Rozh Novel

به مناسبت تولد یکی از ادمین‌های خوب کانال؛ لینک خصوصی چند رمان پرطرفدار و چاپی برای عضویت شما خوبان رایگــــان شد😍 https://t.me/addlist/33bHPKFPYQQxYzE8

❤1

#پارت259 صبح، رنگ دیگری داشت. آسمان، آبی‌تر از همیشه بود؛ انگار خودش هم دلش می‌خواست امروز، برای دو دلِ خسته‌ای که سال‌ها دور از هم زیسته بودند، آفتاب را سخاوتمندانه‌تر ببخشد. آتیلا، چند دقیقه زودتر از ساعت قرار، روبه‌روی آرایشگاه توقف کرد. موتور ماشین خاموش بود، اما قلبش نه. قلبش بی‌قرارتر از هر روز می‌تپید. انگشت‌هایش بی‌اختیار روی فرمان ضرب گرفته بودند. هر چند ثانیه، نگاهش به در شیشه‌ای آرایشگاه می‌افتاد. لبخند م…

❤26🥰4

هلاله، از بس تمام روز دویده و خندیده بود، در راه بازگشت، سرش را روی صندلی عقب گذاشت و خوابش برد. تور کوچکش هنوز روی موهایش بود. دامن پف‌دار لباسش، تمام صندلی را پر کرده بود. آتیلا ماشین را مقابل خانه نگه داشت. پیاده شد. درِ سمت هاوین را باز کرد. دستش را به سوی او دراز کرد. هاوین دستش را در دست او گذاشت. دستش هنوز سرد بود. آتیلا انگشتانش را آرام میان دستان خودش گرفت. خم شد. و پشت دستش را بوسید. ـ از امروز... دیگه هیچ …

❤42🥰3😢2

#پارت258 هلاله را به مهد رساند. هوای سرد صبح، خیابان را خلوت‌تر از همیشه کرده بود. اما دل او... برخلاف شهر، شلوغ بود. پر از صدا... پر از خاطره... پر از اضطرابی شیرین که هرچه بیشتر سعی می‌کرد انکارش کند، بیشتر ریشه می‌دواند. به خانه که رسید، هنوز شالش را کامل از سر برنداشته بود که گوشی را برداشت و شماره‌ی شرمین را گرفت. آن طرف خط، هنوز سلامش تمام نشده بود که صدای پر از ذوق شرمین خانه را پر کرد. ـ هاوین... وای خدا... …

❤24😢7

من هنوز هم با تمام وجود، برات دعا می‌کنم... هنوز هم هر وقت اسم تو میاد، قلبم پر از احترامه... اما... دلم می‌خواد دوباره زندگی کنم. دلم می‌خواد هلاله... یه بار دیگه معنی خانواده رو حس کنه. پلک‌هایش را بست. قاب را آرام بوسید. و با صدایی که میان هق‌هقش گم می‌شد، زمزمه کرد: ـ دعا کن، کاوه... این‌بار... سرنوشت، با من مهربون‌تر باشه...

❤32😢5

پنج سال صبر کردم. نه روزم دنبال ت گشتم. دیگه بیشتر از این طاقت ندارم. هاوین سر به زیر انداخت. لبخندی میان اشک‌هایش جان گرفت؛ لبخندی که نتوانست پنهانش کند. آتیلا لبخندش را که دید، انگار تمام خستگی این روزها از جانش بیرون رفت. از جا بلند شد و دستش را به سمت او دراز کرد. ـ حالا پاشو... ما هم بریم. هاوین با تعجب نگاهش کرد. ـ کجا؟ ـ پیش اون چند نفری که رفتن پی نخود سیاه. بعدشم... کلی سؤال دارم. درباره‌ی این خانواده...…

