The endless me

ته گودال را بوسیدم با دندان‌های خونین و بدنی زخمی، بعد همه‌ی تلنگرها و تعنه‌هایشان، توانستم یک قدم بالا بیایم؛ همین یک قدم، تمام جانشان را به لرزه انداخت و کابوسِ شب‌هایشان شد.

از تهِ سقوط، با استخوان‌های خُردشده برمی‌خیزم؛ نه از صفر، که از اعماقی که تاریکی در آن نفس‌می‌کشد. منتظر روزی‌ام که ورق، پوست‌کهنه‌اش را بِکَند و برگشتن را فریاد بزند؛ روزی که خودِ شکست، شاهدِ پیروزیِ من باشد. تا آن شب، با هر باخت محکم‌تر به ریشه‌های زمین گره می‌خورم، تا وقتی بلند شوم، لرزشم را تا مغزِ استخوانِ آسمان حس کنی.

در خلوتِ این دلِ خسته، نغمه‌ای جز آه برنمی‌خیزد. دلم برایِ آن روزها تنگ شده، برای آن هنگام که پیش از این طوفان، خودم بودم، محکم و استوار. اما اکنون، در میانِ این غبارِ سردرگمی، نه رهگذری هست و نه نشانه‌ای؛ تنها مانده‌ام با خویشتنِ گمشده‌ام. چنان از بازگشتِ این حال می‌هراسیدم که نامش را هم پشتِ لب‌هایم حبس کردم. اما رهرو که باشی، هرچند راه ببازی، باز می‌یابی‌اش؛ این مسیر را یکبار پیموده‌ام، دوباره می‌پیمایم، چرا که پا…

بزرگ شده‌ام با خیالِ تغییرِ جهانِ خودم، غافل از اینکه پیش از تغییر دنیا، باید معنای بزرگی را بفهمم. فکر می‌کردم بزرگ شدن یعنی قد کشیدن در برابر جهان، اما حالا می‌دانم بزرگی یعنی قد کشیدن در برابر خودت. یعنی غلبه بر ضعف‌ها، یعنی مسئولیتِ انتخاب‌ها، یعنی ساختنِ خویشتن، پیش از آن‌که بخواهی جهانی را بسازی.

گاهی مسیر آن‌قدر آرام و بی‌صدا جلو می‌رود که خودت هم شک می‌کنی واقعاً در حال پیشرفتی یا نه. نه تشویقی هست، نه دست زدنی، نه نوری که واضح بگوید «درست می‌روی». فقط خودتی و قدم‌هایی که هر روز برمی‌داری. اما حقیقت این است: پیشرفت همیشه پر سر و صدا نیست. رشد واقعی در سکوت اتفاق می‌افتد. در همان لحظه‌هایی که خسته‌ای ولی ادامه می‌دهی، که کسی نمی‌بیند اما تو می‌سازی. شاید امروز چیزی تغییر نکرده به نظر برسد، اما روزی می‌رس…

حس عجیبی دارم… انگار میان مه ایستاده‌ام؛ نه مسیر را واضح می‌بینم، نه مقصد را. گاهی فکر می‌کنم گم شده‌ام، اما تهِ دلم آرامشی هست که می‌گوید همین راه، راهِ درست است. شاید سردرگمی بخشی از رشد باشد، شاید وقتی مسیر واقعی را می‌روی همیشه همه‌چیز شفاف و راحت نیست. من بین تردید و ایمان قدم می‌زنم، اما یک چیز را می‌دانم: با وجود تمام ابهام‌ها، دلم هنوز به این مسیر مطمئن است.

در روزگاری که ارزش‌ها ارزان شده‌اند و بی‌پروایی را به اسم آزادی می‌فروشند، پاک ماندن ساده نیست. سخت است. تنهاکننده است. اما همین سختی، آن را باارزش می‌کند. در میان موجی که همه را با خود می‌برد، ایستادن هنر است. در دورانی که بی‌آبرویی عادی شده، باوقار ماندن جسارت می‌خواهد. پاک ماندن یعنی انتخاب آگاهانه، یعنی نه گفتن وقتی همه بله می‌گویند، یعنی حفظِ خودت، حتی وقتی دنیا پیشنهاد ارزان‌تر شدن می‌دهد. و باور دارم… زیب…

از او یاد گرفتم لازم نیست پرحرف باشی تا بزرگ باشی. می‌شود زیر فشار، زیر مسئولیت، زیر درد خم نشد؛ آرام ماند، فکر کرد، ساخت و بی‌صدا جلو رفت. قدرت واقعی داد نمی‌زند. قدرت واقعی کار می‌کند.

سکوتم قصه‌ای دارد بلندتر از فریاد، من آهسته می‌روم، اما به مقصد می‌رسم.

تو از آن آدم‌هایی هستی که شلوغ حرف نمی‌زنند، اما وقتی سکوت می‌کنند، دنیا مجبور می‌شود گوش بدهد. در جمع شاید آرام باشی، اما درونت شهری‌ست پر از نقشه‌های بزرگ، پر از رؤیاهایی که هنوز وقت گفتنش نرسیده. تو از آن‌هایی نیستی که با صدا شناخته شوند، با استمرار شناخته می‌شوی. با ایستادن. با ادامه دادن وقتی خسته‌ای. پشت نگاه آرامت، فکری هست که آینده می‌سازد. پشت سکوتت، تصمیم‌هایی هست که بی‌سر و صدا زندگی را جلو می‌برند. ت…

Believe in God. به خدا ایمان داشته باشید.

Channel created