ع‌ج؛

«تو برام خورشید بودی، توی این دنیای سرد». [ع‌ج؛]

تنهایی رو دوست داشتم، قبل‌ از تو. بهش عادت کرده بودم. بعضی از انگل‌ها، وقتی وارد بدن میزبان می‌شن، بدن میزبان اون‌ها رو می‌پذیره و باهاشون کنار میاد. بعد از مدتی این رابطه، دوسویه می‌شه و هم میزبان از حضور انگل نفع می‌بره و هم انگل از بدن میزبان. به این، توی زیست‌شناسی هم‌زیستی مسالمت‌آمیز می‌گن. تنهایی، برای من انگل نبود. ولی یک عنصر نامطلوب بود که بعد از مدتی، ناچار تبدیل به هم‌زیستم شد. یک دیواری دورم‌ می‌کشید که …

بعد از غیبت امام‌زمان و نداشتن سی‌صد و سیزده نفر یار برای ظهور، کانسپت نایب امام‌زمان معرفی شد برای جانشینی در عصر غیبت. و حالا که نایب امام‌زمان هم غایبه و دویست‌ و پنجاه هزار نفر یار راستین نداره که به یاری‌ش بیان، و هر کس هم از طرف و زبان ایشون، درست یا غلط، حرف می‌زنه، به‌نظرم باید برای نایب امام‌زمان هم نایب تعیین بشه تا در عصر غیبت ایشون، جامعه رو رهبری کنه. و انتخاب من برای نایب نایب امام‌زمان، محمدباقر خرازیه…

چیزی که خرازی می‌گه، فکر نکنید دور از ذهن و نشدنیه. اوج آمال و آرزوهای عناصر حکومتیه. و چندین ساله که به سمتش حرکت کردن. ولی خب روشون نمی‌شه به این عریانی درموردش حرف بزنن. کم‌کم جمهوریت یه چیز فرمالیته می‌شه صرفا برای این‌که باشه. همون‌طوری که ۱۴۰۰ یه انتخابات فرمالیته برگزار شد تا اسم کاندیدای مد نظر بیرون بیاد.

«فتادم از پا به ناتوانی». [ع‌ج؛]

-من یک‌سری از کارها رو گذاشتم کنار که با تو انجام بدم. مثلا زندگی‌کردن رو.

وجودداشتن به ذات آمیخته با رنجه. یعنی صرف این‌که وجود داشته باشی، «هست» باشی و نفس بکشی یعنی به‌خاطرش باید متحمل رنجی بشی. این خودش به خودی خود، اذیت‌کننده‌ست و باری رو دوش. و علاوه بر این، بار رنج‌های جورواجوری که روزگار بهت متحمل می‌کنه رو هم باید به دوش بکشی و حرف نزنی. به دوش بکشی و مواظب باشی از مسیر منحرف نشی. به دوش بکشی و باز هم شکرگزار باشی. سخته. و گاهی وقت‌ها من با خودم فکر می‌کنم دنیای فانی رو به امید روز…

نمی‌دونم متوجه منظورم می‌شید یا نه؛ ولی هوا واقعا در حال انسان تأثیرگذاره. مثلا توی پاییز، آدم اگر غمگین باشه نهایتا افسرده و تاریک می‌شه؛ ولی توی تابستون، آدم وقتی حال خوبی نداره، از زندگی عقش می‌گیره.

دولت‌آبادی یه‌جایی نوشته بود «آدمی‌زاد فقط با آب و نان و هوا نيست كه زنده است؛ اين را دانستم و می‌دانم، كه آدم به آدم است كه زنده است. آدم به عشق آدم زنده است». همین.

«ما به هم محتاجیم؛ مثل دیوونه به خواب». [ع‌ج؛]

قیافه‌ی منو نه توی آینه‌ی دست‌شویی، نه توی دوربین گوشی قضاوت کنید. قیافه‌ی اصلی من رو فقط دوربین لپ‌تاپم می‌تونه نشون بده.

این‌ها از قبل برای این حمله‌ها و این ترور برنامه داشتن. توی رسانه‌هاشون کار کردن. ذهن‌های ما رو آماده کردن. با یه ملودی ساده که صد در صد همه‌تون شنیدید. انقدر شنیدید که الان اگه کلمه‌ی اولش رو بگم، تا آخرش رو شما از حفظ می‌خونید. می‌گه «صوت صفیری بولبولی، هیج قلبی ثملی». صدای خوش بلبل، قلب مرا به هیجان درآورد. بلبل چیه؟ موشک. برید توی ورد دوهزاروسه، بنویسید بلبل. بعد تاریخ کامپیوتر رو به یازده سپتامبر دوهزار تبدیل کن…