از اطلس تا اترک - معین

شروع داستان زندگی آقای حسن معین - قسمت اول

۰

بهار سال ۱۳۹۸شمسی از اواخر فروردین تا نیمه های اردیبهشت باران بود که بارید و نعمت خدارا به نقمت تبدیل کرد شاید هم آنها یی که باید هنوز تخصص کنترل آب به نفع مردم را ندارند این ابیات گوشه ای از تصویر ی است که از سیمادیدم سیل حقیقتی است کزین روستا نمانده اثر هم مگر دو گاوی و مردی شکسته بامی و در هم مگر زمرگ بجستی و یا به خواب ببینی حقیقتی است که باور نمیکنی به نظر هم نه دیدن و نه شنیدن مسلمت نشود ها مگر ب…

گفت از من در ون بشنو ای وجود هیچ یکر نگ باش با همه تا ر و زگار هست هرگز میا ن حا ضر و غایب مشو دو رنگ گرنیست دوست چشم دلت در کنار هست ح...معین

صاحبدردان ز درد مستند ایی دل درد همه بر نا ف تو بستند ای د ل آنان که دل و جانی و دردی دار ند پنهان زمن و ما و تو هستند ای دل ح..معین

‌صدای ماه ماه را بنگر،،، به سلام شب تابستان میآید فصل ها میگذرند ماه میگوید آه آه شبروی تا کی ..؟ تا کجا باید رفت و چه تاریک است اینجا ؟ ( سر زمین گل و بلبل خانه ی شعر هنر ) راه ها بی پایان جاده ها نا هموار لحظه ها بی نورند وکسی نیست که معنا کند این رفتن تنها یی را بی ما بی ماه ماه را بنگر ر وشن و نو رانی اما ماه میگوید آه آه ابتدا تاریک است انتها هم تاریک من ولی روشنم اما در نیمه ی راه چیست در…

نشسته ام که بیا یی نیامدی و گذشت شکسته ام که بیایی نیامدی وگذشت به غیر یاد تو از هر چه هیچ و پوچ‌ جهان گسسته ام که بیایی نیامدی و گذشت مدام در پی تو میرو م به پای خیال چه خسته ام که بیایی نیامدی و گذشت به جز جمال و کمال تو دل به هر چه خوش است نبسته ام که بیایی نیا مدی و گذشت ز یاد گردن و آن سینه ای که آینه بود نرسته ام که بیایی نیامدی و گذشت به شو ق آمدنت عشق میزند به نوا نی خجسته…

کیان خرد پیش کش به استاد سید جلال الدین آشتیانی قسم به جان قلم ژاژ ناید م به زبان هلا بلندبه نام تو نا م آشتیا ن نه نام آشتیان ، بل که نام شهر سخن نه نام آشتیان ، بل که سرزمین بیان شما به وادی اهل قلم ، امیرا نید زعلم ساخته دفتر ز معرفت دیوان شما کیان خرد را ربوده اید به عشق زدست سا قی کوثر ،امیر کون و مکان شما به همت دانش ، بلند مر تبه اید بلند تر زشهان و بلند تر زمهان هلا سلا له ی آزادگا…

ا......... تو هم... عنان سر نوشت خو د به چنگال هوس دادم بریدم پای دل را بر تن عزلت نفس دادم امیدم کاروان بخت بود از منزل طالع نشستم بی خود از خود گوش بر بانگ جرس دادم زباغ خام طبعی کس نچیند میوه ی مقصود عبث کردم اگر هر شاخه را دست هرس دادم خود از این بیقراری خسثه ام منعم مکن دیگر نمیبینی مگر دل را به دست هم نفس دادم نثار دوست کردم فرصت سبز جوانی را به پیری شاکیم ا…

ا.......؟..... انتظا ر جان بر لب آمد هم نفس آخر نیامد مردیم و آن فریاد رس آخر نیامد از چار جانب چشم بر راهش نشستیم از هیچ سو بانگ جرس آخر نیامد اهریمن و دجال آمد دیو آمد زامشاسپندان هیچ کس آخر نیامد آن پیک دریا دل که دلهاروشن از اوست بر ساحل رود ارس آخر نیامد یک سو حرامی راهزن یک سو تو و من وآن پهلوان میر عسس آخر نیا مد ای مردم این خانه های چشم بر راه دیدید …

اا*** درد پا زخانه ی دل برون نگذاشت تا ویران نکرد دیدی آخر عشق هم درد مرا درمان نکرد آرزو در خانه ی دل ماند و مارا پیر کرد کس چنین عمری مدارا با چون آن مهمان نکرد بار جهل چیست بر دوشم که بی دردم هنوز درد کاری کرد با عاشق که با نادان نکرد تا که ناموس سخن پتیا ره شد در دام دین هیچکس چون من زمردم شعر خودپنهان نکرد خون دل شد نان و اشکم آب پایان را ببین عشق در روز جوانی فکر آب و …

سیاه مشق دیری است سخن به کام جان مرده زنده دل پیر صد زبان مرده دیری است عنان به خامشی داده با مرگ سخن مرا بیان مرده با ماتم این عزیز خو کرده دل،،،،محرم جان این جوان مرده دنیا ی د رون به سوگ بنشسته تا همدم و یار مهربان مرده یکران سخن نرا نده کام ایراک پیکاری مرد هفت خوان مرده دیری است سیاه بحر خشکیده قیرین بچه در بن بنان مرده نیلی شده جامه ی قلم یک…