یاغی‌نامه

هان تا سرِ رشتهٔ خرد گم نکنی خود را ز برای نیک و بد گم نکنی رهرو تویی و راه تویی منزل تو هشدار که راهِ خود، به خود، گم نکنی شهاب‌الدین سهروردی - ۹۰۰ سال پیش

تاریکی، ای تاریکی! من چه بسیار تو را در جنگل دیده ام، وقتی که سکوت انسانی همه جا را فرا می‌گیرد و تو با صدای طبیعت آواز میخوانی و می‌رقصی. تو از جنس حقیقتی. یا شاید هم خودِ حقیقتی! تمامِ هیاهوی انسانی، زیرِ نور است که انجام می‌شود. و براستی غوغا عاشق نور است! عاشق آن است که همه‌ی کارهای خود را در زیر نور انجام دهد و زیباترین معجزه‌ها و نمایش‌ها در دید همگان بگذارد. و ما، مردمِ نورترس؛ در سایه‌ها و تاریکی‌ها؛ ... .

دردسر؟ تا وقتی که خدایان در معابدشون خوابیدن؛ ماهم تو خونه‌هامون بی دردسریم

دوباره انجام دادن یک اشتباه نشون‌دهنده‌ی دیوانگیه! همینطور نشون دهنده‌ی اینه که تو فقط یه انسانی! :)

حکمت، سخنانِ زیرِ لبِ فردی تنها در بازاری لبریز از جمعیت است.

چقدر مفاهیم روهم انبار کردم، فقط برای اینکه چیزی که قبلا وجود داشت را بنا کنم یا چیزی را که به هر صورت بدون ما وجود خواهد داشت. مسلما این دلیل نیست.

آه، بسی چیزهای هولناک! بسی چیزهای شگرف را من به خاطر تو از دست دادم، شاهدخت تیره‌گون من! تو زبانم را خشک چون استخوانی در زیر خورشید رها کردی. خدا کمکت کند، اگر هر دوی ما به یک محدوده از جهنم واصل شویم!

یه عشق و امیدِ بی‌ریا! چیزی که من همیشه روش شرط میبندم.

تو از زمره‌ی نور-تَرسان شدی، از زمره‌ی آنانی که نور آسایش از ایشان می‌گیرد؛ پس باید هر روز سرِ خود را ژرفتر در شب و در مِه فروبری! و براستی، ساعت را خوب برگزیدی؛ زیرا هم‌اکنون پرندگانِ شب دیگر بار بیرون می‌پرند. ساعتِ همه‌ی مردمِ نور-تَرس فرا رسیده است. ساعتِ شامگاه و آسایش که در آن ایشان را آسایش نیست.

Enlightenment stands ready!

《من خدمتگزارم، تو خدمتگزاری، ما خدمتگزاریم. 》فضایلِ زرنگ همه اینچنین در پیشگاهِ شهریار نماز می‌برند تا آنکه ستاره‌ی سزاوارِ ایشان را بر سینه‌ی تنگشان سنجاق کنند! ولی ماه هنوز گِردِ هر آنچه زمینی‌ست می‌گردد: شهریار نیز همچنان گرِدِ زمینی‌ترینِ چیزها می‌گردد؛ که همانا زَر و دُکان است. خداوندِ لشکر، خداوند شمش‌های زَر نیست؛ از شهریار حرکت، از دکان‌دار برکت! تو را به هر چه که در تو نورانی و نیرومند و نیک است سوگند که بر …

شب است! من تنهایم، وامانده و گم‌گشته بر این پشته‌ی بادخیز. باد در کوهستان زوزه می‌کشد. رود غرش‌کنان از بالای صخره‌ها فرو می‌ریزد. هیچ کلبه‌ای در این باران سر پناهِ من، منِ بی کس بر این پشته‌ی بادخیز نیست. هلا ای ماه، از پس ابرهای خود به درآ! روی بنمایید ای ستارگان شامگاهی! من باید بر صخره پای این رودِ پیچاپیچ تنها بنشینم. رود و توفان می‌خروشند و من صدای محبوب خود را نمی‌شنوم. چرا او دیر کرده است؟ مگر وعده‌ی خود را از…