گِریلی

روز سی و ششم. دلیل گریه امروز: بندر ماهشهر

امروز سیزده فروردین و روز سی و چهارم جنگ است. ساعت‌های زیادی است غمگینم. در تاریک‌ترین رویاهایم هم فکر نمیکردم که روزی برای فولاد مبارکه و انستیتو پاستور گریه کنم. چه اندوه عمیقی دارد این وطن ما. دیگر کدام جوان در کجای جهان برای صنایع کشورش گریه می‌کند؟ هیچ‌کس. بلایی که سر ما مردم ایران می‌آید برای هیچ موجود زنده‌ای قابل درک نیست چه برسد به قابل زندگی کردن. انگار دیگر اندوه از من سرریز شده

پنجم فروردین. جنگ هنوز ادامه دارد. بیرون باران تندی می‌بارد. دلتنگم. برای همه چیز. کلافه ام. گاهی فکر می‌کنم این شرایط دیگر هرگز درست نمی‌شود. مامان یک سریالی می‌بیند که مربوط به جنگ است. یک دور گریه می‌کنم که چقدر جوان رعنا را توی جنگ از دست دادیم. جنگی که پایان یافته بود را کش دادند. جوانان‌ عزیزمان را بردند. هر بخشی از تاریخ را نگاه کنی انبوهی از جوانانمان را کشتند. هنوز دو ماه نشده داغ هزاران جوان عزیز را بر دل م…

دوم فروردین است. گفته اند زیرساخت‌ها را نشانه گرفته‌ایم. از صبح دلشوره دارم. به مادرم دلداری می‌دهم. به دوستم دلداری می‌دهم اما خودم دل آشوبه دارم. از طرفی می‌گویم کاری مگر از ما ساخته است؟ و از طرفی می‌گویم این زندگی زجرآور نباید با این بدبختی تمام شود. کاش پایان راحت تری برایش بود. کاش همین حالا می‌خوابیدم و تمام می‌شد. ننگ بر این روزگاری که برایمان ساخته اند

سال عوض شد. در میانه جنگ و اضطراب و اندوه. با هفت سین عکس گرفتیم. تبریک گفتیم و برای هم سالی خوب آرزو کردیم. انگار که امید به زندگی بر همه چیز غلبه می‌کند. بهار شده. همه چیز در سایه ابهام است. آینده ای پیش رویمان گنگ است. آغشته در مه. اسم امسال باید "زتدگی در مه" باشر

بالاخره هفت سین مختصری چیدم. دلم میخواست پر طمطراق و زیبا باشد مانند سال‌های گذشته، یک عالمه گل بخرم و با ذوق وسایل هفت سین را آماده کنم ولی نشد. نتوانستم. به هر ترتیب هفت سینی چیدم و از رنگ گلها کمی جان گرفتم. همیشه گفته ام حتی اگر مرگ در انتظارم باشد هم باید هفت سین بچینم. انگار یک وظیفه‌ای دارم که تمام سنت های باستانی باقیمانده را تمام کمال انجام دهم. به هر روی در میانه جنگ و دود و اندوه باز هم بهار می‌آید و سال ن…

روز نمی‌دانم چندم جنگ است. چند ساعت دیگر سال عوض می‌شود. بغض دارم. و هیچ انگیزه و ذوقی برای شروع سال جدید ندارم. امروز بالاخره بر رخوت خودم غلبه کردم و رفتم دنبال وسایل هفت سین. ظرفیتم برای همه چیز تمام شده. چهره زشت این شهر حالم را خراب می‌کند. دلم می‌خواهد برگردم خانه‌ام. دلم می‌خواهد برگردم به عقب و تمام ثانیه های زندگی نکرده را زندگی کنم. زندگی در این بلاتکلیفی عین شکنجه است

دلم برای زندگی ادایی ام(از اینجابی که الان هستم الان ادایی به نظر می‌رسد) تنگ شده. برای باشگاه رفتن. تئاتر و کنسرت رفتن. برای پیاده روی های باشگاه انقلاب. برای مال گردی ها. حتی دلم برای تا بوق سگ کار کردن تنگ شده است. نگاه کن آدم چه موجود پوچ و بیچاره‌ای است. به محض اینکه بقایش در خطر می‌افتد به دریوزگی می‌افتد. اصلا مگر آدم از زندگی چه می‌خواهد جز رفاه و امنیت و آزادی؟ پس چرا اینها برای ساکنان این سرزمین دیرینه حرام…

روز تولدم است. صبح که بیدار شدم طبق عادت این چند روز با چشم نیمه باز دنبال گوشی گشتم تا بتوانم خبرهایی دریافت کنم. دوست هایی که تهران مانده اند می‌گفتند دیشب حمله ها جور دیگری بود. صدای بمب‌افکن بوده انگاری. روز تولدم است. از بیرون صدای باران می‌آید. هوا سرد ولی مطبوع است. اما صدای باران بهم دلهره وارد می‌کند. نمی‌دانم چرا. نمی‌دانم به خاطر جنگ است یا اینکه بالا رفتن باعث می‌شود آدم دیگر از صدای باران ذوق نکند. قرار …

خیلی ناراحت و ناامیدم. میترسم دیگه خونم رو نبینم. آوارگی و ناامنی بدترین بلایی هست که میتونه سر یه ملت بیاد

کاش این سرزمین نفت نداشت هیچ وقت. انگار. که نفت نفرین این سرزمین دیرینه است

روز هشتم جنگ است و نمی‌دانم این نوشته کی ارسال خواهد شد. جنگ‌، بی ثباتی و بی آیندگی را بیش از پیش پررنگ تر کرده است. صبح تا شب سایت های خبری داخلی را بالا پایین می‌کنم تا با تحلیل کردن و مقایسه کردن به ذره ای خبر از میان سیل عظیم دروغ و توهم دست پیدا کنم. اما احساس میکنم چرخیدن در بین این همه خبر دروغ روی مغزم تاثیر می‌گذارد. از بیرون هر صدایی می‌آید می‌گذاریم بر پایه انفجار. کلافه ام. بی حوصله‌ام. دلم می‌خواهد یکی ا…