Blueming

۲۹۰ گیگ وان پیس دارم و حدود ۱۰۰ قسمت هم دانلود نکردم هنوز. به نظرم وقتشه یک هارد از آسمون پایین بیفته.

خوبه در کشوری زندگی می‌کنیم که زن‌ها توسط مردها کشته می‌شن و روز به روز وقیح‌تر می‌شن برای به خطر انداختنِ جونِ زن‌ها و حرف از حقوق مرد زده می‌شه. مرد چی نداره؟ فعلا که کل ساختار دنیا و به خصوص خاورمیانه دور مرد می‌چرخه.

Of all the things in the world that have never happened, that has never happened the most. That is the most didn’t happen shit of all time.

ماکسیمای کسکش به ربع بود انداخته بودیم بعد یه نکرد بگه در عقب بازه. باز مرام معرفت پرشیا.

چقدر غر دارم ازش. پایان‌ناپذیره. به قول رها، ق. یک مرضی بود که به جونم افتاد و کم‌کم داره عوارضش از بین می‌ره.

با دمپایی روفرشی که داخل مهد می‌پوشید می‌رفت تو کوچه، بیرون بعد همونطور برمی‌گشت داخل و روی موکت راه می‌رفت. اسباب‌بازی‌ها روی زمین می‌افتادن و بچه‌ها هم می‌کردن تو دهنشون. من و حانیه روزی صدبار اونجا به مرز فروپاشی می‌رسیدیم.

وای حالا این وسط یک چیز ناخوشایند بگم. هر دفعه که چنگال می‌شورم، یاد حرف و کارهای ق. (مدیر مهده که توش بودم) می‌افتم. ظرف‌ها رو می‌شست، سینک رو که می‌خواست بشوره بچه‌ها رو صدا می‌کرد، تاید می‌ریخت تو سینک می‌گفت «ببینید بچه‌ها برید به مامانتون بگید هر روز مهد ضدعفونی می‌شه». من و حانیه چند بار اومدیم از ظرف‌های اونجا برای بچه‌ها استفاده کردیم و کثافت خالص بودن. مثلا چنگال‌ها بینشون غذا مونده بود، یا لیوان‌ها رو تمیز …

ظرف شستن و غذا پختن و خونه تمیز کردن و این‌ها رو خیلی دوست دارم ولی کاش خونه‌ی خودم بودم تا بهم سخت نگذره. یک خانه‌ی نقلی چیه که من ندارم؟ آخوند گور به گور شی.

حلوا درست کردم. شام پختم. کلی ظرف شستم. به جوجه‌ پرنده‌های مامانم غذا دادم. ده‌تا موتیف بلاک کردم. اتاقم رو جارو کشیدم. لباس شستم. سه‌بار هم دستم رو سوزوندم. باز الان کلی ظرف هست و برنج فردا ناهار رو هم باید خیس کنم.

حلوا هوس کردم. آیا بپزم؟ (هیچوقت حوصله ندارم آرد دو دو ساعت تفت بدم بوی خامیش گرفته شه.)

به‌نظرم فرهنگ رو به طرفی هل بدیم که باباها توی خونه نباشن. کلا

در حین پختن یک غذای خوشمزه دستم رو سوزوندم.