امیررضا نوری‌پرتو

Photo, posted without a caption

گفت‌وگوِ مطبوعاتیِ «یورگن کلوپ»، درست در نخستین ساعت‌های پس از اعلامِ رسمیِ انتخاب‌اش به‌عنوانِ سرمربّیِ «تیمِ ملّیِ فوتبالِ آلمان»، نشان داد که «این مردِ هم‌دلی‌برانگیز و دوست‌داشتنی» چه آدمِ حرفه‌ای و بزرگی‌ست؛ و چه‌قدر زیبا و جدّی و محترمانه به فوتبال نگاه می‌کند؛ و مهم‌تر آن‌که در این واپسین بُرهه از زندگیِ کاری‌اش تا چه‌اندازه مصمّم است که نقطه‌ی اوجِ کارنامه‌ی درخشانِ خود را رقم بزند. بی‌‌تردید، «کلوپ» سراغِ ب…

در شش‌‌هفت‌ ماهِ گذشته، حالِ ذهنی و روحی‌ام به‌گونه‌ای مُتِلاطِم و پُرآشوب بود که حتّی با آغازِ «جامِ جهانیِ ۲۰۲۶» دست‌و‌دل‌ام نرفت که چیزی برای «مانشافت» ِ محبوب‌ام بنویسم. با این‌که از دیدنِ خیلی‌ از بازی‌های بیست‌وسوّمین دوره‌ی جامِ جهانی- که از دیدِ من یکی از بهترین‌ دوره‌های تاریخ بود- به‌وجد آمدم و برای ساعت‌هایی از شبانه‌روز اندوه و رنج‌های ناشی از شش‌‌هفت‌ماه افسردگیِ مطلق را کمی فراموش کردم، باز هم «نوشتن»- …

Video, posted without a caption

از دیشب که این فیلم از آوازخواندنِ «نیک‌نازیِ دایی» به‌ دستم رسیده، پشتِ سرِ هم و با عشق نگاه‌اش می‌کنم و هر مرتبه نیز که آوازخواندن و اجرای «این فرشته‌کوچولوِ زندگی‌ام»- آن‌هم با این شور و حال و عشق و با لباسی متفاوت میانِ بچّه‌های آوازه‌خوان- را می‌بینم، ناخودآگاه نمی‌توانم جلوِ گریه‌ام را بگیرم و سیلِ اشک‌هایم سرازیر می‌شود. رابطه‌ی «نیک‌ناز» و من، رابطه‌ای فراتر از یک پیوندِ معمول و همیشه‌دوست‌داشتنیِ «دایی-خواه…

Photo, posted without a caption

پی‌نوشت: از میانِ صدها عکسی که در هفته‌ها و روزهای خانه‌نشینی، از پنجره‌ی خانه‌ام گرفته‌ام، این قاب، یکی از آن‌هایی‌ست که دوست‌اش دارم؛ هم اتمسفرِ جادویی و جان‌نوازِ بهاری را تا اندازه‌ی زنده و تداعی می‌کند و هم اِنگار با حال‌وهوای درونیِ این روزهای من هم‌خوانیِ زیادی دارد... 💚💚💚💚💚💙💙💙💙💙 👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇

Photo, posted without a caption

نسبت به موقعیت‌های خطیرِ احتمالی که در کمینِ من و بسیاری‌دیگر نِشسته‌اند، هیچ اُفُق و ایده‌ای ندارم؛ شاید دوباره جنگ شود؛ شاید دوباره اینترنت را بر ما حرام کنند و اندک راه‌های پیوندمان با جهانِ پیرامون را مسدود کنند؛ شاید هم کم‌کم به پیش از این دورانِ غریب بازگردانده شویم؛ که البته بعید می‌دانم. امّا هر چه هست، به خودم قبولانده‌ام که تا آن‌جا که می‌توانم، کم‌تر خودخوری کنم؛ و به‌ویژه با خود کنار آمده‌ام که زین‌پس، هر…

همه‌ی این‌ها به کنار، در این پنج‌ماهِ گذشته، هم‌چون میلیون‌ها تَن از هم‌میهنانِ خسته و کلافه از محدودیت‌ها و فشارها، به‌دلیلِ قطعیِ اینترنتِ جهانی- کم‌وبیش- از انجامِ بسیاری از کار‌های نوشتنی و جست‌وجوهای لحظه‌به‌لحظه و پژوهش‌هایم عقب افتاده بودم و در لحظه‌هایی حتّی تمرکزم را برای ماندن در مدارِ زندگی از دست می‌دادم. این در حالی‌ بود که پس از پانزده‌سال تدریس در صدها‌وصدها کلاس و دَم‌خوربودن با هزاران‌هزار دانش‌جو و…

از همان نخستین‌روزِ پس از پایانِ تعطیلیِ نوروزِ سوت‌‌وکورِ «تهران» و «ایران»، برگزاریِ روزانه‌ و بَرخطِ کلاس‌ها و جلسه‌های دفاع از پایان‌نامه‌ها در دانش‌گاه‌ها، نظارتِ از راهِ دور و البته روزانه و گاه ساعتی بر مسیرِ پُرفشارِ آموزش‌های مجازی در گروهِ «سینما»ی دانش‌کده‌ی «سینماوتئاتر» ِ دانش‌گاهِ «هنرِ ایران» و پردیسِ بین‌المللیِ «فارابی» ِ این دانش‌گاه، این توفیقِ اجباری را رقم زد که باز هم در خانه بمانم. درخانه‌بودن…

واپسین یادداشت‌هایی را که در فضاهای مجازی بارگذاری کرده‌ام، برمی‌گردد به موسمِ فوتِ همیشه‌استادِ بزرگ‌ام، «بهرام بیضایی»، و فرارسیدنِ نخستین سال‌مرگِ همیشه‌رفیقِ نازنین‌ام، «حسین محمّدیانی» ِ عزیز؛ یعنی روزهای پنجم و هفتمِ دی‌ماه. پس از آن بود که خزیدم به دلِ یک خاموشیِ لعنتیِ طولانی و خودخواسته. در آن روزها و هفته‌های پُر از بُهت و بُغض و اشک، بارهاوبارها، می‌خواستم در صفحه‌های شخصی‌ام از دلِ پُرخون و چشمانِ همیشه‌…