ یک ملت از صرفِ رخدادها ساخته نمی‌شود؛ از تصمیم‌های مشترک در بر…

«امرِ فردایی که پردازشِ هرروزینه در انتظارش می‌ماند، تا ابد "دیروز" است.» هایدگر

ترس و ترس اگاهی: آنچه سبب ساز ترس می شود هستندگان پردازش شده ی فراگرد جهانی است، در حالی که ترس اگاهی خاسته از خودِ دازاین است. ترس از دل هستندگان درون جهانی هجوم می آورد. ترس آگاهی از در - جهان - بودن وقتی که این در - جهان - بودن در مقام هستیِ پرتاب شده به سوی مرگ است، سر بر می افرازد. این "سر برافرازیِ" ترس آگاهی دازاین را از امکانات "نابوده" آزاد می سازد و می گذاردش تا برای امکانات اصیل آزاد شود.

برهان #پدیدار شناسانه مسلماً برهان نظری و استدلالی صرف نیست. و معادل آن علاوه بر برهان، به معنای نمایش و فرانمود نیز هستند. بنابراین، برهان پدیدار شناسانه برهانی فرانمودنی و روئیت پذیر است. م

#سکوت کیفی ترین صدا، بلکه ندا: ندا فاقد هرگونه بیان فاش و آشکاری است. ندا اصلاً به کلام و واژه در نمی آید، و با این همه، به هیچ و جه مبهم و نامعین نیست. ندای وجدان منفرداً و متصلاً در حالت سکوت سخن می گوید. پس نه تنها هیچ قابلیت ادراکی را از دست نمی دهد، وجدان دازاین را به خویشمندترین خویشی خویش واگشاید. وجدان اظهار وجود اصیل است.