آوای مهربانی

برای آنان که حقیقت را به جهان خبر می‌دهند… خبرنگار، فقط کسی نیست که خبر را می‌نویسد؛ او گاهی آخرین چراغی‌ست که در تاریکیِ حقیقت روشن می‌ماند. در جهانی که کلمات می‌توانند هم حقیقت را آشکار کنند و هم آن را پشت هزار پرده پنهان سازند، خبرنگار، امانت‌دارِ لحظه‌هایی‌ست که اگر نوشته نشوند، شاید تاریخ هرگز نداند بر انسان‌ها چه گذشته است. او میان واقعه و فراموشی ایستاده است؛ میان آنچه اتفاق افتاده و آنچه باید به یاد آورده شود…

قضاوت ناصحیح چه شتابی دارد انسان، برای آنکه پایان یک کتاب را از روی نخستین جمله‌اش اعلام کند. ما از پشت پنجره‌ای بخارگرفته، به زندگیِ دیگران نگاه می‌کنیم و نامش را «حقیقت» می‌گذاریم. کافی است کسی یک‌بار بلغزد؛ تا حافظه‌ی جهان، هزاران گام استوارش را به فراموشی بسپارد. عجیب است... ترازوی قضاوت، همیشه در دست کسانی است که هرگز وزنِ رنجِ دیگری را بر شانه‌های خویش حمل نکرده‌اند. عارفان می‌گفتند: هر انسانی، اقلیمی است که نق…

اطمینان؛ نام دیگر ایمنی جهان، هر روز میلیون‌ها چرخ را به حرکت درمی‌آورد؛ اما تنها آن چرخ‌هایی به مقصد می‌رسند که پیش از چرخیدن، با عقل پیمان بسته‌اند. شتاب، همیشه نشانهٔ توانایی نیست؛ گاهی تنها اعترافی است به ناتوانی انسان در تحمل فاصلهٔ میان «اکنون» و «رسیدن». رانندگی مطمئن، پدیده‌ای مکانیکی نیست؛ حاصل هم‌نشینی سه مهندس خاموش است: دانش، تجربه، و فروتنی. فیزیک، هرگز با احساسات معامله نمی‌کند. ضریب اصطکاک، شتاب جانبی،…

اربعین؛ وقتی جهان با پاهای خسته، معنای خویش را به یاد می‌آورد جهان، هر روز هزاران راه می‌سازد؛ بزرگراه‌هایی که شهرها را به هم می‌رسانند، راه‌آهن‌هایی که فاصله‌ها را کوتاه می‌کنند، و آسمان‌هایی که هواپیماها در آن، زمان را شکست می‌دهند. اما تنها یک راه هست که مقصدش در نقشه‌ها پیدا نمی‌شود. راهی که از کف پا آغاز می‌شود و به قلب ختم می‌گردد. نامش... اربعین است. چه رازی در این راه نهفته است که میلیون‌ها انسان، بی‌آنکه کسی…

مهر همیشگی چه واژه‌ی عجیبی است «همیشه». زمان، با تمام ساعت‌های مغرورش، هرگز نتوانسته آن را اندازه بگیرد. شاید «همیشه»، نه در امتداد سال‌ها، که در ژرفای یک لحظه پنهان باشد؛ همان لحظه‌ای که دستی، بی‌هیاهو، بر شانه‌ی خسته‌ی جهانی می‌نشیند و جهان، برای نخستین بار، به جای چرخیدن، لبخند می‌زند. مهر، تنها احساسی میان دو دل نیست؛ شیوه‌ای است که خدا هر صبح، خورشید را بی‌آنکه مزد بخواهد، بر پنجره‌ی زمین می‌گذارد. درخت، هرگز از…

سلیقه عجیب است؛ جهان، با این همه رنگ، هرگز از ما نپرسید کدام را دوست خواهیم داشت. گل سرخ، بی‌آنکه رأی‌گیری کند، سرخ شد. دریا، بی‌آنکه مشورت بخواهد، آبی ماند. و آسمان، سال‌هاست میان سپیده و غروب، بی‌هیچ تردیدی شاهکار خود را تکرار می‌کند. اما انسان... تمام عمر را صرف انتخاب چیزهایی می‌کند که گمان دارد او را تعریف می‌کنند. سلیقه، شاید انتخابِ میان دو رنگ نباشد؛ اعتراف آرامِ روح است به آنچه در سکوت، خانه‌ی او بوده است. ک…

