یادداشت‌های آشفتگی

می‌گه:کبوتر سفید منی؟ می‌گم :آره،کبوتر سفید زخمی

❤6💔3

وصیت‌نامه‌ام را هر روز بازنویسی می‌کنم مبادا چیزی یا کسی از قلم افتاده باشد. مثلا همین امروز یادم افتاد که برای گربه‌ی سیاه و سفید همسایه که از سگ‌های ولگرد می‌ترسد و همیشه گوشه‌ی حیاط خانه کز می‌کند چیزی نگذاشته‌ام،جگرم را به وصیت‌نامه اضافه و عکس گربه‌ی همسایه را هم ضمیمه‌اش کردم،مبادا جگرم را اشتباهی به کس دیگری بدهید. ریه‌هایم باشد برای آخرین پاکت سیگاری که دود می‌کنم. چشمهایم را بدهید به پریسای رمان «تاریکی معلق…

❤8💔3🕊3

می‌خواهم آن‌قدر ببوسمت که بوسه‌های روی زمین ته بکشند و تنها ماهی‌های قرمز بتوانند لبان‌شان را برای بوسیدن تُنگ، غنچه کنند بیاغوشمت تنگ چنان که تو باشم بلندبالا به سان درخت . قدری جنون به درختان بید بدهکارم و چند آهوانگی به پاهام بیا از عقل اجدادی‌مان برمیم تا قبل از آن که بمیرم حسابم را با بیدهای مجنون و پاهام صاف کنم خاطره همتی/چهاردهم فروردین ۱۴۰۵ #خاطره_همتی #khatinevis

❤9

روایت روز بیست و ششم تا بامداد بیست و هفتم جنگ جنگ شرّ عریان است.چگونه می‌شود شر راهی به سوی آزادی باشد؟ من آموخته‌ام که وطنم را در روزهای سخت بیشتر دوست بدارم. امروز صبح که مقابل شکوفه‌های سیب راه می‌رفتم سعی کردم تپش قلبم را از درون حس کنم،کمی بعد انگار می‌توانستم صدای گردش خون را در شریان‌هایم بشنوم.آسمان آبی بود و هوا بوی باران شب گذشته را در خودش حفظ کرده بود.شب قبل از فاطمه خواسته بودم امروز با من پیاده‌روی کن…

❤6

روایت روز بیست و سوم جنگ: صدایم را از این خاک رنجور دردمند ،صدای مرا از ایران می‌شنوید. چیست این وطن که با همه‌ی رنج‌هایی که در آن کشیده‌ام دیوانه‌وار دوستش دارم؟ ضرب‌الاجل داده‌اند و تهدیدمان کرده‌اند به خاموشی،با هر کس که حرف زده‌ام نگران بی‌برقی است،ذهن‌ هر کس سناریویی ساخته و به احتمالات بسیاری اندیشیده است.ترس هر روز بیشتر در رگ و پی جانمان ریشه می‌دواند،با دسترسی محدود و اندک به خبرها سعی می‌کنیم وضعیت را کمی …

❤5

روایت روز بیست و دوم جنگ#زور_زندگی چند روز گذشته دستم به نوشتن نرفته است،با جنونی خستگی ناپذیر مشغول آماده کردن مقدمات نوروز بوده‌ام،از خانه تکانی و خرید مواد غذایی گرفته تا چیدن هفت سین که در تمام سال‌های زندگی‌ام حتی در استخوان‌سوز ترین سالها به آن وفادار بوده‌ام. نمی‌دانم در روایت‌های روزهای پیش نوشته‌ام یا نه اما خانه تکانی امسال به جز پیروی از سنتی ایرانی و هر ساله برایم مثل یک آیین سپاسگزاری بود،سپاسگزاری از خا…

❤2

روایت روز چهاردهم جنگ: با خستگی از خواب پر از کابوس شب قبل بیدار می‌شوم،گروه سنجاق قفلی را باز می‌کنم تا احوال دوستانم را بدانم،هر کداممان گوشه‌ای از این کشور غمبار زندگی می‌کنیم اما تجربیاتمان از جنگ به هم شبیه است. تهران زیر بمباران است. کمی بعد یلدا تماس می‌گیرد،دارد گریه می‌کند،هشدار تخلیه ی مرکز تهران را داده‌اند،می‌گویم بیاید پیش ما،یکی دو ساعت بعد یلدا هم پیش ماست.تمام روزهای سخت چهار صد و چهار را کنار هم بوده…

