درویش نامه

میرود از دل صفا و مهر و طاقت نیز هم همچو زندانی مرا ایام و فرصت نیز هم نیست دیگر صحبت مردانگی کو راستی راستی گمگشته همراهش صداقت نیز هم یاری اندر کس نمیبیند اگر شاعر بدان من نمیبینم به همراهش مروت نیز هم گر مشوش گشته شعرم از عروض و مابقی گشته ویران این سرا و این عمارت نیز هم گر چه بردند از نظر یاران مرا کو همرهی تا دهم جان بر سر مهر و رفاقت نیز هم شمع ره بودی مرا دردانه ای لیلا صفت رفت و همراهش ز کف شد ان هدایت نیز ه…

شمع یک شب اینچنین میگفت با پروانه ای از چه میگردی به گردم مست یا دیوانه ای سوخت بال زر نگارت از شرر ای بی خبر گوییا نوشیده ای می از لب پیمانه ای بیم جانت نیست گویا از حلاوتهای عشق چشم بگشا ساعت دیگر چونان ویرانه ای گفت با او اینچنین پروانه ای یار عزیز هم مرا جانی و هم بهتر ز هر جانانه ای نیست در دل جز هوای سوختن پیش رخت آتشی باید فتد از عشق در هر خانه ای هر که شد مست از نگاه دلبر فتان خویش با جهان گردد چونان غیر و چو…

ای که فقدانت منت بر دل و جان باری نیست جز منت در همه ایام بدان یاری نیست دامن خویش کشیدی و شدی از بر من کار دل بی تو بجز ناله و جز زاری نیست همه گفتند رها کن سر یاری چون نیست در دلش مهر تو دانم که ز من عاری نیست شد نصیب همگان روی تو ای گل ز چه رو حاصل من ز تو ای ماه بجز خاری نیست غم هجران تو بردست ز کف طاقت ما کو شبی تا ز غمت سیل نظر جاری نیست رفتی و دل به گرو بردی و پنهان گشتی چه توان گفت جز اینت به جهان کاری نیست …

⚜️حکایت ⚜️ گویند شیخی در مسجدی پیش نماز بود. روزی در حال سجده شیخ را دستشویی بگرفت و نتوانست کاری بکند پس شلوار خیس شد و سجده آخر طولانی شد. جماعت پشت سر هم در حالت سجده ماندند. بعد از مدتی شیخ از سجده بلند شد و سلام داد و نماز به اتمام برد جماعت پشت سر علت این سجده طولانی را جویا شدند. شیخ که نمیتوانست حال قضیه را باز گوید دست به دامان دروغ شد و گفت: در حال سجده دیدم زن و شوهر جوانی در دریای سرخ در حال غرق شدن هست…

آنچنان ناله کنم تا که به فریاد رسی همچو شیرین به سر کشته فرهاد رسی همه عید است اگر یاد ز مجنون سازی پی یوسف روی از بیع و پی داد رسی ما که در بند سر زلف تو افتاده به دام منتظر تا ز ره ای ماه فرح زاد رسی طالع ار راه مدد گیرد و همراه شود زایی از مام و چو من در مه خرداد رسی چه نکوتر که ز در آیی و اندر پی من دست افشان ز جهان بی غم و آزاد رسی پیش چشم من دیوانه نهان گشتی و لیک دایم از دل به ره دیده و در یاد رسی قند لبهای تو…

ز پیری میرود تاب و توان آهسته آهسته ز چشمم میرود اشکی روان آهسته آهسته نه دیگر قوه زانو بماند و نی مرا یارا که گیرم کام خود از این جهان آهسته آهسته بودم سروی بلند اندر کنار سرو زیبایی چه شد پشتم خمید و شد کمان آهسته آهسته برون افتاد راز اندرون از پرده تا گفتم به غیر از خامی آن راز نهان آهسته آهسته شدم مشغول بازی همچو خردان از جهان غافل بهار عمر رفت و شد خزان آهسته آهسته کنون بر باد رفته آن امید صبح فردایم چو خورشید غ…

