غیر قابل پخش

من هنوز تو را ناجی خودم می‌دانم. اما از یاری طلبیدن واهمه دارم؛ چرا که ممکن است کاری نکنی، و من ناجی‌ام را از دست بدهم. #معین_دهاز

شال مرد ایستاده بود. روبه‌روی زن که ایستاده بود، ایستاده بود. زن شالش را روی سر جابه‌جا می‌کرد. بی‌دلیل. باد نمی‌آمد. شال رو سرش عقب نمی‌رفت که بخواهد جلو بکشد یا عقب بکشد. اما زن شال را روی سرش جابه‌جا می‌کرد. بلند می‌کرد. موها و گردنش معلوم می‌شد. گوش‌هاش معلوم می‌شد. و باز شال را روی سر می‌گذاشت. مرد که روبه‌روی زن ایستاده بود به زن که روبه‌روی مرد ایستاده بود گفت: سرت می‌خاره؟ زن گفت: نه! مرد گفت: تیک نداشتی. تی…

File, posted without a caption

Photo, posted without a caption

شلاق زدن ندارد اسبی که در راه مانده. یا ماشه را در دهان‌َش بِچِکان یا کنارش بمان - بمیر! #رضا_کاظمی

باد از رو مادر که گذشت چشم‌هاش حالت خنده گرفت. رو پیشانی و پشت لبش نمناک شده بود. زن دایی گفت: - می‌خوای بری تو اتاق بادگیر؟ خیلی دلم می‌خواست اما اگر مادر می‌فهمید روزگارم را سیاه می‌کرد. - مامان می‌زنه - نمی‌زنه. منم همرات میام - آره. بریم پاشد و دامن و پیراهنش را مرتب کرد. دسته‌ی موهاش را که روی صورتش ریخته بود پشت گوشش جا داد و دستم را گرفت و آرام از اتاق بیرون رفتیم. از ایوان که می‌گذشتیم نگاه به حیاط کرد. بعد د…

باز هم فوت کردم. پشت گردنم را فشار می‌داد. - بازم بکن - گردنم درد گرفت آخه - عیب نداره. زن‌داییت داره می‌سوزه - خب. بادبزنم دارم. می‌خوای بیارم؟ آه‌آه کرد و لای آه‌آه کردن گفت: - نمی‌خواد. فوت بهتره. - می‌خوای آب بیارم؟ جواب نداد. هی دستش را می‌کشید روی عکس زبان و می‌گفت: - آفرین سیاوش. فوت کن. خیلی می‌سوزه. دهنم خسته شده بود. سرم گیج می‌رفت. دیگر نمی‌توانستم فوت کنم. - دهنم خسته شد زن‌دایی. نمی‌تونم. نفس‌نفس می‌زد. …

سودابه مادر زد تو پرم. نشسته بودم جلو پنکه، رو به پره‌هاش غان غان می‌کردم و صدای هواپیما در می‌آوردم که ناغافل با پشت دست زد تو دهنم و پرید بهم: - خفه خون بگیر انچوچک! باز زد. - کوری؟ و باز هم. استخوان بند سبابه‌اش خورد به دندانم. شیری بود. لق بود. شل‌تر شد. - نمی‌بینی بقیه خوابن؟ خشکم زد. کجا باید می‌رفتم بازی کنم؟ تو حیاط که پدر با دایی ناصر و محسن خوابیده بودند زیر سایه درخت گردو. کوچه هم که اینقدر آفتاب تند بود،…

محمدبن‌علی باقر گفت: «گویا می‌بینم قومی که در شرق شورش کرده‌اند و حقشان را می‌طلبند، ولی بدیشان داده نمی‌شود. بار دیگر حقشان را می‌طلبند، ولی بدیشان داده نمی‌شود. پس چون چنین می‌بینند شمشیرهایشان را بر دوش می‌گذارند، و اینک حقشان را بدیشان می‌دهند ولی دیگر نمی‌پذیرند تا خود حکومت برپا کنند.» الغیبة، محمدبن‌ابراهیم نعمانی

Photo, posted without a caption

صد نامه نوشتیم و جوابی ننوشتی این هم که جوابی ننویسند، جوابی‌ست... راغب تبریزی

مخاطب مرد سر از کتاب برداشت و به زن نگاه کرد. زن دامن کوتاه به تن داشت. با جوراب رنگ پا. باریک و خوش‌تراش بود. پستان-هایش تا نیمه از یقه پیراهن بیرون بود. زن غمگین بود. ساکت نشسته بود و لب می‌جوید. مرد گفت: - درست می‌شه لیلا. همه بدهکارن. کار می‌کنم خورد خورد می‌دم. زن چیزی نگفت. پستانش را مشت کرد و فشار داد. سپس نوکش را با سر دو انگشت گرفت و کشید. مرد بلند شد رفت سمت زن. دست به موهای بلندش کشید و رفت سمت آشپزخانه. …