❤22

#پارت257 صدای قدم‌های امید در راهرو پیچید. شهلا خانم که مشغول چیدن بشقاب‌ها روی میز شام بود، سر بلند کرد. ـ اومدی امید؟... جمله‌اش نیمه‌کاره ماند. چشم‌های هاوین هم روی مردی که درست پشت سر امید ایستاده بود، قفل شد. انگار تمام خون از صورتش گریخت. انگار زمان، نفسش را حبس کرد. آتیلا... با همان قد بلند، اما شکسته‌تر از همیشه. ریش چندروزه، چشم‌هایی سرخ و گودافتاده، پیراهنی که چین‌هایش خبر از شب‌های بی‌خوابی می‌داد و صور…

❤26

از حرکت ایستاد. نگاهش را پایین انداخت. شهلا خانم، انگشتان سردش را میان دست‌های خودش گرفت و با مهربانی فشرد. ـ این دستا... خیلی وقته دارن می‌لرزن دخترم... هاوین چیزی نگفت. فقط پلک‌هایش آرام روی هم نشست. زن میانسال آه کوتاهی کشید. ـ می‌دونی...؟ امید همه چیز رو برام تعریف کرده. گفته این نه روزی که تو و هلاله اینجا بودین، اون پسر بیچاره از صبح تا غروب، جلو خونه‌تون تو ماشین می‌نشسته. نه دنبال دعوا بوده... نه مزاحمت. فقط …

❤21🥰3

#پارت256 روز نهم هم داشت به آخرین نفس‌هایش می‌رسید. خورشید، آرام‌آرام پشت ساختمان‌های بلند تهران فرو می‌رفت و آخرین رگه‌های نارنجی نور، روی شیشه‌ی ماشین آتیلا می‌لغزید. نه روز... نه روز تمام. نه روزی که صبحش را با امید شروع کرده بود و شبش را با ناامیدی به پایان رسانده بود. هنوز هم ماشینش درست روبه‌روی همان خانه‌ی دوطبقه پارک بود. خانه‌ای که زمانی چراغ یکی از پنجره‌هایش با خنده‌های هلاله روشن می‌شد... خانه‌ای که حالا…

❤47🥰5👍3

#پارت255 آتیلا دیگر خودش نبود. هفت شبانه‌روز گذشته بود... هفت شبانه‌روزِ لعنتی که از هاوین، حتی یک رد هم پیدا نکرده بود. شماره‌اش خاموش بود. هلاله دیگر به مهد نمی‌آمد. در خانه‌ای که می‌دانست هاوین در آن زندگی می‌کرد، کسی نبود؛ انگار هیچ‌وقت کسی آنجا نفس نکشیده باشد. نه خبری... نه نشانی... نه حتی امیدی. روی مبل، میان انبوه ته‌سیگارهایی که زیرسیگاری دیگر جایی برایشان نداشت، کز کرده بود. موهایش آشفته بود، ریش چندروزه ا…

❤31

اما زن فقط گریه می‌کرد. چند ثانیه بعد... خنده‌ای از گلوی آتیلا بیرون آمد. خنده‌ای تلخ... شکسته... هیستریک... آن‌قدر عجیب که تن هر دو را لرزاند. دستش را روی پیشانی‌اش گذاشت و میان خنده گفت: ـ باورم نمی‌شه... مامان... تو... تو واقعاً این کارو کردی؟ بعد خنده‌هایش ناگهان قطع شد. با چشمانی که از شدت خشم می‌سوختند، به مادرش خیره شد. ـ حتی یه لحظه فکر نکردی بعد از این کارت چه بلایی سر من میاد؟ هیچ فکر کردی اون دختر... توی ا…

❤29

#پارت254 هاوین و هلاله، چند ساک و چمدان کوچکشان را از خانه بیرون آوردند. انگار تمام زندگی‌شان دوباره در چند چمدان خلاصه شده بود. هاوین لحظه‌ای به درِ خانه خیره ماند؛ همان خانه‌ای که با هزار امید اجاره کرده بود، همان خانه‌ای که قرار بود پناه امن خودش و دخترش باشد... اما حالا خودش با پای خودش از آن دل می‌کند. نه به خاطر دل خودش... به خاطر فرار از مردی که دوباره تمام احساسات دفن‌شده‌اش را بیدار کرده بود. زنگ خانه را ف…

❤31