به دل بنشسته تیری از کمان خوب ابرویش به دست هر نسیم افتاده بوی جعد گیسویش گذشته چند روزی پیشتر از این گذر اما به جا مانده برای عاشقانش هر طرف بویش یکی پرسید گر وصلش نصیب دیگری گردد چه خواهی کرد گفتم میدهم جان بر سر کویش نه من تنها به او دادم دل دیوانه خود را هزاران همچو من بنگر شده هر شب دعاگویش شباهت کی بود او را به مه حاشا معاذالله کجا مه را بود چشمان او در پهنه رویش اگر در خاک گردد تن نهان از تیغ این گردون بود دل …

در فراق یار زیبا هر زمان نی مرا باشد قرار و نی امان زهر تنهایی چشم بی روی او چون برفت از کوی من دامن کشان هر که شد در بند زیبایی اسیر گم شود در او نیابی زو نشان بر جدایی نیست گویا چاره ای او برفت و صبر ما را چون توان مرد جنگی جامه اندر خون کشد گر خورد تیری هم از ابرو کمان وصل دلبر گر بود ما را بهار بی گمان هجران او باشد خزان گفت پنهان کن ز مردم سر عشق تا نگردی خاک کوی دلبران زان که خویشانت ز غیرت میدرند میبرندت زانچه…

عاقبت ملت و این ملک رها میبینم انچه رفتست از این جوی بجا میبینم همه عفریط به زندان خرد از پی حد قاضی و شحنه سزاوار دعا میبینم گر چه در بند حرامات بشد عمر گران شارع شرع به درگاه خدا میبینم چوبی و رختی ز شبان یافت نگردد لیکن آن همه کذب عیان باد هوا میببنم هر کسی راه دل خویش رود بهر مثل مست در باده و حاجی به منا میبینم غل و زنجیر شود باز ز پای همگان همه آزاد از این چون و چرا میبینم آید آن روز که باک از دل مردم برود جمله…

عاقبت مست به دیدار خدا خواهم رفت از تعلق به خدا شاد و رها خواهم رفت گر چه درویشم و نبود به جهان هیچ مرا سوی آن درگه و آن سور و نوا خواهم رفت گسلم بند ز پا تا که بدان درگه و جای پای کوبان ز همه خلق جداخواهم رفت گر چه دیدار رخش نیست میسر اما از پی دوست پی صوت و صدا خواهم رفت نسپردم به طبیبیان تن رنجور و خمود پی اکسیر جوانی و دوا خواهم رفت گر چه ره گمشد را نیست امیدی به رجا طلب خویش عیان گفته خفا خواهم رفت بال و پر بسته…

ای که یاد ما نکردی و نداری زین غمی کی ز درد بی دلانت دیده ات یابد نمی بر سر کوی تو ما را رفت عمر بس گران بر خم ابرو نیفتادت ز هجرانم خمی غایب از پیش دل و چشمم نمیگردی چرا یاد این شوریده سر بنما نگارا یک دمی اهل عشقت شد فزون از خاک ای سیمینه ساق نیستم از خاک بیش و باشم از خاکت کمی طالع نحس دل ما را منجم چون بدید گفت ناید راست خواهد شهسواری و جمی چون ز جنت پا برون هشتی منال از روزگار چون فریب دیو خوردی شیر خواری آدمی پ…

ای که مهر تو به جان و دل من بسیار است از چه سهم دل من از تو غم و آزار است در پی چشم خماری نرود دل شب و روز تا که مسعود مرا بخت و چنین بیدار است هاتفی گفت مرا دوش مکن فاش عیان گر که کار فلکت راست هنر انکار است عمر کوتاه نیرزد که به غم طی سازی رنگ موی سیه ات رفته و این هشدار است چون مضی رفته ز پا باز کن این گرد گران که به تحقیق به دل بار گران آوار است در طریقت مرو ای دل ز پی حوری چند که تو را کار نه به گردد و بر گل خار…