مـون لايت

صبح زود بلند شدم تا او را راهی مسافرت کنم، چمدانش را چیده بودم، تمام وسایل را شارژ کرده بودم و برایش قهوه درست کردم تا شاید جور کم خوابی اش را بکشد. تا نیم ساعت به گل قالی خیره شده بودم که آلارم دوم به صدا در آمد. معمولا اینگونه است، یک آلارم میگذارم که خودم را بیدار کند و یک آلارم که او را بیدار کنم. زمانی که خداحافظی کردیم و ماشینش در افق یک نقطه شد، داخل رفتم و نشستم دوباره به گل قالی نگاه کردن. به هیچ چیز فکر نکر…

‏ ‏قلم را در مرکب فرو بردم و بر کاغذ آوردم، از آن خون بر صفحه جاری شد. پوستِ کاغذ شکافت؛ خونِ هزار کس در هر سطر می‌جوشید. ‏-بهرام بیضایی؛ طومار شیخ شرزین

ما نه به وقوع، که به «امکان» دل می‌بندیم، حتی اگر هرگز اتفاق نیفتد.

هیچکسی بعد از رفتن آدم دیگری نمیمیرد. فقط یک جای خالی در قلبش باقی میماند که حتی با برگشت خود آن آدم هم پر نمیشود.⁩

سلام عزیزم، این روزها از حالم پرسیده بودی و مشغولیت‌های روزانه اجازه نداد زودتر برایت بنویسم چطورم. حالم بد نیست. هنوز آن‌قدر امید به زندگی دارم که صبح‌ها از خواب بلند می‌شوم، صورتم را می‌شورم، آرایش می‌کنم، سر کار می‌روم، با آدم‌ها سر و کله می‌زنم. همین که هنوز یک‌سری چیزها برایم مهم است، یعنی هنوز دستی از پشت مرا نگه داشته که نیفتم، یعنی هنوز رو به جلو حرکت می‌کنم. هنوز هم زندگی را سخت نمی‌گیرم. نه باران‌های بی‌…

اما عزیز دلم، من خیلی دوست داشتم که بروم، بدوم بغل مادرم، او را جوری در آغوش بکشم که خستگی‌هایم از لابه‌لای دنده‌هایم بیرون بیاید، که همه‌ی جانم آرام بگیرد به اطمینان عشق بی‌دریغی که به من دارد. دوست داشتم به او بگویم که خسته شده‌ام، بریده‌ام و روحم به شدت زخمی‌ست.بگویم که دلم می‌خواهد چهار طرف تشک زندگی را ببوسم و برای همیشه ترکش کنم . من خیلی دوست داشتم سرم را روی شانه‌های بابا بگذارم و برایش از همه‌ی روزهایی بگویم…

در ابتدای بیست و نه سالگی ایستاده‌ام. در سالی گذشت آرام‌تر بودم. نه برای اینکه طوفانی را تجربه نکردم، نه برای اینکه از دست ندادم و نه برای اینکه دلم تنگ نشد، دلم نشکست و رود زندگی هم هیچ خروشی نداشت؛ برای اینکه امسال یاد گرفتم قبول کنم. هر چیزی که به سمتم آمد را، به جای اینکه زیر فرش قایم کنم، دانه‌دانه با واقعیتش رو‌به‌رو شدم و حلش کردم و پشت سرش گذاشتم. زمان برد؟ بله. موهایم بیشتر سفید شد؟ بله. شب‌های زیادی با گریه…

تلاش‌ها، بدون تماشاچی‌ بی‌معناست. می‌توانم با جرئت بگویم هر کسی که در زندگی‌اش تلاش کرده، برای نگاهی افتخارآمیز بوده؛ نگاهی از طرف کسی که دوستش داشته. اصلاً نبرد، وقتی کسی تماشا نکند، چه معنایی دارد؟ چه معنایی دارد که بجنگی و کسی در انتهای مسیر، با آن نگاه پرغرور، منتظرت نباشد؟ فکر نمی‌کنم کسی باشد که دلش نخواهد، وقتی زمانه زورش بیشتر از ما بوده، وقتی مغلوب شده، وقتی آسمانش ابری بوده، دستی بر شانه‌اش باشد که آرامش کن…

من ترسیده‌ام. حوالی ساعت ۲ نصفه‌شب بود که محسن گفت «تهران را زده‌اند.» بعد از چند لحظه ناباوری و نگاه کردن به تلویزیون، گوشی را برداشتیم و به مامان و بابا زنگ زدیم. مامان ترسیده بود و می‌گفت صدای انفجار بلند بوده، اما بابا می‌گفت چیز خاصی نبوده و اضافه کرد: «شما که جنگ ایران و عراق را ندیده‌اید، این‌ها همه‌اش شوخی‌ست.» معمولاً در چنین مواقعی تصمیم با من است که کدام روایت واقعی‌تر است. تا صبح نخوابیدیم و مدام اخبار را…

فکر نمیکنم کسی باشد که در زندگی نجنگیده باشد، همه ی ما در جنگ های کوچک و بزرگ، از پشت سنگر هایمان بیرون آمده ایم و با تمام پررویی جلوی همه ی آن چیز هایی که فکر میکردیم از پسشان بر نمی آییم ایستاده ایم، در زمان بحران تو به پیروزی فکر نمیکنی، فقط میخواهی زنده بمانی، در جنگ به امتیاز فکر نمیکنی فقط میخواهی از سرت بگذرد و دشمن؟ لزوما در مقابل تو نایستاده، میتوانی با خودت در جنگ باشی، تو میتوانی همین خودی را که سال ها ساخ…

نشد دیگه... این دو کلمه، اگرچه در ظاهر مختصر و موجز می‌نمایند، در باطن خویش بار سنگین حسرتی را حمل می‌کنند که از توان کلمات خارج است. اینان، میراث‌دار هزار اندیشه نیمه‌تمام، هزار نیت پاک و هزار تلاش بی‌ثمرند؛ واژه‌هایی که گویی از دل کهن‌ترین اسطوره‌های ناکامی زاده شده‌اند. نشد، نه بدان معنا که نخواستم، یا که اندکی کاستی در خواستن بود؛ نشد، از آن‌رو که گاهی، در جهانی که قانونش نه بر پایه انصاف، بلکه بر بنیاد حادثه و ت…

بوسم تو را با هر نفس ای بخت دور از دسترس.. ۲۶ فوریه ۲۰۲۵