قِصّه‌فروشْ؛

از قَضاٰ مرد هم گِریه میکُند؛ امّا گریه‌اش نمیریزد توی خاٰک، میریزَد توی سینه‌اش تا ستبر شَود، کوه شَود و سایه درست کند برایِ زنی که دوست دارد.. میم سادات هاشمی. |•@𝒢𝒽ℯ𝓈ℯ𝒽𝒻ℴ𝓇𝓊𝓈𝒽

فِکر کرد دوست داٰرد «عِشقی» را درک کُند که گوشت و خون و پوست و مو داٰرد و تویِ خیاٰلش نیست هر شب و هرشَب و هرشب! بعد لفافِ وینستون را با دندان کَند و همانطور که تِپ تِپ میزد روی پاکت تا نخِ اوّل بپرد بیرون، یادَش آمد چهل و پنج ساله شده، کمتر شبیهِ جوانی‌های «جورج کلونی» است و بیشتر روی گَل و گردن و کَپَلش زائده‌ی گوشتی درآمده. قِی چشمَش را گرفت، عینکِ نزدیک‌بینش را روی موهاٰی بلوطی عقب داد و به تنِ زنانه‌ای که بوی وا…

Photo, posted without a caption

عُمرم پاورچین پاٰورچین میرود. هنوز شیرینِ هیچ کوه‌کَنی نشده‌ام. توی تنهایی‌‌ام میلولم و از رِتق و فتق امور و دلشوره‌ی پول و درس و فردا را داشتن، خسته‌ام. از منتظرِ کسی نبودن خسته‌ام. از دلِ لندوک و سبُکم خسته‌ام. کاش سر و کله‌ات پیداٰ شود تا خالی از خودم و پُر از نور شوم. تا دلواپس و دلتنگ و دل‌نگران تو باشم. کاش پیدا شوی. به خانه‌ی تاریکم بیای تا چاٰی و قرابیه‌ بادامی بخوریم. بعد با لب‌های تَر و گرمت شانه‌ی برهنه‌‌ا…

دستهاٰیت را به مَن بده، تا در آن خانه بسازَم../

دلم میخواهَد براٰی کسی روده‌درازی کنم! حرف‌هاٰی مُفتِ بُنجل بزنم. دلم میخواهد برای کسی از چیزهای بیخودِ حوصله‌سر‌بر قصّه‌ سر هم کنم و از روزمره‌ی بی‌اهمیتم ساعتها حرف بزنم بدون آنکه توی چشمَش یک حرّافِ بی‌خاصیت بنظر برسم! دلم میخواهد کسی مشتاقِ اخبار غیرضروری‌ و چرندیاتم باشد. مشتاقِ چیزهای بی سر و تَهی که قطار میکنم و بعدش غش غش یکوری میخَندم. خودم با خودم. دلم میخواهد برای کسی از مکنوناتِ قلبم بگویم. از خُرده چیزها…

Photo, posted without a caption

متأسفم! زماٰن مرگم که برسد چیزی ندارم به کسی ببخشم. جُز قَلبی که حیوانات را بیش از آدمها ستایِش کرد و قوه‌ی رؤیاٰ و خیاٰل‌پردازی که باعث شد زندگی را تحمل کنم./ میم سادات هاشمی. |•@𝒢𝒽ℯ𝓈ℯ𝒽𝒻ℴ𝓇𝓊𝓈𝒽 🕯️

سلاٰم… سلام عزیزانِ فشرده به سینه‌ام🖤/

خطوطِ روی صورتِ آدمیزاٰد، یادگارِ خاطراتی هستند که جرأت یادآوری‌شان را ندارد. سراغشان نمیرود. دستشان نمیزَند. میتپاندشان توی سوراخ سمبه‌های قلبش؛ یک جاٰیی دور از چشم تا فراموش کند امیدِ بکر و دست نخورده‌‌‌ی جوانی‌اش حیف و میل شده. میتپاندشان لا و لوی اسباب و اثاثیه‌ی خانه، زیر تخت، توی خنکیِ ملحفه‌ها، بین کاسه بشقابِ ته کابینت‌ها یا دفنشان میکند زیرخاک گلدان‌های ایوان! یکطور گم و گورشان میکند تا ناچار نباشد از آن‌ها…

گفتند:«خانه‌ی دوست اینجاست. اُدخُلوهاٰ بِسلامٍ آمِنینَ.» و من به امین و اَمانِ عالم که خودت باشی سلام کردم و پرواٰز پرواز از دالانِ سیاه‌پوشِ دنیا گذشتم تا از تو بپرسم آدم تا کُجا میتواند گم شود؟ بپرسم تا کِی قلبم راٰ آهار بکشم تا پُرز ندهد و پاره نشود؟ روی یک ابر کنارت نشستم و در همهمه‌ی مهماٰن‌ها، خاٰنه‌ام را روی زمین نشاٰنت دادم که قبرِ کوچکی از آرزوها بود. رطبِ تازه دهاٰنم گذاشتی و اجازه دادی تماشاٰیت کنم تا شبِ …

حالاٰ با ستاره‌ها قوم و خویشید، به صُلح و سکونی که استحقاقش را داشتید رسیدید امّا روی دل ابرها سنگینی میکُنید تا باران شوید و به خاکِ وطن ببارید. ببارید و برگردید… میم سادات هاشمی.