تفاوت‌ها جهان، اگر همه‌چیز را یکسان می‌آفرید، شاید هرگز نیازی به آینه پیدا نمی‌کرد. کوه، برای آن کوه نیست که از دشت بلندتر است؛ برای آن است که دشت، بی‌هیچ حسادتی، تمام عمر باران را به سوی او بدرقه می‌کند. رودخانه، هرگز آرزو نکرده است درخت شود؛ درخت نیز هیچ شبِ پنهانی را به رؤیای شنا کردن نگذرانده است. راز آرامش هستی، همین نخواستنِ ناممکن‌هاست. ما اما، سال‌هاست در صفِ مقایسه ایستاده‌ایم؛ صفی که آغازش با نخستین نگاهِ ک…

«مَهما»؛ واژه‌ای که از عشق ساخته شده است... بعضی واژه‌ها را نمی‌توان در فرهنگ لغت پیدا کرد؛ زیرا پیش از آنکه با قلم نوشته شوند، با عشق آفریده شده‌اند. «مَهما» برای من تنها چهار حرف نیست. «مَ» آغاز نام مهدی است، و «ما» آغاز نام مانی. دو آغاز، که در کنار هم واژه‌ای ساخته‌اند به وسعت یک دنیا. واژه‌ای که برای من، بوی خانه می‌دهد، صدای خنده دارد، و طعم آرامشی را یادآوری می‌کند که تنها در کنار عزیزان معنا پیدا می‌کند. شگفت…

برکت برکت،آن‌گونه که بسیاری گمان می‌کنند،در شمارش نیست. اگر چنین بود،دریا بایدشادترین موجود جهان می‌بودو کویر،غمگین‌ترین. اما گاهییک جرعه آب،بیش از هزار رود،تشنگی را می‌شناسد. برکت،هنرِ «بیشتر داشتن» نیست؛معجزهٔ «کمتر هدر دادن» است. نان،از گندم آغاز نمی‌شود؛از دستی آغاز می‌شودکه آن رابا دیگری قسمت می‌کند. خانه،با آجر ساخته نمی‌شود؛با صدایی ساخته می‌شودکه هنگام ورود،نام تو رابا مهربانی صدا می‌زند. سال‌ها،در پی …

همیشه خوبی کردن جهان، هیچ‌گاه با صدای رعد تغییر نکرده است؛ بیشتر، با صدای آهسته‌ی دستی که بی‌آنکه نامش را بپرسند، افتاده‌ای را بلند کرده است. شاید راز هستی در همین «همیشه» نهفته باشد؛ نه در بزرگیِ کارها، بلکه در وفاداریِ دل به روشن ماندن. خوبی، معامله نیست؛ دفتر حسابی ندارد که سود و زیانش را بنویسد. رودی است که حتی اگر کویر تمام آبش را بنوشد، باز از چشمه‌ای پنهان راه خود را پیدا می‌کند. گاهی، کسی که به او نیکی کردی، …

آخرِ هر چیز دنیا، استادِ پایان‌هاست. هیچ درختی با شکوفه‌هایش خداحافظی نمی‌کند، بی‌آنکه اندکی از سبزیِ دلش فرو بریزد. هیچ رودی به دریا نمی‌رسد مگر آنکه نامِ خود را در دهانِ بی‌کرانگی فراموش کند. شاید به همین دلیل است که آخرِ هر چیز، طعمی از اندوه دارد؛ نه از آن رو که پایان، دشمنِ زندگی است، بلکه چون زندگی، هر بار بخشی از خودش را در آستانه‌ی رفتن می‌گذارد. حتی غروب، با آن همه شکوهِ سرخش، اعلامِ آرامِ یک فقدان است. حتی …

گاهی سنگین‌ترین بارِ یک دوستی، نه سکوت است و نه فاصله؛ بلکه «انتظاری» است که آرام‌آرام لباسِ «حق» به تن می‌کند. دوستی، رودخانه‌ای است که اگر از سرِ مهر جاری باشد، هر جرعه‌اش زندگی می‌بخشد؛ اما همان رود، اگر کسی گمان کند سرچشمه‌اش را مالک است، دیگر آب نمی‌نوشد، بلکه سهم مطالبه می‌کند. کمک، زیباترین واژه است، تا زمانی که آزاد بماند. کمک، وقتی ارزش دارد که از دل برخیزد، نه از دفترِ بدهکاریِ ذهن. محبت، اگر به صورتِ قسط‌ه…