..زندگی اینجاست(.موکشا)

#شعر و اهنگ. پویا سپهری خواننده هوش مصنوعی خوشبختی دروغه خوشبختی فهم خویشتنه https://t.me/tafahos_khish

زندگی، جشن‌گرفتنِ همه‌چیز است این پیام هیچ پاسخی به دست نمی‌دهد. هیچ مشکلی وجود ندارد. فقط آنچه در حال رخ دادن است، وجود دارد... این پیام تنها به یک چیز اشاره می‌کند: هیچ چیز اشتباه نیست. هیچ چیز نه مهم است و نه بی‌اهمیت. هیچ چیز معنای ذاتی ندارد؛ هم هست و هم نیست. "این" همان نادانستن است. "این" همان زندگی است که همه‌چیز را جشن می‌گیرد. زمانی وجود ندارد و هیچ روندِ تکامل یا پیشرفتی در کار نیست. «من» همان باوری اس…

س : چرا کتابها و لایوها و فیلم ها و کانالها و صفحات مربوط به نادوگانگی اینقدر کم بازدید می باشد . بسیاری از افراد به امید اینکه در نادوگانگی چیزی تازه و جدیدی را بیاموزند و از این دانش در قبال ارتقاءسطح فعلی زندگی خود بهره‌مند شوند یا راهی برای خلاصی از مشکلات و چالش‌های روزمره پیدا کنند جذب این می‌شوند که البته غالبا هم جستجو برای کسب ارامش آغاز می شود و اشکالی هم در آن نیست چون ذهن مدام در جستجوی تمرین و راهک…

نگاهی به آنچه «نادوگانگی» نامیده می‌شود... مرگِ «من» در ظاهر نوعی فقدان است. آنچه از دست می‌رود، احساسی بدنی است که ذهن حتی از وجود آن آگاه هم نبود. همچنین همهٔ باورها از میان می‌روند و داستانِ یک «مدیر» نیز پایان می‌یابد؛ داننده‌ای خیالی که گویی همه‌چیز را از دریچهٔ دوگانگی می‌دید و تصور می‌کرد کنترل آنچه «زندگی» می‌نامیم در دست اوست. اما تنها یک داستان نیست که از میان می‌رود. در رهایی، احساسات دیگر نه سرکوب می‌شو…

مرگِ آن‌که گمان می‌کردی هستی هیچ‌کس وجود ندارد که بتواند از داستانش فاصله بگیرد. زیرا تو همان داستانت هستی، و هیچ داستانی ذاتاً نه درست است و نه نادرست. اگر هم از آن فاصله بگیری، همان فاصله گرفتن فقط داستان تازه‌ای خواهد بود؛ داستانِ رها شدن از داستان قبلی. و همهٔ این‌ها صرفاً داستان‌اند. آنچه «بیداری» نامیده می‌شود، درهم شکسته شدنِ کاملِ این داستان است؛ روایتی که تکه‌تکه می‌شود، در آتش می‌سوزد و به خاکستر بدل می‌گ…

نقل‌قولی را اخیراً از یک فیلم یا سریال شنیدم (متأسفانه یادم نیست کدام بود): «درسِ یک زندگی هرگز نمی‌تواند متعلق به خودِ آن زندگی باشد. تنها شاهد است که قدرت دارد آن را بسنجد و ارزشش را تعیین کند. زندگی فقط برای دیگری زیسته می‌شود. بنابراین خدا به هیچ شاهدی نیاز ندارد؛ نه برای تأیید خودش و نه علیه خودش. اگر خدایی وجود نداشت، هیچ شاهدی هم نمی‌توانست وجود داشته باشد، زیرا جهان هیچ هویتی نمی‌داشت و تنها چیزی که باقی می‌م…

روشن‌ضمیری مزخرف است! چنین تحقق و آگاهی‌ای وجود ندارد! تو -آن کسی که فکر می‌کنی هستی- هیچ تصوری از حقیقت نداری! هیچ‌کس نمی‌داند چیزها واقعاً چیستند! اصلاً چیزی به نام "چیزها" وجود ندارد! آنچه هست، سراسر رمز و راز است! هیچ‌ کس وجود ندارد! این چیزی که به آن "آگاهی" می‌گویند، یک توهم است. کسی وجود ندارد که آگاه باشد! نه سوژه‌ای هست و نه ابژه‌ای! این نوشته هم می‌تواند صرفاً جلوه یا حرکتی از امر مطلق باشد؛ همان‌طور که نیس…

نگران هیچ چیزی نباش در انتظار اتفاقی خاص یا رویدای تازه نباش هیچ اتفاقی مهم تر از اتفاق دیگر نیست هیچ چیزی خاص تر از چیزی دیگر نیست ، با فراموش کردن تمام آنچه در انتظارش هستی ، اینک در اینجا با همین سادگی در همین زندگی ، با همین روزمرگی، با همین ملاقات ساده با دوستان ، با گفتگوی عامیانه با خانواده ، فقط باش، با آنچه در دسترس است خوش باش، در رضایت باش ، خودتت را دوست بدار با تمام بالا و پایین بودن با عشق با خودتت…

آگاهی از "بودن" و "وجود داشتن" ، سعادت، شادی و نشاطِ عرفانی است شما در بدن نیستید، این بدن است که درون شماست! ذهن است که درون شماست. ذهن و بدن برای شما اتفاق افتاده اند، چون شما به اینها توجه میدهید و این خودِ حقیقیِ شماست که بدن و ذهن را آنقدر جالب و با ارزش می کند.. #نیسارگاداتا ماهاراج https://t.me/tafahos_khish

حتی در یک حکیم فرزانه نیز ممکن است خشم به عتوان یک واکنش زیستی پدیدار شود ،اماحکیم درگیر خشم نمی شود ۰چرا ؟ زیرا ایگوی او که از حس «فاعل بودن »خالی شده و نسبت به واکنش طبیعی ارگانیسم جسم ذهن پاسخ نمی دهد ۰ حتی ،لحظه ای بعد ممکن است کسی چیز خنده داری بگوید و‌حکیم ناگهان به خنده بی افتد ۰ به همین ترتیب در یک حکیم ،میل و خواسته می تواند پدیدار شود اما حکیم آن میل را دنبال نمی کند او‌می داند که اگر خواست خدا باشد…

همه ما به صورت دسته جمعی هیپنوتیزم شده ایم . هیپنوتیز شده ایم که باور کنیم این جهان وجود دارد . باور کنیم که بدن ما واقعی است ، ذهن ما واقعی است ، ترس هایمان واقعی است ، و مطابق با این باور هم عمل می کنیم . #رابرت ادامز https://t.me/tafahos_khish

جنان که ما هستیم ٫جهان نیز همانگونه است . اگر درون ما حرص ، حسادت و روحیه رقابت باشد،جامعه مان نیز حرص آلود ،حسود ورقابتی خواهدشد ؛واین خود ریشه رنج و جنگ است .حاکمیت چیزی جز بازتاب خود مانیست.برای برقراری نظم و صلح ،باید از خود آغاز کنیم ،نه از جامعه ونه از دولت ، زیرا جهان چیزی جز خود ما نیست .اگر خواهان جامعه ای خردمند و سعادتمندیم ،باید از خویشتن آغاز کنیم ،نه از دیگری ،نه از بیرون ،بلکه از درون خود ‌ #کریشنا م…