اُبهت

امیدوارم هیچوقت آدم مورد علاقه ات به غریبه تبدیل نشه. اما این اتفاق میوفته و تو خیلی صدمه میبینی؛ قلبت میشکنه، غمگین میشی، خشمگین میشی، بی اعتماد میشی، احتمالا از خودت سوالاتی مثل "چجوری انقدر زود یادش رفت" یا "یعنی اصلا براش مهم نبود" رو بپرسی، احتمالا بری دوباره تمام پیام‌هاتونو بخونی، احتمالا خودتو سرزنش کنی بابت خیلی چیزا و احتمالا گاهی دلت براش تنگ بشه. فرقی نمیکنه دوستت بوده یا پارتنرت، فرقی نمیکنه چقدر وقت گذا…

بعد از جداییمون دیدمش، موهاش ژولیده و آشفته بود کلا هیچوقت به موهاش نمی‌رسید ولی اون روز خیلی بلند شده بود ریخته بود رو پیشونیش، صورتش لاغر شده بود، لاشی بازی هاشو کرده بود دوراشو زده بود همه رو امتحان کرده بود، هنوزم وانمود میکرد ازم متنفره و هیچ حسی بهم نداره اما با تک تک کارام حسادتشو به رخ کشیده بود میگفت گمشو ولی با چشماش خواهش میکرد واسه درست شدن پل های خراب شده پشت سرمون... ولی انگار این بار فرق می‌کرد اینبار …

Sticker, posted without a caption

«آدم از یک جایی به بعد دیگر خودش را به در و دیوار نمیکوبد، از هرچه هست و نیست شاکی نمیشود، از آدم‌ها فاصله نمیگیرد، از هیچ‌کس دیگر متنفر نمیشود، دیگر گریه نمیکند، غصه نمی‌خورد، از حرفِ کسی نمی‌رنجد، دیگر شعر نمیخواند، موسیقی گوش نمیدهد، به کسی زنگ نمی‌زند، کسی هم به او زنگ نمی‌زند. دیگر صدایی، اتفاقی، بوی عطری، اسمی، زنگِ تلفنی، نامه‌ای، خاطره‌ای، حرفی، رنگِ پیراهنی حواسش را پرت نمی‌کند. آدم از یک جایی به بعد دیگر من…

بی من راحتی؟بی من اعصابت آرومه؟دیگه کسی نیست جلوتو بگیره مزاحم بیرون رفتنا مزاحم رفیق بازیات بشه خوشحالی؟خوشحالی که کسی برات تایم مقرر نمیکنه؟بی من رسیدی به اون آرامشی که همش غر میزدی نداریش؟شدی اون کسی که دوست داشتی؟بی من دوستای جدید پیدا کردی؟با بقیه پسرا رابطت بهتر شد؟باز به دوستایی که بخاطر من کنار زده بودی برگشتی؟بی من لباسایی که دوست داریو در آوردی از کمد؟دیگه به کسی راجب لباس پوشیدنت حساب پس نمیدی راحتی؟بی من …

میخواستم بنویسم؛اما نه سردرد امان میدهد و نه ذوقی دارم.سوزش چشمانم گاه دستانم را به آغوش خود میخواند و دست با نوازش به استقابلش میرود؛رود عشق در میانشان جاریست... زندگی زیباست،هرروز زیباتر از دیروز،سرزنده و شادابم،چروک شقیقه ندارم و خنده میهمان همیشگیِ چهره ام بوده،غم؟!غم دگر چیست؟اطلاعی ندارم... همه چیز بر وفق مراد پیش میرود و آرامشی نسبی در دلم حکم میکند؛از روزی که خاطرم هست آب از آب تکان نخورده و اتفاق ها یکی از ی…