❤4

روایت روز یازدهم جنگ: صبح زود از خواب بیدار می‌شوم تا قبل از شلوغ شدن بلوار شهرداری بروم کوچه‌ی ۲۰۹ را ببینم،قبل از رسیدن به ابتدای کوچه متوجه می‌شوم آدم‌های زیاد دیگری هم مثل من آمده‌اند ببینند چه بلایی سر کوچه آمده.وارد کوچه می‌شوم، روی ماشین‌های پارک شده لایه‌ی ضخیم خاک نشسته است،تقریبا اواسط کوچه خانه‌ی ویلایی ویران شده‌ای را می‌بینم،هیچ چیز از خانه باقی نمانده جز تلی از خاک.آپارتمان کناری دیوارش آسیب دیده است و …

❤9

روایت روز دهم جنگ: به پگاه گفته‌ام می‌خواهم آش رشته بپزم ناهار بیاید خانه‌ی ما تا دور هم آش بخوریم.پگاه دوست و همکارم است،هم سن کیاناست و مامان صدایم می‌زند. صبح که بیدار می‌شوم خودم را به تمیز کردن یخچال مشغول می‌کنم،مدت‌ها بود اینقدر نَشُسته و نروفته و نسابیده بودم،حالا کار کردن توی خانه برایم شبیه تراپی است،یک جور عجیبی به نقطه نقطه‌ی خانه دقیق شده‌ام،لکه‌ها و لایه‌های گرد و غبار که قبلا برایم اهمیتی نداشتند حالا …

❤6

روایت روز نهم جنگ: صبح با صدای لرزش تلفنم بیدار می‌شوم،فاطمه است،با صدای خندان می‌گوید:« هوا بارونیه،بریم قهوه بخوریم»،صدایش جان به تنم می‌دمد،می‌گویم آریانا خواب است و نمی‌توانم تنهایش بگذارم،پیشنهاد می‌دهد که قهوه بگیرد و با ستایش بیایند دم خانه،توی ماشین گپ بزنیم و قهوه بنوشیم،قبول می‌کنم،آماده می‌شوم و به محض تماس فاطمه از خانه می‌روم بیرون،هوا،آخ هوا،آن قدر قشنگ است که یادم می‌رود باران اسیدی است و قطره‌های بارا…

❤3

روایت روز هشتم جنگ: درخت‌های سیب شکوفه داده‌اند،طبیعت به جنگ بی‌اعتناست،کار خودش را می‌کند،بهار معطل هیچ آتش بسی نمی‌شود،دوست دارم بتوانم مثل طبیعت باشم. مشغول خانه تکانی‌ام،زنی که کمکم می‌کند هم به جنگ بی‌اعتناست،می‌گوید بدون موسیقی نمی‌توانم کار کنم،می‌گویم هر موزیکی دوست داری پخش کن،کمی بعد صدای سوسن در خانه می‌پیچد «آخ به دلم،آخ به دلم،یه کارد سلاخ به دلم». زن خودش هم می‌زند زیر آواز،من هم کم کم زمزمه کردن را شرو…

❤4

روایت روز هفتم جنگ: امروز هزارها بار این سوال را از خودم پرسیده‌ام که:اگر از تهران چیزی جز تلی از خاکستر باقی نماند چه؟ دوست ایلامی‌ام پیام داده که دو ساختمان مسکونی در ایلام ویران شده‌اند و مردم در حال آوار برداری‌اند.مردم ،مردم،مردم،چه مفهوم غریبی است مردم در این جغرافیا،بیچاره مردم که هر بار باید برای دوباره برخاستن از میان آتش و خون به استخوان‌های خودشان تکیه کنند،بی‌پناه مردم،که خودشان باید آوارها را بردارند تا …

❤4💔2