هوشیاری برتر

آنچه باید بریده شود، مسیر نیست؛ توهّمِ این است که تنها یک مسیر برای زیستن وجود دارد. #رهایی @HoshyariBartarr

هرچه بیشتر خودت را بی‌وقفه در اختیار دیگران بگذاری، کمتر دیده می‌شوی. اگر خورشید هرگز غروب نمی‌کرد، دیگر کسی متوجه نورش نمی‌شد. اگر پرنده‌ای بی‌وقفه آواز می‌خواند، آوازش در هیاهوی جهان گم می‌شد. حضورِ ما نیز همین گونه است. لحظه‌ای که اندکی عقب می‌روی، لحظه‌ای که به سکوت پناه می‌بری، ناگهان حضورت وزن پیدا می‌کند. مردم شکلِ نبودنت را احساس می‌کنند. و درست در همان فضای خالی است که دوباره ارزشمند می‌شوی. این یکی ا…

آدمی همیشه گرفتارِ آنچه بر سرش می‌آید نیست؛ گاه گرفتارِ راهی‌ست که بی‌آنکه بداند، هر بار از نو برمی‌گزیند. سال‌ها می‌گذرد و ما نام‌های تازه‌ای بر رنج‌های کهنه می‌نهیم؛ چهره‌ها عوض می‌شوند، فصل‌ها می‌گذرند، اما دستی ناپیدا ما را به همان نقطه بازمی‌گرداند. و ما، با شگفتیِ کسی که خود را بی‌گناه می‌پندارد، از جهان می‌پرسیم: چرا باز من؟ اما زندگی چیزی را بر ما تکرار نمی‌کند؛ این ما هستیم که با همان چشم، همان ترس و همان …

سازت اگر عشق بنوازد، همهٔ خلقت به رقص می آیند... @HoshyariBartarr

چه رازِ شگفتی است که آدمی، هرچه دورتر می‌رود، گمان می‌کند به مقصد نزدیک‌تر شده است. تمامِ عمر، نام‌های گوناگون بر یک اشتیاق نهاده‌ایم؛ گاه عشق، گاه حقیقت، گاه خدا، گاه رهایی. امّا هیچ‌گاه از خود نپرسیده‌ایم: آن که در جست‌وجوست، از کجا برخاسته است که این همه راه می‌پوید؟ شاید از همین روست که شاعر، پیش از آنکه تمنّای وصال کند، از خلوت سخن می‌گوید: «به حریمِ خلوتِ خود شبی چه شود نهفته بخوانیم…» خلوت، بریدن از مردم ن…

شاید سکوت، نبودنِ صدا نباشد… نبودنِ آن کسی باشد که بی‌وقفه در حالِ تفسیرِ صداست. #موسیقی @HoshyariBartarr

گاهی بزرگ‌ترین مانعِ وقوعِ یک معجزه، اشتیاقِ ما به وقوعِ آن است. انسان، از بیمِ نرسیدن، چنان به خواستن می‌آویزد که خود، به دیوارِ میانِ خویش و زندگی بدل می‌شود. هرچه بیشتر می‌کوشد، بیشتر گمان می‌کند که جهان باید به فرمانِ ارادهٔ او تن دهد؛ و همین پندارِ پنهان، او را از جریانِ بی‌نامِ هستی جدا می‌کند. از این رو، شگفت نیست که بسیاری از رخدادهای ژرفِ زندگی، درست در لحظه‌ای سر می‌رسند که دیگر توانِ جنگیدن نمانده است. …

عجیب است... ما همیشه از پیدا کردن حرف می‌زنیم. پیدا کردن عشق. پیدا کردن خدا. پیدا کردن خود. پیدا کردن راه. اما کمتر کسی به این فکر می‌کند که شاید تمام راز زندگی در «گم کردن» باشد. مولانا در این شعر، یکی‌یکی همه چیز را از دست می‌دهد. اول پیمانه را. بعد خمخانه را. بعد خانه را. بعد جانانه را. و در پایان حتی پروانه را. انگار دستی نامرئی آرام‌آرام تمام تکیه‌گاه‌های او را برمی‌چیند. و اینجاست که ذهن می‌ترسد. …

ما نیز بسیار شبیه به همان ماهی کوچولو هستیم. در اقیانوس عظیم هستی زندگی می‌کنیم، اما اغلب نمی‌دانیم چیزی همواره ما را حمل می‌کند، نگه می‌دارد، و در هر لحظه پشتیبان ماست. قلب می‌تپد. ریه‌ها نفس می‌کشند. خورشید می‌درخشد. زمین در فضا می‌گردد. و همهٔ این‌ها را بدیهی می‌پنداریم. می‌گوییم: «البته که زنده‌ام. البته که اینجا هستم. من دارم این زندگی را اداره می‌کنم.» اما درست همان‌گونه که ماهی گمان می‌کرد در خلأ شنا …

آنتونیو نمی‌رقصد؛ خودِ رقص است. ببین چگونه نامش را صدا می‌زنند و او به سوی صحنه می‌رود؛ نه برای آن‌که دیده شود، نه برای آن‌که تشویق بگیرد، نه برای آن‌که تصویری از خودش در ذهن دیگران بسازد. گویی اصلاً تماشاگران را نمی‌بیند. حتی به نظر می‌رسد خودش را هم نمی‌بیند. آلن واتس می‌گفت: «بالاترین فضیلت، فضیلتی است که از فضیلت بودنِ خود خبر ندارد.» کودک هنوز آن «منِ» سنگین را بر دوش نمی‌کشد؛ همان «منی» که مدام می‌پرسد: «دیگ…

آلن واتس می‌گفت: «می‌خواهی از رودخانه عکسی بگیری و آن را نگه داری، اما رودخانه هرگز در عکس زندگی نمی‌کند؛ رودخانه در جاری بودنش رودخانه است.» شاید تمام رنج ما از همین‌جا آغاز می‌شود: از این‌که می‌خواهیم خودمان را در قاب ثابتی زندانی کنیم. روزی می‌گوییم: «این منِ واقعیِ من است؛» آن روز که شاد بودیم، آن روز که عاشق بودیم، آن روز که آرام بودیم. اما فردا غم از راه می‌رسد، تردید می‌آید، دلتنگی از پنجره وارد می‌شود، و …

گفته‌ی عجیبی است که می‌گوییم: «در عشق فتادن». نمی‌گوییم: «از عشق برخاستن». برخاستن بوی تلاش می‌دهد؛ بوی دستاورد و فتح کردن. اما افتادن، چیز دیگری را آشکار می‌کند؛ حسِ خالی شدن زمین زیر پا، از دست دادن تعادل. و ما معمولاً از چنین چیزی می‌ترسیم. تمام عمر آموخته‌ایم که کنترل را حفظ کنیم؛ محکم بایستیم، مراقب باشیم، امنیت داشته باشیم. برای همین، عاشق شدن نوعی دیوانگی به نظر می‌رسد. نه دیوانگیِ بیماری، بلکه دیوانگیِ ره…