چند بار ماشه را کشیدم،زنگ زده بود.خاطرم هست روزی که اولین بار زنگ زده بود،با این خاطره باز هم ماشه را کشیدم،هنوز هم زنگ زده بود.بقایای روحم پازل وار در اعماق وجودم له زیر آوار،چاره ای نیست روحِ زیر آوار.مقصودی نیست همانطور که مبدأ نبود آمدم رشته خیال ببافم به ذهنت،بافنده نیستم اما خیالِ بافتنِ موهایت را صبح تا شام بافتم.آخ از آن سرمای گیسوانت بعد از تطهیر،بوی مشک و عبیر... خاکی شدم بس که با خستگیِ خستگی‌ناپذیر گلاویز…

گاه آنانی که پادزهر زخم های بی علاجت بودند،با ولع برای مسمومیتت تلاش می‌کنند! آری؛از انسان هایی که وجودشان از گِل است چه انتظاری می‌شود داشت؟ برخی‌شان را بسیار دوست داشتم؛هنوز هم دوستشان دارم،حتی ممکن است سالها دوستشان داشته باشم و هیچگاه تحمل نبودشان را نداشته باشم.اما دل یک‌ چیز میگوید و عقل چیز دیگری! خیلی پیچیده و مرموز عمل‌میکنند؛شماهم خودتان را جای من بگذارید،مطمعنم حق را به من میدهید... روزی بدترین حالت را خوب…

چه غریبانه دلتنگ دیارم و دیار،غرق غبار ظلم و ستم.هرروز قصد بازگشت دارم.چمدان را چیدم،لباس هایم را اتو زدم،موهایم را شانه... .شانه را دیدم یاد پدربزرگ افتادم.از او به یادگار مانده.خدا بیامرز آنچنان زلفی هم نداشت ولیکن شانه رکن اصلی وسایلش بود.میگفت لازم است در جیب هر مرد باشد.نمیدانم،شاید راست میگفت.بگذریم.پدربزرگ سالهاست در این بُعد زندگی نمیکند.میگویند فوت شده.دروغ میگویند؛قبولش ندارم.به نظرم هنوزم با عصای کهنسالش ک…

دست هایش نمک نداشت اما شوریِ غذاهایش زبان زد همگان بود و زخم زبان،زخم ها بر سنگ نگاره ی چپ سینه اش زده بود... خورشید طلوع و غروب ها کرد و روزها تلخ تر از سرنوشتش گذشت.شوریِ غذاهایش سر به فلک کشیده بود و دست به نقاطی از نمودار زده بود که تا به حال هیچکس آن را لمس نکرده بود؛به راستی که علت چه بود؟! آخ؛خدا صبرش دهد.از این کار هم اخراج شد و باز هم همان سیه بختِ علافِ دهن این و آن بود که سقز غیبتش،دهان هر بی بته ای را به …

از امیدی که حلق‌آویز از طناب دارِ ستم به سختی فریاد آزادی خواهی سر میدهد برایت مینویسم؛برای تو که خواه ناخواه از حقایق گریزانی و خواب غفلت را توشه ی آخرت خود میپنداری! آری؛با تو سخن می‌گویم ای تو که تیر های جنگی را تریاقِ زهر ناعدالتی میدانی و جانت را بی چون و چرا در جای جای وطنت خیرات کرده ای. سخن می‌گویم با فقر٬ظلم٬ستم٬ناعدالتی٬اختلاف و هر آنچه که درحال خواندن این متن در ذهنت آمد؛دیوانه وار به دنبال فرصت تسویه حساب…

امروز میخواهم سخن بگویم؛گاهی باید سخن گفت...دل هایمان آنقدر ظرفیت سکوت را ندارند و ما بی رحمانه سکوت میکنیم! درون من هزارویک انسان مرده و دفن شده و باز هم میخندم؛شادم در لحظه حتی به غلط! اما روزهایی در تقویم هستند که نمیتوانم پشت نقابم پنهان شوم؛منِ واقعی در درونم طغیان میکند و تکه پاره هایی از حقیقت به بیرون رانده میشود! میگذرد و باز هم میخندم؛چه تلخ است قصه ی عادت!در درونم سوزی از تاریکی بیرون میزند و عاجزانه به دن…