سوته دلان

س

در همه دیر مغان نیست چو من شیدایی خرقه جایی گرو باده و دفتر جایی دل که آیینه شاهی‌ست غباری دارد از خدا می‌طلبم صحبت روشن‌رایی کرده‌ام توبه به دست صنم باده‌فروش که دگر می نخورم بی رخ بزم‌آرایی نرگس ار لاف زد از شیوهٔ چشم تو مرنج نروند اهل نظر از پی نابینایی شرح این قصه مگر شمع برآرد به زبان ور نه پروانه ندارد به سخن پروایی جوی‌ها بسته‌ام از دیده به دامان که مگر در کنارم بنشانند سهی‌بالایی کشتی باده بیاور که مرا بی رخ …

نسیم پونه و عطر شقایق‌ها ز لب‌های هوس آلود زنبق‌های وحشی بوسه می‌چیند و من تنهای تنهایم در این تاریکی شب خدایم آه خدایم صدایت می‌زنم، بشنو صدایم از زبان کارو فریادت دهم٬ اگر هستی برس به دادم! خداوندا! اگر روزی از عرشت به زیر آیی و لباس فقر بپوشی و برای لقمه نانی غرورت را به پای نامردان بشکنی زمین و آسمانت را کفر میگویی٬ نمی‌گویی؟ خداوندا اگر در روز گرماگیر تابستانی تن خسته خویش را بر سایه دیواری به خاک بسپاری اندکی آ…

زبان شعری کارو دردریان شاعر ارمنی تبار ایرانی بازتاب حقایق زندگی تلخ مردم می باشد که با دیدی انتقادی آن ها را مطرح می کند این شاعر ایرانی برادر ویگن خواننده مشهور می باشد او در همدان به دنیا آمده بود و در ایالت کالیفرنیای آمریکا دیده بر جهان فرو بست در ادامه دو شهر زیبا به نام های شب و ماه و همچنین از بس کف دست بر جبین کوبیدم را از این شاعر کشورمان می خوانید.

«ما چون ز دری پای کشیدیم کشیدیم | امید ز هر کس که بریدیم، بریدیم» وحشی گوید ما (من) اگر از کسی دل بریدیم و قطع امید کردیم، دیگر برگشت نظری در کار نیست. همانگونه که اگر پای از در دری بیرون بگذارم، دیگر بدان داخل نمیشوم. «دل نیست کبوتر که چو برخاست نشیند | از گوشهٔ بامی که پریدیم، پریدیم» دل همچون کبوتر نیست که به بامی که از آن پر زده بازگردد؛ ما اگر بامی را ترک کردیم، دیگر به آن برگشتی نیست. (پریدن از گوشۀ بام، اس…

بینی که چه گرم آتش در سوخته می‌گیرد تو گرمتری ز آتش من سوخته تر ز آنم

هرچه فریاد است از چشمان او خواهم شنید هر چه را او سعی دارد بی صدا پنهان کند

خواجوی کرمانی » غزلیات گفتا تو از کجائی کاشفته می‌نمائی گفتم منم غریبی از شهر آشنائی گفتا سر چه داری کز سر خبر نداری گفتم بر آستانت دارم سر گدائی گفتا کدام مرغی کز این مقام خوانی گفتم که خوش نوائی از باغ بینوائی گفتا ز قید هستی رو مست شو که رستی گفتم بمی پرستی جستم ز خود رهائی گفتا جویی نیرزی گر زهد و توبه ورزی گفتم که توبه کردم از زهد و پارسائی گفتا بدلربائی ما را چگونه دیدی گفتم چو خرمنی گل در بزم دلر…

تن آدمی شریف است به جان آدمیت نه همین لباس زیباست نشان آدمیت اگر آدمی به چشم است و دهان و گوش و بینی چه میان نقش دیوار و میان آدمیت خور و خواب و خشم و شهوت شغب است و جهل و ظلمت حیوان خبر ندارد ز جهان آدمیت به حقیقت آدمی باش وگر نه مرغ باشد که همین سخن بگوید به زبان آدمیت مگر آدمی نبودی که اسیر دیو ماندی که فرشته ره ندارد به مکان آدمیت اگر این درنده‌خویی ز طبیعتت بمیرد همه عمر زنده باشی به روان آدمیت رسد آ…

تو روزگاری که مادی گرایی و تجملات حرف اول میزنه ، دلهامان پیرو مادیات شده و نمیتونه حقیقت دنیا رو ببینه ، برای آزادی باید با اراده و تفکر ، چشمامون رو روی حقیقت باز کنیم ، به حقوق همدیگه احترام بزاریم، به اطرافیانمون کمک کنیم، حتما کمک مادی لازم نیست، گاهی حتی با یه جمله یا یه دعای خیر هم میشه یه تاثیر مثبت توی زندگی یه دوست داشته باشی، میتونی با محبت به خانواده و احترام به اطرافیان دلهامون رو از این غرور و ریا صاف ک…

در غم ما روزها بیگاه شد، روزها با سوزها همراه شد، روزها گر رفت گو رو باک نیست، تو بمان ای آنک چون تو پاک نیست

دو چشمم درد چشمانت بچیناد مبو روجی که چشمم ته مبیناد شنیدم رفتی و یاری گرفتی اگر گوشم شنید چشمم مبیناد #باباطاهر_عریان